30

เช้าวันต่อมา... กรุงเทพฯ.

โสภีดูพาดหัวข่าวใหญ่ของหนังสือพิมพ์เรื่องที่ปริณประกาศแต่งงานผ่านทาง IG ไปเมื่อคืนอย่างรู้สึกอึ้งและเจ็บใจ

“แม่ดูอะไรอยู่เหรอคะ” มาริกาที่เพิ่งจะตื่นนอนถามขึ้นเมื่อเห็นมารดาทำหน้าช็อกโลกขณะอ่านหนังสือพิมพ์

“เอ่อ...” โสภีอึกอัก ไม่รู้ว่าสมควรจะบอกข่าวนี้กับบุตรสาวหรือไม่

“มีอะไรคะ” มาริกาถามย้ำอีกครั้ง สังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าจะไม่ใช่ข่าวดีนัก

โสภีถอนหายใจยาว ก่อนจะกลั้นใจบอกบุตรสาวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ปริณประกาศแต่งงานกับนังนั่นผ่านไอจีเมื่อคืน”

“ไม่จริง!” มาริการีบเดินไปหยิบมือถือที่กำลังชาร์จมาเปิดดูทันที แล้วเธอก็ได้เห็นภาพความหวาน ที่ตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเธออย่างเจ็บแสบด้วยแหวนเพชรเม็ดโตวงนั้น วงที่เธอแอบฝันว่าจะได้ครอบครอง

“กรี๊ดดด ฮือๆๆ” หญิงสาวกรีดร้องและปล่อยโฮออกมาอย่างเก็บไม่อยู่ รับไม่ได้กับความชัดเจนที่ปริณแสดงออกกับอลิชา

“มิ้ง!” โสภีรีบเข้าไปหากอดบุตรสาวอย่างสงสาร

“ฮือๆๆ นี่หนูต้องแพ้นังอลิซมันจริงๆ งั้นเหรอแม่ ฮือๆๆ” มาริกาถามพร้อมกับกำมือแน่นจนสั่นไปทั้งตัว

“แม่จะไม่ยอมให้มันได้เป็นเจ้าวสาว แม่สัญญา!” โสภีให้คำมั่น เพราะเธอก็เจ็บปวดไม่แพ้บุตรสาว จึงเริ่มคิดหาวิธีขัดขวางไม่ให้อลิชาได้แต่งงานกับปริณอย่างจริงๆ จังๆ

เวลา 08 : 40 น. บ้านภิพัฒน์หัสดิน...

ประวิตรที่เดินลงมาจากชั้นสองก็เห็นมารดานั่งอยู่ที่โซฟาด้วยสีหน้าสดชื่นแจ่มใสกว่าทุกๆ วัน ขณะที่เด็กในบ้านพากันยกอาหารออกมาวางร่วมสิบกว่าเมนู

“วันนี้คุณแม่ตื่นเช้าจังเลยนะครับ”

“ก็วันนี้บ้านเรามีแขก” ปานทิพย์หันไปตอบบุตรชายอย่างเสียไม่ได้

“ใครจะมาเหรอครับ?” ประวิตรขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย

“ก็ครอบครัวของพันเอกปริณน่ะสิ เขาจะมาทานอาหารเช้าที่นี่ แล้วก็คุยเรื่องกำหนดการต่างๆ” ปานทิพย์ยกยิ้มที่มุมปาก รู้สึกดีใจที่จะได้เจอหน้าหลานสาวและว่าที่หลานเขย

“เอ่อ...ใครบอกคุณแม่เหรอครับ” ประวิตรแสร้งถามทั้งที่รู้ดีว่าใคร แต่ก็อยากจะได้คำยืนยันอีกครั้ง

“ก็อลิซน่ะสิ โทรมาบอกเมื่อคืน แล้วนี่เราจะออกไปไหน?”

“อ้อ! เปล่าครับ ไม่ได้ไปไหน” คนที่กำลังจะออกไปทำธุระข้างนอกรีบส่ายหน้าเบาๆ แล้วหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ

“ดีเลย งั้นเดี๋ยวอยู่คุยเรื่องรายละเอียดของงานด้วยกัน”

“เอ่อ... ผมว่า...” ประวิตรเริ่มสับสน ใจหนึ่งก็อยากอยู่แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าบุตรสาวจะยังไม่หายโกรธ เรื่องที่ตนทำเกินกว่าเหตุไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ หลังจากฟังความข้างเดียวมากไป

“ลูกสาวคนเดียวของแกจะแต่งงานนะตาวิตร ช่วยทำหน้าที่พ่อที่ดีหน่อยสิ!” ปานทิพย์เอ่ยเหน็บก่อนจะหันไปมองที่ประตูทางเข้าบ้าน อย่างรู้สึกตื่นเต้นกับการรอคอย

“ครับคุณแม่” ประวิตรเอ่ยพร้อมกับยิ้มบางๆ ออกมา แล้วหันไปมองที่ประตูรั้ว อย่างร่วมลุ้นไปกับมารดา

“อ๊ะ! นั่นไง มากันแล้ว เรารีบออกไปต้อนรับกันเถอะ” ปานทิพย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรถแล่นเข้ามาจอด

“ครับ” ประวิตรรีบลุกขึ้นแล้วพยุงมารดาเดินออกไปที่ด้านนอก

“สวัสดีค่ะคุณพ่อ คุณย่า” อลิชายกมือไหว้บิดาก่อนจะเข้าไปสวมกอดผู้เป็นย่าด้วยความคิดถึง

“สวัสดีครับ” ปริณยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“แหม! ว่าที่หลานเขยย่าหล่อเชียวนะ” ปานทิพย์เอ่ยแซว พร้อมกับชำเลืองมองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างสำรวจ

“ฮ่าๆๆ ขอบคุณครับคุณย่า” ปริณหัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจก่อนจะยกมือไหว้อีกครั้งกับคำชม