บทที่ 17

ไกลหน่อยแต่วิวสองข้างทางสวยดี เดินแล้วรู้สึกสดชื่น

เมื่อเรามาถึงนอกประตูวิลล่าของ Zhao ประตูก็ล็อค เสี่ยวลู่กับฉันต้องรอข้างนอกประตู "เสี่ยวลู่ คุณพูดเรื่องไร้สาระได้สักพัก ตราบใดที่มันทำให้เขารู้สึกประหม่า!"

เราสองคนเริ่มคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบาที่นอกประตู ขณะที่เรากำลังคุยกัน จู่ๆ เราก็เห็นคนวิ่งตอนเช้าวิ่งมาหาเราแต่ไกล เขาดูคุ้นๆ นั่นไม่ใช่ Zhao Decai เหรอ?

ฉันขยิบตาให้เสี่ยวลู่ และเด็กคนนั้นก็เข้าใจในทันที และทำหน้าไร้ความรู้สึก จ้องมองไปที่จ้าวเต๋อไค่ด้วยสายตาว่างเปล่า

ว้าว การแสดงนี้แม้ฉันรู้สึกหดหู่เล็กน้อย!

ฉันไม่กล้าที่จะคลุมเครือและจ้องมองอย่างเย็นชาไปที่ Zhao Decai ที่กำลังวิ่งไป

จ่าวเต๋อไค่เห็นเราด้วย ใครๆ ก็ต้องหวาดกลัวเมื่อถูกคนแปลกหน้าสองคนจ้องมอง! เขาหยุดและมองเราอย่างสงสัย "คุณเป็นใคร คุณมาทำอะไรที่หน้าประตูบ้านฉัน"

“ไท่ซุยใกล้เข้ามาแล้ว จะไม่มีการกลับมา...” เสี่ยวลู่เริ่มพูดสองประโยคนี้ซ้ำอย่างเย็นชา ดวงตาของเขายังคงจ้องมองที่จ้าวเต๋อไฉ่อย่างเย็นชา

"คุณจ้าว เมื่อเร็ว ๆ นี้คุณตกอยู่ในอันตราย และคุณจะมีปัญหาเมื่อคุณออกไปข้างนอก เรามีทักษะที่มองเห็นได้ เราผ่านมาที่นี่โดยไม่ได้ตั้งใจ โชคชะตาที่ได้พบคุณก็เช่นกัน!"

“ไร้สาระ อายุยังน้อย ทำไมคุณไม่เรียนรู้สิ่งที่ดีกว่านี้ล่ะ” เห็นได้ชัดว่า Zhao Decai มองว่าพวกเราเป็นคนโกหก ซึ่งไม่น่าแปลกใจ

"คุณจ้าว น้องชายของฉันเกิดมาพร้อมกับดวงตาหยินและหยาง เขาสามารถมองเห็นสิ่งที่เรามองไม่เห็น และฉันก็ได้เรียนรู้จากผู้อาวุโสของฉันถึงความสามารถในการคำนวณและอ่านใบหน้า คุณคงไม่อยาก ออกไปเดี๋ยวนี้ น่าเสียดายไหมที่ต้องเสียชีวิตไป?” ?” หลังจากประสบการณ์ครั้งสุดท้าย ฉันระงับความวิตกกังวลในใจและพยายามควบคุมน้ำเสียงให้คงที่

"ฉันเคยเห็นคนแบบคุณมาก ฉัน คุณ Zhao ไม่เคยเชื่อเรื่องไร้สาระมาก่อนในชีวิตของฉัน ไม่ใช่เรื่องตลกใช่ไหมที่วันนี้คุณจะทำให้ลูกสองคนตกใจ!" Zhao Decai หันหลังและเดินไปที่ประตู .

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนที่ประตูเห็นว่าพวกเขาเปิดประตูเมื่อนาย Zhao วิ่งกลับมารอที่ประตู เมื่อเห็นว่านาย Zhao ไม่สนใจเราพวกเขาก็ออกมาขับไล่เรา "เร็วเข้ามาที่นี่เพื่อโกง เงินเหรอ” ทั้งสองเดินออกไปก่อนจะกลับออกไป

เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันกับเสี่ยวลู่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องจากไปอย่างช้าๆ เจ้าเดไคผู้นี้จะไม่เชื่อเราอย่างแน่นอน ไม่มีทางอื่น เราต้องกลับไปหาวิธีอื่น

“พี่สาว คุณติดต่อกับผู้คนที่นั่นได้อย่างไร พวกเขาบอกคุณหรือเปล่า” เซียวลู่ถามขณะที่เขาเดิน

“ก็มันพูดยาก ความลับต้องไม่รั่ว!” จู่ๆ ก็รู้สึกหิวขึ้นมาแต่เช้า เสียเวลา ไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า

“เสี่ยวลู่ พ่อของคุณอยู่ที่ไหน ทำไมคุณถึงไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า” ฉันคิดว่าเขาน่าจะมีญาติคนอื่นๆ

“ไม่รู้สิ แม่สุขภาพไม่ดีตั้งแต่ฉันยังเด็ก พ่อออกไปทำงานข้างนอกไม่ค่อยได้กลับมา ช่วงแรก ๆ ฉันเจอพ่อบ้าง แต่ช่วงหลัง ๆ พ่อกลับมาน้อยลงเรื่อย ๆ บ่อยครั้ง ต่อมาก็ไม่เห็นท่านอีกเลย หลังจากนั้นไม่นาน แม่ก็พยายามตามหา แต่ก็ติดต่อไม่ได้เลย และบ้านเกิดของพ่อก็ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีใครรู้ว่าพ่อไปอยู่ที่ไหน อาการป่วยของแม่ก็แย่ลงอีก และ เราไม่มีเงินรักษา..."

