ตอนที่ 50
50
October 22, 2026
“คุณจำผิดหรือเปล่ารียา นี่มันทางไปเรือนหอของเราต่างหาก”
“คุณอีเดน!” มารียาหน้าบึ้งขึ้นมาทันทีทันใด ‘ว่าแล้วเชียว อีตาบ้านี่ไว้ใจไม่เคยได้เลยจริงๆ’
“ครับผม” คนหล่อหน้ามึนขานรับเสียงหวาน
“จอดรถเดี๋ยวนี้ ฉันจะลง” มารียาบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด
“แหม! ไปฉี่ที่บ้านสิคุณ จะมานั่งปลดทุกข์ข้างทางเหมือนคนสมัยก่อนได้ยังไง อายคนอื่นตายเลย” คนอารมณ์ดีหยอกเย้าต่ออย่างนึกสนุก
“บ้า! ฉันไม่ได้จะฉี่ แต่ฉันจะกลับบ้าน” มารียาอยากจะกรีดร้องออกมาให้ดังสุดเสียงกับคำตอบกวนๆ ของอีกฝ่าย
“ก็นี่ไง ผมกำลังขับรถพาคุณกลับบ้านของเราอยู่นี่ไงจ๊ะ”
“ฉันจะกลับบ้านของฉัน”
“รียา คุณอย่างอแงสิที่รัก” อีเดนบอกพลางส่งสายตาสื่อความหมายไปให้สาวเจ้า
“อย่ามองฉันแบบนี้นะ” มารียาบอกเสียงหงุดหงิด
“รู้อะไรไหม คุณทำลูกชายผมตื่นตั้งแต่ชั่วโมงก่อนจนถึงตอนนี้มันก็ยังไม่ยอมสงบเลยดูสิ” อีเดนบอกพลางชี้ไปยังจุดกึ่งกลางที่ยังคงต๊ะ-ตุง-ตวง นูนเด่นเป็นสง่าให้สาวเจ้าดู
“อี๋! คนบ้า” มารียาขยับไปชิดติดขอบประตูรถด้วยท่าทีรังเกียจ
“ฮ่าๆๆ” อีเดนขำกับท่าทีของสาวเจ้าก่อนจะเอ่ยสารภาพที่ไปที่มาของการสร้างเรื่อง “พอดีผมต้องเดินทางไปอิตาลีเย็นนี้ ก็เลยอยากจะอยู่กับคุณก่อนออกเดินทางน่ะครับ”
“โดยการที่ให้คุณธนินเอาเรื่องลูกค้ามาอ้างเนี่ยนะ” มารียากลอกตาอย่างเหลือเชื่อ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็นได้ถึงขนาดนี้
“เชื่อเถอะว่าผมไม่ได้อยากจะทำแบบนี้หรอก” อีเดนบอกเสียงอ่อน เพราะไม่อยากทำให้สาวเจ้าโกรธตนไปมากกว่านี้
“แต่ก็ทำ!” มารียาถอนหายใจอย่างรู้สึกเพลียๆ กับการกระทำ ที่แสนจะเอาแต่ใจของเสี่ยใหญ่
“เราเข้าไปข้างในบ้านกันเถอะครับ” อีเดนเอ่ยชวนเสียงสุภาพ หลังจากที่ขับรถเข้ามาจอดบริเวณด้านหน้าคฤหาสน์หลังใหม่
“มีคนอยู่ข้างในไหมคะ” มารียาเลิกคิ้วถามเพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอมาอยู่ในสถานที่แห่งนี้กับอีกฝ่าย
“เมื่อยี่สิบนาทีก่อนมีครับ แต่ตอนนี้กลับไปกันหมดแล้ว ผมอยากอยู่กับคุณแค่สองคน” อีเดนบอกก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูให้
“ครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะคะ ฉันอุตส่าห์ตื่นเช้ามาแต่งตัวเตรียมพร้อมจะทำงาน แต่คุณกลับพาฉันโดดงานซะงั้น” มารียาบอกก่อนจะก้าวออกจากลัมโบร์กินี
อีเดนดึงมือบางขึ้นจูบประทับที่หลังมือเบาๆ ก่อนจะเอ่ยออดอ้อนเสียงหวาน “ผมต้องไปเคลียร์งานที่ต่างประเทศเป็นอาทิตย์นะ คุณอย่าใจร้ายกับผมนักสิรียา!”
