บทที่ 103 ณิชาขึ้นไปข้างบนกับผู้ชาย

“มะนาว คุณฟังผมอธิบายก่อน...” ด้วยท่าทีของฐานภพ จึงได้ทำสีหน้าที่ไม่รู้สึกผิดออกมาอย่างเร่งรีบ “ณิชาตั้งใจลากผมมา ผมไม่ได้เสนอตัว เธอบอกว่าเธอเป็นลมแดด คุณดูสิเธอตัวร้อนผ่าวไปหมด จริง ๆ นะ เชื่อผมเถอะมะนาว หากผมโกหกแม้แต่คำเดียว ขอให้ฟ้าผ่าตายเลย”

มะนาวน้ำตาไหลอาบหน้า แม้ว่าเธออยากจะเชื่อฐานภพมากก็ตาม แต่ความจริงกลับทำให้เธอไม่สามารถตัดสินใจได้

ภายในดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่นและความเวทนา

“ที่คุณบอกว่าคุณไม่เคยรักณิชา เป็นณิชาที่เป็นฝ่ายมาตอแยคุณตลอด และตั้งใจคลอดเด็กคนนั้นมาเพื่อรีดไถคุณ! ในเมื่อเธอเป็นลมแดดไปแล้วแบบนี้ ทำไมคุณถึงไม่พาเธอไปส่งให้พนักงานล่ะ กลับพาเธอมาเปิดห้อง แล้วยังถอดเสื้อผ้าของเธอ...”

มะนาวพูดต่อไปไม่ไหว พร้อมร้องไห้สะอึกสะอื้น “หากคุณยังรักเธออยู่ งั้นต่อไปก็ไม่ต้องมาหาฉันอีก!”

“ผมสาบานได้ ผมไม่ได้ชอบเธอ...”

เมื่อได้เห็นสภาพของมะนาวที่น้ำตาไหลนอง ฐานภพก็ไม่กล้าที่จะหักหน้าเธอจริง ๆ

เขารีบก้าวไปด้านหน้า พร้อมสวมกอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น เพื่อปลอบประโลมเธอ “ผมสัญญา ผมจะรีบให้พนักงานพาตัวเธอส่งโรงพยาบาล โอเคไหม”

มะนาวได้กลิ่นหอมของณิชาบนตัวของฐานภพ จึงผลักเขาออกด้วยความโกรธ “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!”

ฐานภพถูกผลักออกอย่างไม่ได้เตรียมตัว

ขณะที่กำลังจะพูดคำพูดดี ๆ ก็เห็นมะนาวเอามือข้างหนึ่งไปจับหน้าท้อง พร้อมสีหน้าที่เจ็บปวด “ท้อง...ฉันปวดท้อง ช่วยด้วย ช่วยลูกของเราด้วย...”

มะนาวเอื้อมมือไปทางฐานภพอย่างยากลำบาก แม้แต่คำคำหนึ่งก็ยังไม่สามารถพูดให้จบได้

ฐานภพตกใจเป็นอย่างมาก พร้อมปรายตามองไปยังณิชาที่นอนอยู่บนเตียงอย่างสุขุม จากนั้นจึงก้มลงตรวจสอบอาการบาดเจ็บของมะนาว “ทำไมอยู่ ๆ ถึงปวดท้องได้ล่ะ”

“พาฉันไปส่งโรงพยาบาล...”

มะนาวบีบคลึงมือของฐานภพอย่างแนบแน่น จนเล็บมือได้จิกเข้าไปในผิวหนัง

เหงื่อได้ไหลย้อยลงมาทีละหยด ๆ

ฐานภพลนไปชั่วขณะ ไม่อยากที่จะเสียเวลาอีกต่อไป จึงอุ้มมะนาวพร้อมตรงดิ่งไปที่ลานจอดรถใต้ตึกอย่างรวดเร็ว

.…..

เมื่อทั้งสองคนได้ออกไป เงาอันสวยงามก็ได้โผล่ออกมาจากความมืด

แพรได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาเฮือกหนึ่ง

ณิชาที่เพิ่งวิ่งออกไปก็ได้พบกับพี่ชายของเธอ เธอบอกฐานภพไปตามตรงไม่ได้ว่ายาที่อยู่ในตัวของณิชาเป็นฝีมือของเธอ แต่โชคดีที่มะนาวให้พี่ชายของเธอ...

เธอได้เตรียมชายร่างกำยำไว้ให้ณิชาหลายคน เพื่อที่จะได้ไม่มายุ่งกับพี่ชายของเธอ

แพรได้พาชายร่างกำยำสามคนนำตัวณิชาไปยังห้องที่ได้เตรียมไว้ตอนแรก

ณิชาถูกโยนลงบนเตียง

ลากกันไปลากกันมา ณิชาก็ได้สติกลับมาเล็กน้อย

เธอรู้สึกเจ็บแผลที่ขาเป็นอย่างมาก จนทำให้เธอลืมตาขึ้น

แสงในดวงตาที่เปล่งประกายดุจสายหมอก มองไปยังชายรูปร่างกำยำสูงโปร่งอย่างจนปัญญา

ภาพเงาดำของผู้คนที่สุมหัวกัน ขณะที่ณิชาได้ข่มใจมองภาพภายในห้อง เหล่าชายหนุ่มที่ใบหน้าแฝงไปด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย ก็ได้เดินเข้ามาหาเธอ...

เธอทำได้เพียงขดตัวอยู่บนเตียงอย่างสุดกำลัง “อย่าเข้ามานะ....แพรให้เงินพวกแกเท่าไหร่ ฉันให้สองเท่าเลย...ปล่อย...ปล่อยฉันไปเถอะ...”

ชายร่างกำยำสามคนนั้นได้เข้ามาใกล้ณิชา แต่ไม่ได้ปรี่เข้ามาอย่างรีบร้อน

แต่กลับวนอยู่รอบณิชาก่อน ราวกับว่ากำลังพิจารณาอาหารอันโอชะ ว่าจะขย้ำเข้าปากอย่างไร

เมื่อทั้งสามคนเข้ามาใกล้ ณิชาก็ได้กลิ่นเหม็นตลบอบอวน

“พวกเราเป็นขอทานอยู่ใต้สะพานลอย ไม่ได้เล่นกับผู้หญิงมานานมากแล้ว คุณแพรให้งานดี ๆ แบบนี้มา จะให้พวกเราผิดคำพูดได้ยังไงล่ะ” หนึ่งในชายเหล่านั้นจ้องมองมายังณิชาอย่างหื่นกระหาย

ณิชาหายใจไม่ทั่วท้อง เอามือปิดปากเพราะคลื่นไส้อยู่หลายครั้ง

แพรมองดูฉากนี้อย่างสะใจ พร้อมกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม “เดี๋ยวพวกแกได้สนุกแน่ มาตั้งกล้องก่อน ดูมุมให้ดีด้วย อย่าให้ถ่ายเห็นหน้าฉันล่ะ”

“เชื่อมือพวกผมเถอะครับ วางใจได้”