“ฉันไม่รู้ว่าแม่อยู่ไหน ต่อจากนี้ไป เธอจะเป็นน้องชายของฉัน ถ้าเธอมีน้องสาว เธอจะไม่หิว คราวหน้าฉันจะไปหาเธอบ่อยๆ!” ฉันคล้องแขน ไหล่ของ Xiaolu เหมือนพี่สาวคนโต ดูสิ!

กลับมาในเมืองก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว เรากำลังมองหาร้านอาหาร เราผ่าน KFC ฉันเห็นสายตาที่จ้องมองของ Xiaolu นี่แหละ ฉันรับ Xiaolu และสั่งเยอะมาก Xiaolu มีความสุขเหมือนเด็ก , เขา เดิมเป็นเด็ก แต่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นรอยยิ้มของเขาเหมือนเด็ก

ฉันพาเสี่ยวลู่กลับบ้าน และอาดงก็กอดฉันแน่นทันทีที่เขาเห็นฉันกลับมา และฉันก็จูบเขา เสี่ยวลู่ที่อยู่ข้างๆ ฉันมองฉันอย่างแปลกๆ และพ่อของฉันก็พูดออกมาว่า "สาวน้อย คุณคือคุณ ตกลงทำไมคุณกระโดดและกระโดด”

ตอนนั้นฉันเพิ่งรู้ว่าฉันเป็นคนเดียวที่มองเห็น A Dong ในสายตาของพวกเขา ฉันคงบ้าไปแล้ว

"อะแฮ่ม ไม่เป็นไร ขยับแขนขา..." ฉันลากเสี่ยวลู่กลับไปที่ห้อง

“ที่นี่มีผีหรือเปล่า” เสี่ยวลู่มองซ้ายขวา แต่เด็กชายไม่ได้กลัวมากนัก

ทันใดนั้นห้องก็มืดลงและลมเย็นก็พัดโชยมาในทันที ด้านหลัง Xiaolu มีชายผมกระเซิงปรากฏขึ้น ใบหน้าของเขาซีด เลือดไหลออกจากมุมตาของเขา และเขายื่นมือที่เป็นกระดูกออกเพื่อวางบน ไหล่ของเสี่ยวลู่

เซียวลู่หันศีรษะช้าๆ อ้าปากกว้าง และเบิกตากว้าง หวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่ใครจะรู้ว่าเด็กคนนั้นอึ้งไปชั่วขณะ แล้วค่อยๆ ยื่นมือไปจับกรงเล็บปีศาจ "สวัสดี ฉัน" ฉันเอง แม่ของฉันก็อยู่ที่นั่นด้วย..." เสี่ยวลู่พูดอย่างสั่นเทา...

ทันใดนั้น อาดงก็กลับคืนสู่สภาพเดิม ใบหน้าหล่อเหลา และบ้านก็อบอุ่นขึ้น

“อาดง คุณมันเด็กมาก!”

“ฉันอยากเจอคุณมานานแล้ว ไม่เลวเลย เด็กน้อย!” อาตงตบไหล่เสี่ยวลู่

เมื่อเห็นอาตงเป็นเช่นนี้ เสี่ยวลู่ก็ไม่กลัวอีกต่อไป และถามอาตงว่า "แม่ของฉันอยู่ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง เธอจะยังป่วยอยู่หรือเปล่า"

“ไม่ แม้ว่าชีวิตที่นั่นจะลำบาก ผู้คนก็ไม่เจ็บป่วย ไม่แก่ ไม่ตาย พวกเขาแค่คิดถึงญาติที่ยังมีชีวิตอยู่นิดหน่อย นานๆ ไปก็จะดี เพราะทั้งสองสถานที่เป็นสองโลก ดังนั้นฉันจึงคิดถึงเรื่องนี้และรอการกลับชาติมาเกิดของฉัน "A Dong พูดอย่างจริงจัง

"พี่สาวเซียงเซียง ฉันยังต้องการพบแม่ของฉัน..."

ฉันชำเลืองมองไปที่อาตง อาตงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วฉันก็หมุนวิดีโอของแม่ของเสี่ยวลู่

“มองหาฉันอยู่เหรอ” แม่ของเสี่ยวหลู่พูดอย่างเงียบ ๆ “เสี่ยวหลู สบายดีไหม” แม่ของเสี่ยวหลูกลับมีน้ำเสียงปกติ