บทที่ 107 มีผู้หญิงคนเดียวเท่านั้นที่จะสามารถให้กำเนิดลูกผมได้

ป้ายทะเบียนรถเลขเก้าสามตัวถูกซื้อโดยฐานภพในการประมูลเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา

ต่อให้ซื้อรถใหม่ก็ยังใช้เลขทะเบียนนี้...

แน่นอนว่าฐานภพและมะนาวกำลังนั่งอยู่ในรถ

หน้าต่างรถเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง มะนาวเพิ่งออกมาจากโรงพยาบาล แก้มของเธอซีดจาง ฐานภพดูแลเธอด้วยความเอาใจใส่อย่างดี เขาเอามือวางบนหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิ ท่าทางของพวกเขาสองคนดูสนิทสนมกันมาก

ณิชาไม่รู้ว่าเธอเฝ้าดูนานแค่ไหน และเมื่อไฟสีแดงมาถึงอีกครั้ง เธอก็ค่อยๆ ดึงยาออกจากกล่องยา

คนรอบๆ ส่งเสียงดังไปทั่ว เธอกำลังจะเอายาเข้าปาก แต่ข้อมือของเธอก็ถูกมือใหญ่อันทรงพลังจับไว้...

ณิชาเดินตามคนที่จับมือเธอไป ภายใต้แสงแดดอันอบอุ่นของตอนเช้า เวธัสก็เดินมากระทบแสง ใบหน้าของเขาเบลอ และร่างสูงของเขาก็เกือบจะปกคลุมเธอจนเกือบหมด

เขาบีบข้อมือของเธออย่างแรง และน้ำเสียงของเขาก็ดุดันยิ่งขึ้น

“คุณวิ่งออกมาซื้อสิ่งนี้เหรอ”

ณิชาสูดจมูก “ใช่”

“นี่คืออะไร?” ใบหน้าของเวธัสดูแย่มาก

ณิชารู้สึกผิด ก่อนจะยื่นกล่องไว้ข้างหน้าเขา “คุณอ่านเองไม่ได้เหรอ”

ดวงตาสีเข้มของเวธัสจับจ้องที่เธอ และความโกรธก็ผุดขึ้นในดวงตาของเขา “ผมถามคุณอยู่ ว่านี่คืออะไร?”

“…” ณิชารู้ว่าเขากำลังถาม เธอกัดริมฝีปากล่างและตอบ “ยาคุมกำเนิด คุณพอใจหรือยัง”

เวธัสพบว่าเขาประเมินเธอต่ำไปจริงๆ

มีผู้หญิงมากมายที่อยากจะให้กำเนิดลูกของเขา แต่เมื่อเป็นเธอ เธอยังต้องกินยาคุม...

ใบหน้าที่ซีดเผือด เวธัสคว้ายาและกล่องยาออกจากมือของเธอ และโยนทั้งหมดลงในถังขยะที่อยู่ข้างถนน

ณิชามองไปที่เขาอย่างไม่พอใจ เธอไม่พูดอะไร ก่อนที่เธอจะเดินไปที่ร้านขายยา

ถ้าเขาทิ้งกล่องยาได้ แต่เขาจะทิ้งยาทั้งหมดในเมืองพรได้เหรอ?

เธอตัดสินใจแล้ว ยังไงก็จะกินยาคุมกำเนิด

“หยุด คุณจะไปไหน” เวธัสก้าวไปข้างหน้าด้วยขายาวของเขา ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขายืนบังอยู่ตรงหน้าเธอ เขาโกรธมาก

ณิชาพยายามสงบสติอารมณ์และให้เหตุผลกับเขา เสียงของเธอก็เบาลง

“คุณเวธัส ฉันขอร้องคุณเถอะ ให้เกมนี้จบลงที่นี่ คุณมีคู่หมั้นของคุณ และฉันก็มีครอบครัวของฉัน ในเมื่อรู้ว่ามันผิด ก็ไม่ควรทำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีก

“การหมั้นหมายของฉันกับกันญ่าสิ้นสุดลงแล้ว และวิธีที่คุณเรียกว่าหยุดข้อผิดพลาดนี้คือการกินยาคุมกำเนิดเหรอ?”

ใบหน้าของณิชาแดงเพราะคำพูดที่ตรงไปตรงมาเกินไปของเขา

“แล้วจะให้ทำยังไง ถ้าฉันท้อง ฉันจะยังต้องมีลูกให้คุณอีกไหม”

“คิดว่าผมเลี้ยงไม่ไหวเหรอ”

“…นี่...นี่ไม่ใช่เรื่องของการเลี้ยงดูไหวไหม สรุปเลยนะ คุณเป็นอดีตคู่หมั้นของกันญ่า และฉันเป็นอดีตคู่หมั้นของหลานชายของคุณ ลูกชายของฉันควรเรียกคุณว่าปู่ด้วย คุณเข้าใจไหม?”

ณิชาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เธอจึงหยุดพูด เธออยากไปร้านขายยาตรงข้ามเพื่อซื้อยา

เวธัสกระโดดขึ้นมา “ถ้าคุณแค่กังวลเกี่ยวกับความอาวุโสของผม งั้นก็ไม่จำเป็นหรอก ฐานภพไม่คู่ควรที่จะเป็นหลานชายของผม”

“...ไม่ต้องพูดกับฉันแล้ว เรามีช่องว่างระหว่างอายุ!” ณิชาหันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่พอใจ

เวธัสขมวดคิ้วและหยุดพูดกับเธอ

ฝ่ามือใหญ่คว้าแขนเธอแล้วดันเธอขึ้นรถ...

ณิชาขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร ยิ่งเธอดิ้นรนมากเท่าไร เขาก็ยิ่งปฏิบัติต่อเธอด้วยท่าทีที่หยาบคายมากขึ้นเท่านั้น เธอจึงขึ้นรถอย่างเชื่อฟัง

ในรถเงียบสงบ มีเพียงเสียงหัวใจเต้นของกันและกัน

เวธัสส่งณิชาไปที่ชั้นล่างของหมู่บ้านออเรนจ์

ณิชาพูดขอบคุณด้วยเสียงอู้อี้และเปิดประตูเพื่อออกจากรถ แต่เวธัสรีบคว้าที่จับประตูและพูดด้วยเสียงต่ำว่า “คุณไม่จำเป็นต้องกินยาคุมกำเนิด คุณไม่มีทางท้องลูกของผม”

“ของแบบนี้มันก็ไม่แน่ กันไว้ดีกว่าแก้”