มารียาจะดึงมือกลับด้วยสีหน้าขุ่นเคือง
“คุณทานข้าวเช้าหรือยัง” คนหล่อหน้ามึนรีบเปลี่ยนเรื่องคุย
“ยังค่ะ กำลังจะแอบกินแซนด์วิชก็ถูกสั่งให้ตามคุณมานี่แหละ” คนที่กำลังหิวบอกตามตรงอย่างไม่อาย
“งั้นเข้าไปข้างในบ้านกันเถอะ ผมสั่งให้แม่บ้านมาเตรียมอาหารเอาไว้ให้เราแล้ว” คนชอบวางแผน จูงมือสาวเจ้าให้ออกเดินเข้าไปด้านในด้วยกัน
มารียายอมสงบศึกแล้วเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปข้างในบ้านอย่างว่าง่าย เพราะตอนนี้เธอรู้สึกหิวจนแทบจะกินช้างได้เป็นตัว
สามนาทีต่อมา... ทันทีที่อีเดนเดินเข้ามาในห้องทานอาหารก็เจอกับเมนูที่แม่บ้านจัดเตรียมเอาไว้ให้
“ว้าว! มีชาบูครับ” อีเดนกดเปิดเตาไฟฟ้าที่มีหม้อและน้ำซุปตั้งรออยู่บนโต๊ะ ให้เริ่มทำงาน
“น่าทานมากๆ เลยค่ะ” มารียามองผักสดและเห็ดต่างๆ ที่จัดเรียงกันในตะกร้ากับเนื้อสไลด์ที่วางเรียงในจานใบใหญ่ก็รู้สึกหิวคูณสอง
“คุณนั่งรอเลยครับ เดี๋ยวผมรินน้ำให้” อีเดนบอกก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบกล่องน้ำส้มมาเทใส่แก้ว แล้วส่งให้กับสาวเจ้า
“ขอบคุณค่ะ” มารียารับน้ำส้มมาจิบก่อนจะวางลงที่ฝั่งขวาของมือ พอหันมาอีกทีก็เห็นน้ำซุปในหม้อเริ่มเดือด “ฉันใส่เห็ดกับผักลงไปเลยนะคะ” เธอบอกอย่างมีมารยาท
“ครับ เดี๋ยวผมจะไปดูในตู้เย็นว่ามีอะไรให้ทานอีกหรือเปล่า” อีเดนลุกเดินไปยังตู้แช่เย็นขนาดใหญ่ที่เป็นกระจกใสเมื่อเห็นของที่แช่เอาไว้ด้านใน “มีเนื้อปลา เนื้อลาย วากิว กุ้งแม่น้ำ แล้วก็ซาซิมิเป็นเนื้อปลาโอ ปลาแซลมอน ไข่หอยเม้น ส่วนของหวานมีเค้กมะพร้าวครับ”
“ว้าว!” มารียาฉีกยิ้มหวานให้กับสารพัดเมนูที่ล้วนแต่เป็นของชอบของเธอทั้งนั้น
“ได้กลิ่นน้ำซุปแล้วผมรู้สึกหิวขึ้นมาทันทีทันใดเลย ฮ่าๆๆ” คนที่ยังไม่ทานอาหารเช้าบอกยิ้มๆ
“รียาก็เหมือนกันค่ะ” เธอบอกขณะใส่ผักและเห็ดลงไปในหม้อ
“นี่ครับซาซิมิ” อีเดนวางจานใบใหญ่ลงตรงหน้าของสาวเจ้า
“ขอบคุณค่ะ” มารียายิ้มก่อนจะใช้ตะเกียบคีบไข่หอยเม้นที่ห่อหุ้มด้วยสาหร่ายมาแตะที่โชยุนิดหน่อย แล้วทานด้วยสีหน้ามีความสุข
อีเดนยิ้มกับการกระทำที่เหมือนเด็กๆ ของสาวเจ้า ก่อนจะเอ่ยถาม “อร่อยไหมครับ?”
“อร่อยมากๆ เลยค่ะ” มารียาเอ่ยชมก่อนจะคีบไข่หอยเม้นแตะโชยุ แล้วส่งให้อีกฝ่ายทาน
อีเดนอ้าปากรับอย่างดีใจ ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะใจดีป้อนให้“ขอบคุณครับ”