บทที่ 1

ในวันเชงเม้ง ฉันทำงานล่วงเวลาในบริษัท จู่ๆ ก็มีข้อความเข้ามาบอกว่าพ่อของฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ที่สุสาน

ที่แนบมาด้านล่างคือรูปถ่ายของเขาหมดสติไปด้วยเลือดทั่วใบหน้า

ฉันเชื่อว่ามันเป็นเรื่องจริง ฉันรีบไป แต่ถูกกลุ่มชายร่างใหญ่ล้อมอยู่ในสุสาน กลายเป็นว่าพ่อผมเสียพนันอีก ติดหนี้กินดอก โดนเขาสลบเลือดหมูราดหน้า ผมหลอกใช้หนี้

เอาน่า คุณควรหาผู้ให้กู้ที่ไว้ใจได้ พ่อของฉันเป็นนักพนันที่แย่ แล้วคุณยังหวังว่าจะได้เงินคืนไหม

นอกจากนี้ ฉันจบมหาวิทยาลัยเกรดสาม และฉันมีเงินไม่พอใช้ทุกเดือน ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถจ่ายคืนให้คุณได้

ข้าพเจ้าจึงวนเวียนอยู่กับพวกเขาเพื่อดูว่าข้าพเจ้าจะอธิบายความจริงให้กระจ่างได้หรือไม่ ถ้าบอกไม่ได้จริงๆ ก็ให้นิ่งก่อน แล้วค่อยโทรแจ้งตำรวจโดยตรง

ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้ว...

“ไม่มีเงิน?” ชายคนนั้นพูดอย่างหน้าไม่อาย “ถ้าคุณไม่มีเงิน คุณทำอาหารไก่ให้ฉันได้!”

ฉันก้าวถอยหลังด้วยความสยดสยอง ตกใจกับความเป็นเด็กของเขา พยายามเกลี้ยกล่อมเขา: "พี่ชาย พี่ใหญ่ ดูรูปร่างของฉันสิ ถ้าฉันอยากเป็นไก่ ฉันไม่ยอมให้คุณตายแน่!"

โดยไม่คาดคิด เขาไม่ขยับเขยื้อน: "ไม่ต้องกังวล รสนิยมของลูกค้ายังหลากหลายมาก!"

ในช่วงเวลาที่จนมุม พ่อของฉันตื่นขึ้นมาในจุดหนึ่งและตะโกนด้วยความโกรธ: "ไอ้สารเลว! มาหาฉันทำไม อย่ายุ่งกับลูกสาวของฉัน! ฉันโง่มาสิบแปดชั่วอายุคนแล้ว!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายคนนั้นก็จ้องเขม็งทันที หันกลับมาและเตะพ่อของฉัน: "พ่อเฒ่า อย่าตะโกน ถ้าเจ้ายังตะโกนอีก ข้าจะทุบเจ้าให้ตาย!"

ผู้ชายที่อยู่รอบๆ ก็รีบลุกขึ้น ทุบตีและเตะพ่อของฉัน และสาปแช่ง: "ไอ้แก่ แกมันหยิ่งยโส!"

“ฉันคิดว่าคุณคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว! ถ้าฉันไม่รื้อชิ้นส่วนของคุณทั้งหมดแล้วขายมัน!”

ถ้าฉันเก็บหนี้ไม่สำเร็จ ฉันจะถูกเรียกว่าไอ้สารเลวแทน และฉันก็โกรธด้วย แต่ถ้าพวกเขายังทะเลาะกันแบบนี้ พ่อของฉันคงไม่ต้องอยู่อีกต่อไป!

ฉันแอบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกำลังจะโทรแจ้งตำรวจ จู่ๆ หัวหน้าฉลามเงินกู้เห็นเข้าก็รีบวิ่งเข้าไปสองสามก้าวเอื้อมมือมาจะแย่งโทรศัพท์ของฉันไป

"ไอ้ผู้หญิง!"

ฉันหลบอย่างรวดเร็วและเขาก็พุ่งเข้ามาอีกครั้งแต่เขาไม่สนใจและดึงฉันเข้าไปในสุสานใกล้ ๆ โกศสีขาวตกลงบนพื้นพร้อมกับ "ตบ" และแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ขี้เถ้าข้างในกระเด็นออกมาถูกตัวเรา ทุกคนตะลึง

โทรศัพท์มือถือยังตกลงไปในขี้เถ้าบนพื้น

“ยัยตัวเหม็น เธอไม่อยากมีพ่อแล้วเหรอ ทำไมไม่รู้จักกตัญญูเลย!”

เจ้าพ่อเงินกู้จ้องมาที่ฉันราวกับว่าเขาเป็นคนดี ส่วนฉันก็เป็นขยะที่ล้มละลายทางศีลธรรม