บทที่ 11

"หน้าผาก……"

คำถามนี้ทำให้ฉันเข้าใจทันที

ฉันจ้องมองอย่างว่างเปล่า พูดไม่ออกเป็นเวลานาน คุณไม่สามารถบอกพ่อของฉันได้ว่าเนื่องจากโอกาสบางอย่าง ฉันเข้าไปพัวพันกับผีในยมโลก ใช่ไหม? นั่นไม่ได้ทำให้ชายชราตกใจแทบตาย

ฉันจึงได้แต่พูดตะกุกตะกัก: "ผู้ชายหล่อคนนั้นเป็นแค่เพื่อนร่วมงานของฉัน เพื่อนร่วมงาน..."

“แค่เพื่อนร่วมงาน?”

พ่อของฉันยืดเสียงของเขาและจงใจแหย่ว่า "ฟังดูไม่เข้าท่าเลย"

เปลี่ยนจากความอายเป็นความโกรธ ฉันจ้องเขาเขม็ง "ถามทำไม" ซุบซิบกันจัง! อย่างไรก็ตาม ฉันยังไม่ยกโทษให้คุณที่เสียเงินเดิมพันไป 200,000 หยวน!

พ่อของฉันเกาหน้าผากอีกครั้งและหัวเราะ "ฮิฮิ": "Niuer เธอเป็นเด็กผู้หญิงอายุยี่สิบ ถึงเวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว..."

ขอผมทำให้มันไม่เหมือนกัน โอเค!

เมื่อพ่อพูดอย่างนั้น ฉันรู้สึกเสียใจมาก เมื่อนึกถึงการชำระหนี้การพนันของพ่อจำนวน 200,000 หยวน ฉันก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ก็แค่เพื่อนร่วมงานธรรมดาๆ คุณคิดดูไหม" มันหายไปไหน? นอกจากนี้ คุณยังพนันเอาเงินทั้งหมดที่ฉันจะใช้ลดน้ำหนัก และด้วยรูปลักษณ์ปัจจุบันของฉัน ผีจะชอบฉัน!"

ด้วยคำพูดนั้น พ่อของฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ เขาถอยหลังหนึ่งก้าว ย่อคอของเขา แต่ชูสามนิ้วบนมือขวา: "Niuer พ่อของคุณสาบานว่าเขาจะไม่เล่นการพนัน ถ้าฉันเล่นการพนันอีก ,ฉันจะล้มลงตายขณะเดินและสำลักน้ำตาย...”

"หยุด หยุด!"

รู้สึกว่าเขาจะเริ่มพล่ามเรื่องไร้สาระทำนองว่า "มีลูกไม่ได้ XX" อีกแล้ว ฉันรีบบอกให้เขาหยุด

อย่างไรก็ตาม เขาสาบานอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนกับการหายใจ ไม่ว่าเขาจะสาบานหรือไม่ก็ตาม

"หนิวเอ๋อร์..." เห็นเขามองมาที่ฉันอย่างสมเพชด้วยสายตาที่ตรงไป ฉันก็ยังไม่วายสนใจเขา ดังนั้นฉันจึงรีบจัดแจงและเตรียมส่งเสี่ยวลู่กลับไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

ฉันนั่งริมหน้าต่างรถบัสและมองเห็นทิวทัศน์ภายนอกตลอดทาง สวยงามมาก แต่ฉันกลั้นหายใจ ทุกอย่างที่ฉันเห็นน่าเกลียดจนระเบิดออก เหมือนเป็นการระบายความเกลียดชัง

เป็นไปได้ไหมว่าฉัน Liu Xiangxiang จะไม่สามารถสร้างแฟนที่ดีได้ในชีวิตนี้!

เซียวลู่คอยปลอบโยนฉันอยู่เคียงข้าง: "ความสวยงาม ในชีวิตมีสิ่งที่ไม่พึงพอใจอยู่เสมอ หากคุณจริงจัง คุณจะสูญเสีย"

เด็กตัวเล็กๆ แบบนี้จะปลอบใจฉันได้ยังไง ฉันล้มเหลวในชีวิตแบบนี้ ฉันจะมีความสุขได้ยังไง!

ฉันหดหู่ใจมาก เมื่อฉันเข้าใกล้ประตูสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เซียวลู่ก็ยัดบุหรี่ในมือฉันทันที: "คนสวย ไม่ต้องกังวล ไปพักผ่อนกับกระสุนกันเถอะ" หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ยัดบุหรี่อีกมวน เข้าไปในปากของเขา

ไอ้สารเลวนี่...

ฉันมีเส้นสีดำบนใบหน้า ดูเขาจุดไฟอย่างชำนาญ แล้วถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก: "ยอดเยี่ยม!"

ปีศาจต่างชาติผมบลอนด์สองตัวสะพายเป้ใบใหญ่เดินเข้ามาหาเราและทักทายพวกเราว่า "สวัสดี!"

เสี่ยวลู่โบกมืออย่างคุ้นเคย: "สวัสดี!"

ปีศาจต่างชาติพูดภาษาจีนไม่คล่องและอธิบายว่า: "เป็นเช่นนี้ เราเพิ่งมาประเทศจีนและมีเงินดอลลาร์สหรัฐติดตัวอยู่ เราขอแลกเงินดอลลาร์สหรัฐเป็นเงินหยวนกับคุณได้ไหม เกือบถึง 1,000 ดอลลาร์"

Xiaolu และฉันมองหน้ากัน

ผีผู้น่าสงสารทั้งสองได้เงินหยวนมากมายเพื่อแลกเปลี่ยนดอลลาร์กับคุณที่ไหน?

"ขอโทษ เราไม่มีเงินติดตัว แต่ฉันคิดว่าคุณไปธนาคารเพื่อแลกเงินหยวนได้"

ปีศาจต่างถิ่นยักไหล่: "ไม่เป็นไร" จากนั้นเขาก็จากไป

เมื่อเห็นพวกเขาจากไปด้วยความเสียใจเล็กน้อย ฉันก็นึกถึงคำถามหนึ่งขึ้นมา เป็นคำถามที่สำคัญมาก

หากการพนันของ A Dong สุดหล่อมีมากขึ้นจริงๆ เขาจะแบ่งเงินกันอย่างไร? เงินในโลกหยางสามารถเผาเป็นเหรียญผีและหมุนเวียนในโลกใต้พิภพ แต่เหรียญผีเหล่านี้จะเปลี่ยนเป็นเงินหยวนได้อย่างไร?

เรื่องนี้ต้องเคลียร์กับอาดง!

เขามักจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาในกระเป๋า แต่ได้ไพ่ปู่เหมาเพียงสองใบ

อ๊ะ ลืมโทรศัพท์ของคุณ?

ในขณะที่เขากำลังสงสัย เสี่ยวลู่เตือนเขาว่า: "ฉันคิดว่าฉันเห็นโทรศัพท์มือถือของคุณบนโซฟาก่อนจะออกไป"

“พูดให้เร็วกว่านี้!”

หลังจากบอกลาเสี่ยวลู่อย่างเร่งรีบ ฉันก็ขึ้นแท็กซี่ข้างถนนโดยหวังว่าจะกลับบ้านก่อนเวลาและไปหาอาตงเพื่อชี้แจงเรื่องนี้

อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงเวลาเช็คเอาท์ ค่าโดยสารเต็มหกสิบหยวน!