บทที่ 10

เมื่อฉันกลับถึงบ้านฉันยังคงโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ

เงิน 200,000 ที่ฉันทำงานอย่างหนักเพื่อให้ได้มานั้นสูญเปล่าในคราวเดียว และฉันยังไม่ได้ลิ้มรสความหอมหวานเลยด้วยซ้ำ! แผนการลดน้ำหนักของฉัน ธุรกิจของฉัน... ฉันอยากตาย! !

ไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าหน้าฉันต้องอัปลักษณ์อย่างกับตับหมูแน่ ๆ ยังไงซะพ่อก็ไม่กล้าคุยกับฉัน ซออยู่ในครัว

หลังจากทำงานมาเป็นเวลานาน กลิ่นก็โชยออกมาจากในครัว พ่อของฉันก็ออกมาพร้อมกับจานสองใบ และทักทายฉันในขณะที่กำลังจัดโต๊ะ: "สาวน้อย เอ้อ มากินข้าวก่อน อย่าหิว ไม่เป็นไร ดี ... "

ฉันจ้องเขาด้วยความโกรธ: "คุณยังเป็นห่วงว่าฉันหิวอยู่หรือเปล่า" ถ้าคุณอยากจะเป็นห่วงมากขนาดนั้น ทำไมคุณยังจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ฉันด้วย

พ่อของฉันหัวเราะอย่างเชื่องช้า "เฮ้"

แต่ฉันไม่สามารถสร้างปัญหากับท้องของฉันได้ นั่งลงที่โต๊ะอาหารค่ำด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง Pu Chi Pu Chi ฝังหัวของเขาลงในชามและทำงานหนัก

ในเวลานี้ การกินและกินเท่านั้นที่สามารถปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยที่บาดเจ็บของฉันได้

เด็กเสี่ยวลู่ก็นั่งลงที่โต๊ะอาหารอย่างสบายใจ จากหางตาของฉัน ฉันเห็นรูปลักษณ์ลูกสะใภ้ตัวน้อยที่ระมัดระวังของเขา มันไม่แตกต่างจากภาพลักษณ์ของลูน้องชายของฉันในสังคมสูบบุหรี่เมื่อเราพบกันครั้งแรกเลยสักนิด tsk tsk...

ขณะที่ฉันกำลังทานอาหารอย่างหนัก พ่อของฉันก็คอยใส่ผักในชามของฉัน: "สาวน้อย กินเยอะๆ..."

ฉันไม่อยากคุยกับเขาเลย ฉันให้เสี่ยวลู่กับอาหารทั้งหมดที่เขาใส่ในชามของฉัน: "กิน!"

พ่อของฉันยิ้มอย่างงุ่มง่าม: "สาวน้อย อย่าโกรธนะ ครั้งนี้พ่อทำอะไรผิดไปจริงๆ ชีวิตนักพนันที่แย่ของฉัน ฉัน มือต่ำของฉัน..." ขณะที่เขาพูด เขาเหวี่ยงมือขวาอย่างแรง เขาตบมือของเขา ตบข้อมือซ้ายฉาดใหญ่ “ไอ้พวกมือเบา คอยดูเถอะว่าฉันไม่ทุบเธอถึงตายหรอก...”

เล่น เล่นต่อไป

ฉันเคี้ยวอาหารอย่างใจเย็น เฝ้าดูพ่อตีข้อมือฉันแรงขึ้นๆ แค่มองก็มีรอยแดงเจ็บแล้ว ตัวเขาเองก็ดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ ใบหน้ามีรอยย่นและเบียดเสียดกัน

เสี่ยวลู่อดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้นมาว่า "พี่สาวคนสวย โปรดยกโทษให้คุณลุงด้วย ดังคำกล่าวที่ว่า ไม่มีใครในโลกนี้ที่ไม่ทำผิด และเขาเป็นคนดีถ้าเขารู้ข้อผิดพลาดและ แก้ไขพวกเขา!"

