บทที่ 6

ไอ้เหี้ยพวกนี้พยายามกดดันกู!

“หยุดนะ!” ฉันตะโกน “ฉันบอกแล้วไงว่าถ้าคุณยังกล้าทำแบบนี้อีก ฉันจะแจ้งตำรวจและจับคุณ ฉันจะให้เงินทั้งหมดที่หามาได้เป็นของขวัญแก่ตำรวจและฆ่าคุณ!”

ทันทีที่เขาพูดจบ โทรศัพท์ก็หยุดทันที

“คุณ...คุณได้ระดมเงินหรือเปล่า”

“มันยังไม่จบ มึงจะตกใจทำไม! กูชดใช้ให้มึงแน่ มึงอย่าตีพ่อกูอีก!”

"เฮ้ ดี เฮ้..."

หลังจากนั้นเขาก็วางสายไป

อีกสามวันจะครบกำหนดแล้ว แต่จะเอาเงิน 200,000 มาจากไหน?

เมื่อนึกถึงตรงนี้ น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้

ฉันเพียงแค่นอนลงบนโต๊ะและร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นฉันก็ตบไหล่อย่างแรง: "เฮ้ เสี่ยวหลิว!"

ฉันต้องคร่ำครวญและเงยหน้ามองผ่านน้ำตาและจมูกของฉันกลายเป็นผู้จัดการแผนกของเรา

อาจเป็นเพราะการร้องไห้ของฉันค่อนข้างน่ากลัว เธอก้าวถอยหลังด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ขมวดคิ้ว วางมือบนสะโพกของเธอ และตำหนิเสียงดัง: "ดูสิ เธอชื่ออะไร ร้องไห้แบบนี้..."

ฉันดูดจมูกอย่างแรง: "ใช่ ฉันขอโทษ..."

เธอกลอกตาไปทางท้องฟ้า: "ฉันขอโทษ! คุณอยู่ที่นี่ที่ไหน บ้านของคุณ คุณต้องร้องไห้เมื่อกลับบ้านและร้องไห้ อย่าส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเพื่อนร่วมงานของคุณ!"

ฉันพยักหน้าอย่างแรงพร้อมกับมีน้ำมูก: "ใช่ ฉันขอโทษ..."

เธอทำให้ฉันดูขาวขึ้นอีกครั้ง: "เร็วเข้าและจัดให้เรียบร้อยเหมือนหมี!"

หลังจากพูดจบ เธอก็ก้าวขึ้นส้นสูงและเดินออกไปด้วยสีหน้ารังเกียจ เมื่อไปถึงประตู เธอไม่ลืมที่จะหันศีรษะและพูดว่า: "ให้ฉันได้ยินเสียงร้องไห้อีกครั้ง เธอชนะ พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงาน!"

ฉันต้องปาดน้ำตา สั่งน้ำมูกแรงๆ แล้วไปห้องน้ำเพื่อล้างหน้า ทันทีที่ฉันกลับมานั่ง ป๊อปอัพข่าวก็เด้งขึ้นมาบนคอมพิวเตอร์:

เมื่อเวลา 12.15 น. ของวันนี้ เที่ยวบินขนาดใหญ่จากเมืองหยานจงไปยังซานฟรานซิสโกประสบอุบัติเหตุตกกลางอากาศ และไม่มีผู้รอดชีวิตบนเครื่อง

ทันใดนั้นฉันก็ตัวสั่น นี่... นี่อาจเป็นเครื่องบินที่ทำให้ Liu Daxiong ตกหรือเปล่า

แต่ในรายชื่อผู้โดยสารที่แนบมาท้ายข่าว ฉันค้นหาแล้วค้นหา แต่ไม่พบชื่อของ Liu Daxiong

กำลังจะเปิดกลุ่มชำระเงินเพื่อตรวจสอบสถานการณ์ จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเป็นหมายเลขที่ไม่รู้จัก

ฉันเชื่อมต่ออย่างโง่เขลา: "สวัสดี?"

"เฮ้ สวัสดี Xiangu สวัสดี ฉันชื่อ Liu Daxiong! แล้วไงต่อ..."

“หลิวต้าเซียง?”

Liu Daxiong ถอนหายใจยาว: "โอ้ โชคดีที่ฉันฟังคำพูดของ Xiangu ดังนั้นฉันจึงไม่ได้ขึ้นเครื่องบินลำนั้น ฉันไม่คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น! ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้แสดงมารยาทที่เหมาะสม ได้โปรดอย่าเป็น Xiangu ขุ่นเคือง!”

"โอ้……"

ฉันไม่รู้จะพูดอะไร ฉันจึงพยักหน้าหงึกหงัก

Liu Daxiong พูดอีกครั้ง: "ทั้งครอบครัวของเรารู้สึกขอบคุณ Xiangu เรานัดหมายกัน ฉันต้องขอบคุณคุณด้วยตนเอง ฉันสงสัยว่าคุณว่างเมื่อไหร่"

หัวใจฉันเต้นแรง นี่คือรางวัลเหรอ?

ระงับความปีติยินดีในใจ ฉันทำเสียงให้สงบ: "โอ้ วันนี้ฉันว่างทั้งวัน ฉันว่าง ฮ่าๆ"

Liu Daxiong กล่าวว่า: "ตกลง Xiangu โรงแรม Fengyue เจอกันตอนแปดโมง"

เมื่อฉันวางสาย ฉันดีใจจนแทบจะร้องเพลงในที่ทำงาน

หลังจากลำบากมาก ฉันรอจนกระทั่งเลิกงาน และฉันก็วิ่งออกจากบริษัทในพริบตาและตรงไปที่โรงแรมเฟิงเยว่

แม้ว่าจะเร็วกว่าเวลาที่ตกลงกันไว้เกือบหนึ่งชั่วโมง แต่ฉันก็ไม่คาดคิดว่า Liu Daxiong จะรอฉันเร็วกว่าฉันด้วยซ้ำ

บริกรพาฉันเข้าไปในห้อง VIP ทันทีที่ฉันเข้าประตู Liu Daxiong ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ดวงตาของเขาเป็นประกาย และเขาก็ก้าวเข้ามากอดฉันอย่างอบอุ่น: "Xiangu!"

ฉันไอสองครั้งและตบหัวเขา

"ฉันขอโทษ Xiangu ฉันตื่นเต้นมาก!" จากนั้นเขาก็คว้าภรรยาและลูกชายของเขามายืนต่อแถวต่อหน้าฉัน และอยากจะทำความเคารพฉันจริงๆ...

ฉันกลัวมากจนรีบกระโดดขึ้นจากเก้าอี้: "อย่า อย่าทำแบบนี้ ฉันทนไม่ได้!"

Liu Daxiong ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า "ถ้าไม่ใช่เพราะ Xiangu วันนี้ฉันคงเสียชีวิต..."

...

สำหรับมื้อนี้ ฉันดื่ม Lafite และกินล็อบสเตอร์ หลังจากดื่มและกินแล้ว Liu Daxiong ก็หยิบซองสีแดงเล็กๆ ออกมาจากแขนของเขา: "มันเป็นเรื่องเล็กน้อย Xiangu ยินดีต้อนรับ"