บทที่ 7

เสียงนี้...คุ้นจัง...

ฉันตัวสั่นและตื่นขึ้นจากความฝันในทันใด

เงยหน้าขึ้นไม่รู้ว่ามีใครมาข้างเตียงตอนไหน เห็นไม่ชัด แต่ลมออกทั้งตัวเหมือนเปิดแอร์

ข้าพเจ้าเข้าใจทันที ใจกระตุก ไม่รู้จะพูดอะไรจึงพูดตะกุกตะกักถาม

“คุณ คุณคืออาดง?”

“เราไม่ใช่หรือ ดำเป็นอนิจจัง! ดูกรหมู่ ดูคุณงามความดีที่ทำ

เสียงเกรี้ยวกราดพ่นลมเย็นที่ทำให้ฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัว ฉันจึงรีบเปิดโทรศัพท์

เข้ากลุ่ม Alipay ไปดูเลยไอ้เหี้ย! หลังจากออฟไลน์ได้สักพัก ก็มีข้อความเข้ามาเป็นร้อยข้อความ

พวกผีในกลุ่มตะโกนว่า "บ้าอะไรเนี่ย ฉันวางแผนจะเสี่ยงโชค ใครจะเป็นคนสะสางบัญชี!"

ผีจมน้ำ หลี่เฟย: ฉันไม่เหมือนเดิม! ! (กราดเกรี้ยว)

ผีแขวนคออาเฉิง : พ่อค้าปากกา ออกมาอธิบายให้ทุกคนฟัง (โกรธ)

Killing Ghost Meng Da: ไอ้สารเลวอาดง ออกไปจากที่นี่เร็ว ๆ (โมโห)

...

ฉันเดาว่าทำไมมันถึงเปิดเผยเร็วจัง!

จะทำอย่างไร จะทำอย่างไร จะทำอย่างไร……

เมื่อคิดได้ฉันก็แสร้งทำเป็นโง่และถามว่า "พวกเขากำลังพูดถึงอะไรในกลุ่ม? คุณต้องการให้ฉันทำอะไร"

เงาสีดำโน้มตัวไปข้างหน้า เผยให้เห็นลูกตาที่ยื่นออกมาสองข้าง และแสยะยิ้ม: "คุณคิดอย่างไร"

"ฉัน ฉันคิดว่า? คุณคิดอย่างไร"

ฉันย่อตัวลง พยายามทำให้ตัวเองยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ

“โอเค เลิกเสแสร้งได้แล้ว! ฉันไม่ได้บอกเธอ ห้ามเปิดเผยข่าวเด็ดขาด ทำไมเธอถึงสร้างเรื่องวุ่นวายขนาดนี้! ถ้าเจ้าหน้าที่ระดับสูงติดตามเรื่องนี้ เราสองคนจะไม่ดีขึ้น!”

เมื่อเห็นว่าผีหล่อโกรธมากฉันรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ที่จะแสร้งทำดังนั้นฉันจึงต้องเล่นกล: "โอ้คุณพูดเรื่องอะไรจริง ๆ คือฉันเผลอลิ้นของฉันเมื่อฉันคุยกับคนอื่น ฉันขอโทษ ! ”

หลังจากที่ฉันพูดจบฉันก็คลุมหัวแล้วย่อตัวลงไปที่มุมเตียงไม่กล้าที่จะมองลงไปที่เขา

ผีสุดหล่อเม้มริมฝีปากด้วยความโกรธ เงียบไปครู่หนึ่งและพึมพำอีกครั้ง: "โอ้ กระดาษไม่สามารถดับไฟได้ หากพบมัน น่าเสียดาย..."

"ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ! ที่รัก ได้โปรดยกโทษให้ฉันครั้งนี้ด้วย..."

A Dong ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้: "โอ้ คุณ! ฉันคิดว่าคุณแค่อยากได้เงิน ยังไงก็ตาม เรากำลังออกเดท ดังนั้นมันไม่สำคัญว่าคุณจะได้เงินหรือไม่"

หลังจากหยุดครู่หนึ่ง เขาก็หัวเราะ "ฮิฮิ" อีกครั้ง: "ฉันยังฉลาด ฉันเดาถูก! ฉันรู้ว่าเป็นคุณ เด็กผู้หญิงงี่เง่าที่แลบลิ้น... เฮ้ ผู้หญิง สมองของคุณไม่ค่อยดี หลังจากนั้น!"

เมื่อฉันเห็นเขาพูด ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ร้ายแรง ฉันจึงรีบประจบเขา

"ใช่ ฉันมีหน้าอกใหญ่และไม่มีสมอง ฉันจะสนใจมันในอนาคต ฉันยังมีไอคิวสูงอยู่นะที่รัก!"

ทันทีที่พูดจบ แววตาไม่พอใจฉายไปทั่วชายคนนี้ และเขาถึงกับแปรงผมของเขาด้วย

"ที่รัก ลืมมันไปซะ คราวหน้าจะจำให้ขึ้นใจ! เดิมทีเรื่องระหว่างเราจะทำเป็นการส่วนตัว..."

ในขณะที่เขาพูดนั้น เขาก็ลดเสียงลง ความไม่เที่ยงเป็นสีดำและขาว และผู้พิพากษาต่างก็เป็นผู้ถือหุ้น ดังนั้นเขาจึงลืมตาและหลับตาเพื่อให้คนข้างบนรู้ว่า Liu Daxiong รอดพ้นจากความตายเพราะเรื่องนี้ นับประสาอะไรกับการเริ่มต้น พนันกันสองเรา มันคงลงกระทะนรก เข้าใจไหม? "

ฉันพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า: "เข้าใจแล้ว!!"

“นอกจากนี้ คุณยังทำให้ความลับของสวรรค์รั่วไหลด้วยการทำเช่นนี้ และคุณจะเสียชีวิต... ถ้าคุณไม่ใช่แฟนของฉัน ฉันคงรายงานคุณต่อผู้พิพากษาไปนานแล้ว”

"เฮ้ ที่รัก ฉันรู้ว่าคุณดีที่สุดสำหรับฉัน! แล้วอะไรล่ะ กลุ่มกำลังมีปัญหา ทำไมฉันไม่จ่ายเงินเพื่อเอาใจคนตัวใหญ่"

ฉันโพล่งออกมา แม้ว่าผู้ชายคนนี้จะงี่เง่า แต่เขาก็ไม่ได้ร้ายกับฉัน จะให้เงินเขาบ้างก็ไม่เป็นไร...

ผีสุดหล่อตะลึงไปครู่หนึ่ง: "คุณไม่ยากจนเหรอ? คุณเอาเงินมาจากไหน?"

ฉันกระพริบตาอย่างสนุกสนาน: "ขโมยของพ่อมา ฮิฮิ!"

หลังจากหยุดครู่หนึ่ง เขาแสร้งทำเป็นผิดหวังและบีบน้ำตาสองหยดจากดวงตาของเขาอย่างแรง: "โอ้ ถ้าเขารู้ เขาจะทำลายฉันและทุบตีฉันอย่างแน่นอน... แต่เพื่อชื่อเสียงที่รักของฉัน ฉัน ฉันยินดีจะทุบตีให้ตาย!”

ทันทีที่พูดจบ ผีตายรูปหล่อก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง และลมเย็นโชยออกมา

"ที่รัก...คุณใจดีกับฉันมาก! ฉันอยากกอดคุณมาก!"

ท้ายที่สุด เขาถูมือเข้าด้วยกันและก้าวไปข้างหน้าสองก้าว