ตอนที่ 7 เสียซิง

10:30น.

โรงแรงรัตนบูรภาพิทักษ์

ชั้นที่30ชั้นดาดฟ้าของโรมแรม ห้องสวีทของท่านประธาน

อลิซ อลิศา.....

“อื้อออออ”ฉันร้องขึ้นอย่างโอดโอย รู้สึกเจ็บและหนักอึ้งไปทั้งตัว หัวก็หนัก อีเฮียเคเอาอะไรให้ฉันกิน ปกติฉันไม่เคยกินเหล้าแล้วปวดหัวขนาดนี้น่ะ

“อื้อออ อึดอัด!”ฉันพูดขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงรัดตัวฉันแน่นขึ้นจนฉันรู้สึกอึดอัด ฉันจึงค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งของฉันให้ลืมตามอง และสภาพที่ฉันเห็นคือแผ่นอกที่เปลือยเปล่าของผู้ชายที่ขาวเนียนใสยิ่งกว่าผู้หญิงแต่ถูกแต่งเติมด้วยรอยสักสุดเท่ห์บนตัวของเขา เขากำลังนอนเอาท่อนแขนโอบรอบตัวฉันแน่น ฉันของฉันรู้สึกชาไปหมด

“อื้ออออออ”เสียงครางของผู้ชายที่นอนกอดฉันอยู่ร้องขึ้นพร้อมๆกับมือหนาใหญ่ของเขาค่อยๆขยับลากไปตามสีข้างของฉันขึ้นมาถึง มาถึง

“เห้ย!ไอโรคจิต!”ฉันร้องขึ้นด้วยความตกใจดีดตัวลุกออกจากร่างหนาของผู้ชายคนนั้นอย่างไว

ตุ๊บ

“อะไรล่ะครับ คนสวย”เขาค่อยๆลุกขึ้นนั่งมองฉันที่ลงมายืนอยู่ข้างล่างเตียงนอนคิงไซส์ด้วยสายตางัวเงียแต่เเค่แปปเดียวดวงตาของเขาก็ลุกวาวขึ้นมาทันทีทำให้ฉันรู้สึกตัวว่าร่างกายของฉันมันเย็นๆวูบๆวาบๆยังไงแปลกๆฉันจึงก้มหน้าลงไปสำรวจร่างกายของตัวเอง

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดอุ๊บอื้อออ”เมื่อฉันเห็นสภาพตัวเองที่ยืนเปลือยเปล่าท้าทายสายตาของเขาก็ร้องกรี๊ดขึ้นมาทันทีจนเขาวิ่งเอามือมาปิดปากฉันอย่างไว

“จุ๊ๆๆๆเงียบๆหน่อยสิครับ เมียจ๋า”เขากระซิบบอกฉันที่ข้างหูทำให้ฉันขนลุกซู่กับลมหายใจอุ่นๆของเขาที่เป่าลดต้นคอของฉัน

“งั๊บ”

“โอ้ย!พี่เจ็บนะครับ”เขาร้องโอดโอยขึ้นเมื่อฉันกัดฟันงับลงไปที่ฝามือของเขาที่ปิดปากฉันอยู่จนทำให้เขายอมปล่อยมือออกจากปากของฉัน แต่เขาไม่ยอมปล่อยมืออีกข้างจากการกอดฉันน่ะสิ

“เรื่องของนาย ฉันไม่ได้เจ็บหนิ อ้อแล้วใครเป็นเมียนายห๊ะพูดให้มันดีๆหน่อย ปล่อยฉัน!ได้แหละไอโรคจิต”ฉันหันหน้าไปมองมองค้อนเขาตาขว้างพลางเอ่ยบอกเขาเสียงดัง แต่คนตัวโตกว่าไม่มีทีท่ากลัวหรือสำนึกผิดใดๆเลย