บทที่ 126 เขาพูดชื่อของอรัลต่อหน้าเธอ

ดวงตาของครูน้ำฝนเปล่งประกาย เธอเคยได้ยินมาเสมอว่าณิชาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว และพ่อของลูกก็ไม่มีความรับผิดชอบ

ตอนนี้เหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่เลวเลย!

เธอถามอีกครั้งด้วยความเป็นห่วงว่า “ใช่สิ น้องบอกว่าคุณยายไม่สบาย กลับบ้านไปก่อนแล้ว ตอนนี้อาการของคุณยายเป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นหรือยังคะ?”

......

ณิชาโกรธมากเมื่อรู้ว่าเจ้าตัวเล็กหนีออกจากโรงเรียนอนุบาลอีกแล้ว ครั้งนี้ถ้าหาเขาเจอ เธอคงต้องสั่งสอนดีๆ สักครั้ง! เอาแต่ใจมากขึ้นเรื่อยๆ!

เวธัสตระหนักได้ว่าปัณณ์โดดเรียนจากโรงเรียน เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาโปนเล็กน้อย

ช่วงนี้อรัลก็ชอบหนีออกจากบ้านบ่อยๆ...

ณิชาโทรไปที่หมายเลขโทรศัพท์มือถือของปัณณ์ทันที

เสียงดังขึ้นในสาย แต่ไม่มีใครตอบรับ

อยู่เปลือกตาของณิชาก็กระตุก เหมือนเป็นลางบอกสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น...

ใจเย็นๆ ต้องใจเย็นๆ

สองวันนี้ปัณณ์ทำตัวดีมาก เรื่องเรียนก็ขยันกว่าเมื่อก่อน

ไม่มีทางที่เขาจะออกจากโรงเรียนเพราะความซน

มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นหรือเปล่า?

เธอโทรออกซ้ำแล้วซ้ำอีก ระหว่างที่รอมันทำให้จิตใจของเธอสั่นไหว

เมื่อเห็นอาการกังวลของณิชา เวธัสก็ปลอบเธอ เสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งของเขาดังขึ้น "เด็กคนนั้นกล้าหาญและฉลาดกว่าที่คุณคิด ไม่ต้องกังวล ผมจะตามหาเขาเป็นเพื่อนคุณเอง"

“ฉันรู้ว่าปัณณ์ฉลาด แต่…” เสียงของณิชาสั่นเล็กน้อย

ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่ไม่ห่วงลูก...

“ชั่งเถอะ ผมพาคุณกลับบ้านก่อน บางทีเขาอาจจะกลับไปจริงๆ”

"...ขอบคุณ" ณิชาพยักหน้า

นิ้วมือชี้ไปที่สี่แยกข้างหน้า ตรงนั้นสามารถกลับรถได้

เวธัสสตาร์ทรถ ตอนที่กลับรถและก็ขับออกจากถนน เขาก็รู้สึกถึงมีเดจาวูอย่างแรง

ดวงตาที่เย็นชาของอรัลหรี่ลง ตอนที่อรัลแอบหนีออกมาเป็นครั้งแรก อยู่แถวๆ นี้ไม่ใช่เหรอ?

รถแล่นไปตามถนนด้วยความเร็วคงที่ แม้ว่าเขาจะเดาได้ว่าเจ้าตัวเล็กอาจจะอยู่ในหมู่บ้านออเรนจ์ แต่ณิชาก็ไม่ยอมปล่อยถนนสองข้างทาง

ดวงตาของเขากวาดสายตามองดูเด็กๆ บนถนนอย่างรวดเร็ว

มองทีละคน…

ไม่ใช่ลูกของเธอ

ในขณะนั้น โทรศัพท์มือถือของเวธัสก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นหมายเลขของลุงชัยบนหน้าจอ ริมฝีปากบางของเวธัสก็กลายเป็นเส้นตรงที่คมชัด

“เกิดอะไรขึ้นกับเด็กคนนั้นอีก” เวธัสกดรับสายและพูดด้วยน้ำเสียงปกติ

เดิมทีลุงชัยค่อนข้างตื่นตระหนกและตัวสั่น

ใครจะไปคิดว่า เวธัสคุ้นเคยกับความซนของ "อรัล" แล้ว

หลังจากนั้น ลุงชัยก็อธิบายอย่างระมัดระวังว่า “ครั้งที่แล้ว คุณหนูชนะเดิมพันกับคุณ ดังนั้นวันนี้เขาบอกว่าเขาจะออกไปเดินเล่น แต่เวลาที่ตกลงกันไว้ก็เกินมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เขายังไม่กลับมา โทรไปก็ไม่รับ นี่...”

"ฉันให้คนติดตั้งตำแหน่งบนโทรศัพท์ของเขา ไปตรวจดูว่าเขาอยู่ที่ไหน"

เมื่อณิชาได้ยินคำว่า "คุณหนู"

อรัลหายไปเหรอ?

อยุ่ดีๆ หัวใจของเธอก็เจ็บปวด เธอเกิดความสับสนอย่างอธิบายไม่ได้ ดวงตาของเธอเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่ายมากกว่าเดิม แต่ทันใดนั้น สายตาของเธอไปกระทบกับเด็กน้อยในชุดสูท...

ดวงตาที่มืดสลัวและวิตกกังวล เต็มไปด้วยความประหลาดใจทันที

นั้นเป็นลูกของเธอ!

แต่ชุดบนเขา มันเกิดอะไรขึ้น?

โดดเรียนมาเพื่อซื้อเสื้อผ้าใหม่เหรอ?

ณิชาแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะเปิดประตูรถลงไปเพื่อไปหาลูกของเธอ

เวธัสยังคงสั่งลุงชัย และในวินาทีต่อมาเขาก็จ้องมองไปที่ดวงตาของณิชา

นอกหน้าต่างตรงทางเข้าซอยมืดๆ บนถนน มีเด็กน้อยที่คุ้นเคยยืนอยู่