พ่อของฉันยังใช้ประโยชน์จากสถานการณ์: "ใช่ คนดี! พ่อของคุณจะไม่เล่นการพนันอีกต่อไปแล้วจริงๆ สาวน้อย คุณแค่เชื่อฉัน ฉันสาบานว่าฉันจะเล่นอีกครั้ง ฉันจะดื่มน้ำลายแล้วสำลักตาย เดินหกล้มตาย กินปลาติดคอ ตดไม่มีลูก..."

"หยุด หยุด!"

การฟังพ่อสาบานเป็นเรื่องทรมาน ลูกของคุณคือสาวสวยของฉันไม่ใช่เหรอ! หมายความว่าไง ฉันไม่ได้... ฉันเป็นผู้หญิง ฉันขอโทษ!

“ลูกยกโทษให้พ่อแล้วหรือยัง” พ่อมองฉันอย่างสมเพช

ฉันจ้องหน้าเขาอย่างโกรธๆ แต่ก็ยังไม่อยากคุยกับเขา

ในเวลานี้เพลง "Little Apple" ก็ดังขึ้นในห้อง

เพลงนี้เป็นเสียงเรียกเข้าที่ผมตั้งไว้เป็นพิเศษสำหรับข้อความโอน ดินสร้างทอง ดินยิ่งมีทอง ระคายหูแค่ไหนก็ไม่พลาดทุกเมื่อ บัญชีถูกฝาก

ฉันจึงตัวสั่น ทิ้งชามแล้ววิ่งเข้าไปข้างใน

โทรศัพท์สั่นไม่หยุดบนเตียง หยิบขึ้นมาดู:

"คุณโอนเงินเข้ามาแล้ว จำนวน 50,000"

นานี่ ห้าหมื่นหรือห้าหมื่น? ให้ฉันบอกคุณว่ามีอะไรผิดปกติกับดวงตาของคุณหรือไม่?

ฉันดูที่หมายเลขโทรศัพท์และนับเลข 0 หลังเลข 5 หลาย ๆ ครั้ง มันคือ 50,000 จริง ๆ

แต่เห็นได้ชัดว่าฉันเผาเหรียญหมิงไปเพียง 50,000 หยวน ดังนั้นมันจะอยู่ในบัญชีของฉันโดยไม่ลดขนาดลงเลยได้อย่างไร

อาจเป็นการสมรู้ร่วมคิดที่อยู่เบื้องหลังหรือไม่?

ฉันขมวดคิ้ว คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และตัดสินใจไปหาแม่ของเสี่ยวลู่ ซึ่งก็คือผู้ที่โอนเงินให้ฉันเพื่อขอคำชี้แจง

“พี่สาว ทำไมคุณไม่ต้องการค่านายหน้า คุณให้เงินฉันทั้งหมดหรือเปล่า”

อีกฝ่ายรีบส่งข้อความเสียง: "พี่ใหญ่ ฉันรับเงินที่ควรเอาไปแล้ว ทำไม..."

ยอมรับ?

ฉันงงกับสิ่งที่ฉันพูด และกำลังจะถามต่อ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังฉัน: "แม่?"

เมื่อมองย้อนกลับไป เสี่ยวลู่เข้ามาในห้องในบางจุด และเมื่อเขาได้ยินเสียงแม่ของเขาทางโทรศัพท์ เขาก็อดไม่ได้ที่จะตะโกน

เอ่อ... ฉันไม่รู้จะอธิบายฉากประหลาดนี้กับ Xiaolu ยังไง แม่ของเขาที่เสียชีวิตไปนานแล้วกำลังคุยกับฉันอยู่

ฉันกำลังคิดว่าจะหลอกเขายังไงดี แต่ไม่คาดคิดว่าเสี่ยวลู่จะไม่สนใจเรื่องนี้เลย และเอาแต่อ้อนวอนฉัน: "พี่สาว น้องสาว ได้โปรดให้ฉันได้ยินเสียงแม่ของฉันอีกครั้ง ได้โปรด..."

ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโทรผ่านวิดีโอกับอีกฝ่าย แต่สุดท้ายแล้ว การจัดการกับสิ่งมีชีวิตอย่างภูตผีก็ยังค่อนข้างลำบาก