4

สองนาทีต่อมา... (ชั้นบนสุดของคอนโด)

“เดี๋ยวนะ! นี่แกแอบหนีพี่ป้องไปเที่ยวมาเหรอรียา” จอห์นเอ่ยถามพลางจ้องมองชุดที่เพื่อนสาวใส่สายตาขวางๆ

“อืม” มารียากลอกตากับท่าทางของเพื่อนชายสุดหล่อ ที่คบหากันมานานตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้นพร้อมกับอลิชา

“แกไปกับใคร?” จอห์นถามเสียงเข้ม

“ไปกับอลิซน่ะแหละ” มารียาบอกพลางหลบสายตาของอีกฝ่าย

“อ้าว! แล้วทำไมไม่กลับพร้อมกันล่ะ” จอห์นถามต่ออย่างสงสัย

มารียาถอนหายใจยาว ก่อนจะเล่าเรื่องที่เจอมา “เมื่อคืนฉันนัดกับ อลิซไปฉลอง หลังจากที่สอบเข้าทำงานที่ไคเลอร์ได้...”

“ทำไมไม่ชวนฉัน!” จอห์นถามขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงนอยด์ๆ

“ก็แกมัวแต่อินเลิฟกับแม่นางเอกดังอยู่ไม่ใช่เหรอ?” มารียามองค้อนอย่างอดไม่ได้

“อินเลิฟบ้าอะไร แกก็รู้ว่าฉันซั่มเล่นฆ่าเวลาเฉยๆ” จอห์นยกไหล่ขึ้นนิดๆ เพื่อจะบอกว่าไม่ได้พิเศษไปจากคนที่ผ่านๆ มาแต่อย่างใด

“โอเค! ถ้าเขามาสำรวจโพลล์ ฉันจะใส่ชื่อแกลงไปในช่องบุคคลใกล้ตัวที่มีพฤติกรรมสุ่มเสี่ยงต่อการติดเชื้อ HIV แล้วกันนะ” มารียา อดประชดคนหล่อเสน่ห์แรงไม่ได้

“ฉันป้องกันทุกครั้งน่า” จอห์นกลอกตาอย่างเซ็งๆ เมื่อถูกล้อ

“ให้จริง! เพราะไม่งั้นฉันกับอลิซคงจะอับอายถ้าต้องไปงานศพ ของแก แล้วได้ยินเสียงซุบซิบนินทาว่า...”

“พอๆ มาเข้าเรื่องเดิมกันดีกว่ารียา!” จอห์นรีบบอกก่อนที่อีกฝ่ายจะขยายภาพไปไกลจนกระทั่งถึงตอนที่เปิดฝาโรงดูศพก่อนเผา

“ฉันกับอลิซดื่มกันได้สักพัก พี่ป้องก็โทรมา อลิซก็เลยวิ่งออกไปรับสายที่ด้านนอก แล้วฉันก็เห็น... พี่ธันกำลังนัวอยู่กับสาว” มารียาบอกโดยข้ามเรื่องของอีเดนไป แต่ทว่าภายในใจกับจดจำใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายได้จนติดตา

“บ้าจริง! แล้วแกทำไงต่อ ได้เข้าไปตบนังนั่นหรือว่าไอ้หน้าเหงือกไหม?”

“ไม่! ฉันเดินมาที่โต๊ะแล้วเช็กบิลกลับเลย”

“อ้าว! แล้วอลิซล่ะ”

“ตอนนั้นมันสติแตก เลยลืมอลิซไปเพราะเอาแต่ร้องไห้ รับไม่ได้กับสิ่งที่เห็น ฉันวิ่งออกมาข้างนอก แล้วขึ้นแท็กซี่หลบไปที่อื่น” มารียาเลือกที่จะโกหก เพราะไม่อยากจะบอกเรื่องน่าอับอายให้ใครรับรู้

“เดี๋ยววันนี้จะไปดักกระทืบไอ้ธันวาให้ ฉันไม่ชอบขี้หน้ามันมานานแล้ว จนตอนที่มันหมั้นกับแกฉันก็ไม่ชอบขี้หน้ามันอยู่ดี” จอห์นบอกด้วยน้ำเสียงเดือดดาล ส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาตีตัวออกห่างจากมารียาก็เพราะเกลียดขี้หน้าของธันวา

“ไม่ต้องหรอกจอห์น! ฉันคงจะจบกับพี่ธันแค่ตรงนี้ แต่ขอเวลาสักสองสามวัน ฉันจะคืนแหวนและบอกเลิกกับเขาเอง” มารียาบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“นี่พี่ป้องกับอลิซรู้เรื่องนี้หรือยัง?”

“ยัง! แกเป็นคนแรกที่รู้จอห์น ฉันขอร้องว่าอย่าบอกพี่ป้องกับอลิซเรื่องนี้ได้ไหม”

“ก็ได้! แต่แกห้ามกลับไปคบกับไอ้ธันอีก ไม่งั้นฉันจะบอกพี่ป้อง” จอห์นรีบดักทาง กลัวเพื่อนสาวจะใจอ่อนกลับไปคบกับอีกฝ่ายอีกครั้ง

“ไม่หรอก! ฉันไม่สามารถกลับไปรู้สึกแบบเดิมกับพี่ธันได้อีกแล้ว ไม่ต้องห่วง” มารียาแข็งใจบอก เพราะตอนนี้เธอไม่รู้ว่าระหว่างเรื่องที่ธันวานอกใจ กับเรื่องที่เธอเสียสาวให้กับผู้ชายแปลกหน้า เรื่องไหนควรจะต้องเสียใจมากกว่ากัน

“ดี! งั้นแกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วค่อยมาทานข้าวด้วยกัน”

“ได้! ว่าแต่แกมีเสื้อผ้าให้ฉันเปลี่ยนไหม?”

“มีสิ! เดี๋ยวจะเตรียมเอาไว้ให้”

“ขอบใจมากจอห์น” มารียาบอกอีกฝ่ายอย่างรู้สึกตื้นตันใจ