บทที่ 110 การแข่งขันของคุณหนูกับปีศาจกษัตริย์

เวธัสและชาลีกลับไปที่คฤหาสน์สนธิไชยด้วยกัน

เมื่อมาถึงแล้ว คนรับใช้ก็โค้งคำนับและกล่าวสวัสดี

“คุณผู้ชาย คุณชาลี”

ชาลีขยิบตาให้หัวหน้าคนงานสาวสวย และหัวหน้าคนงานหญิงก็ร่าเริงในทันที และใบหน้าของเธอก็แดงก่ำอย่างเขินอาย

ทุกที่ที่เขาไป สาวใช้ต่างก็ร่าเริง

ทั้งสองเดินไปที่สระน้ำ

ปัณณ์สวมผ้าเช็ดตัวสีเข้ม อาวุธครบมือ มีท่าทีเข้มงวดมาก

“คุณผู้ชาย คุณกลับมาแล้วเหรอ?” ลุงชัยเห็นเวธัส เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างเคารพด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา

เวธัสจ้องไปที่ปัณณ์อย่างสงสัยอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เขาเรียนว่ายน้ำแล้วเหรอ?”

ในหนึ่งปีที่ผ่านมา เวธัสได้ใช้วิธีการมากมายเพื่อให้อรัลเรียนว่ายน้ำ ซึ่งทั้งหมดจบลงด้วยความล้มเหลว

ปัณณ์กดหัวเล็กๆ อย่างตื่นเต้น “ปีศาจกษัตริย์ อย่าดูถูกคนอื่น ผมว่ายน้ำเก่งมากนะ”

เวธัสเยาะเย้ย “มันดีมากถ้าแกไม่เป็นตะคริว”

ปัณณ์ทำหน้าบึ้ง ดึงผ้าเช็ดตัวลงมาด้วยมือเล็กๆ ของเขาอย่างเรียบร้อย และไปข้างๆ แสดงท่าทางเย็นชาที่เหมือนในหนังฮ่องกง เผยให้เห็นร่างกายที่เพรียวบางของเขา

เขาเท้าสะเอว บิดสะโพกไปมา ราวกับว่าเขากำลังออกกำลังกายก่อนว่ายน้ำ

เป็นครั้งแรกที่ชาลีเห็นด้านที่น่ารักของ “อรัล” และมุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้น “ดูแล้วไม่เลวเลยนะ นายเดิมพันอะไรกับอรัล”

ลุงชัยอธิบายว่า “เดิมพันเปล่าๆ คุณผู้ชายบอกว่าแค่คุณหนูว่ายน้ำเป็น เขาก็จะยอมทำตามคำขอของอีกฝ่ายหนึ่งข้อ”

“ถ้าเขาขอให้นายเอาณิชามาเป็นแม่เลี้ยงล่ะ นายก็จะตกลงไหม” ชาลียิ้มบางๆ ราวกับว่ากำลังดูอะไรสนุกๆ

“มีกลยุทธ์ดีแค่ไหน ลงน้ำไปก็ไร้ประโยชน์ ยังไงก็แพ้เหมือนกัน”

ชาลีหาที่นั่งใต้ร่ม เขาเอนกายอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้ ก่อนจะถือจานองุ่นไว้ในอ้อมแขนแล้วชิมอย่างช้าๆ “น้องอรัล ลุงชาลีจะเป็นกรรมการให้หนูกับเวธัสเอง มาเถอะ ลุงหวังกับหนูไว้เยอะนะ”

“ขอบคุณลุงคนเจ้าชู้ ผมจะต้องชนะ”

ปากของชาลีกระตุก “ถ้าหนูเปลี่ยนชื่อเรียก ลุงจะสนับสนุนหนูมากกว่านี้”

ไม่ใช่ว่าปัณณ์ไม่รู้จักการมองสีหน้าของคน ตรงกันข้ามเขาเก่งเรื่องการสังเกตมากๆ แต่ความประทับใจแรกของเขาที่มีต่อเวธัสนั้นไม่ดี ดังนั้นเขาจึงต่อต้านเขามาโดยตลอด

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็แสดงรอยยิ้มที่สดใสให้ชาลี “พี่ชายคนสวย”

“...” ชาลี “ช่างมันเถอะ หนูรีบลงไปในน้ำเร็ว ลุงตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้เห็นทักษะของหนูในน้ำ”

ปัณณ์พยักหน้าและถามลุงชัยอย่างกระตือรือร้น “กล้องพร้อมหรือยังครับ หนูจะเริ่มการแสดงแล้วนะ”

ลุงชัยภูมิใจอย่างยิ่ง “พร้อมแล้วครับ คุณหนู”

เสียงตูม หลังจากที่ลุงชัยพูดจบ เด็กน้อยก็สวมแว่นครอบตา ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ และดำดิ่งลงไปในน้ำด้วยท่าทางที่กระฉับกระเฉง...

คลื่นสีขาวม้วนตัวขึ้น และปัณณ์ก็โผล่ออกมาจากน้ำ ร่างเล็กๆ นั้นมีความยืดหยุ่นสูง บางครั้งก็ว่ายท่ากรรเชียง บางครั้งก็ว่ายน้ำท่าผีเสื้อ และบางครั้งก็ใช้มือทั้งสองว่ายน้ำอย่างอิสระ...

“คุณหนูยอดเยี่ยมมาก” ลุงชัยปรบมืออย่างอดไม่ได้เมื่อเห็นการแสดงอันสมบูรณ์แบบของปัณณ์ผ่านกล้อง

ท่าทางที่กระฉับกระเฉงเช่นนี้ ต่อให้เข้าร่วมการแข่งขันว่ายน้ำของเด็ก เขาก็ยังสามารถเป็นหนึ่งในสามอันดับแรกได้

ปัณณ์เงยหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง “นี่มันแค่ง่ายๆ ผมยังมีท่าไม้ตาย”

เมื่อคำพูดจบลง ปัณณ์ก็สูดหายใจเข้าลึกๆ และกระโดดลงไปในสระน้ำลึก

สิบวินาที ยี่สิบวินาที สี่สิบห้าวินาที

หกสิบวินาที เก้าสิบวินาที...

“โอ้พระเจ้า...” ลุงชัยอุทานด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “คุณหนูไม่กลัวน้ำ และยังกลั้นหายใจได้ด้วย?”

นิ้วทั้งห้าของเวธัสในกระเป๋าขยับเล็กน้อย มันเกิดความตกใจอย่างรุนแรงผ่านดวงตาสีดำของเขา

โดยทั่วไปแล้ว การกลั้นหายใจเป็นเวลา 45 วินาทีระหว่างออกกำลังกายก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

แต่เด็กคนนี้สามารถกลั้นหายใจได้หนึ่งนาทีครึ่งหลังจากเรียนเพียงสามวัน?