บทที่ 149 ผมคิดว่าพวกคุณเข้าใจผิดแล้ว

ต้องเป็นสุนัขชายหญิงคู่นี้ที่รังแกลูกสาวของเธอแน่ๆ

เธอต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้กันญ่า！

ท่านประเสริฐก็อายุแปดสิบแล้ว แต่ก็บำรุงตัวเองดี บนใบหน้ามีริ้วรอยบ้าง แต่ก็กระฉับกระเฉงมาก ไม่มีหนวดเคราเลย ถือไม้เท้าหัวมังกร ยิ้มแย้ม แสดงถึงความยิ่งใหญ่สูงสุดของนักรบตระกูลสนธิไชย

ตอนที่เวธัส ดวงตาของท่านประเสริฐยังคงจับจ้องมาที่เขา และใบหน้าที่แก่หง่อมก็มืดมนลง

เวธัสเดินเข้ามาอย่างสบายๆ ริมฝีปากบางก็ยกขึ้น “คุณปู่”

“ปู่งั้นหรอ?” ประเสริฐเคาะไม้เท้าอย่างแรง ความโกรธแผ่ซ่านทั่วใบหน้าของเขา “ในสายตาของแกยังมีปู่คนนี้อยู่อีกหรอ?”

เวธัสไม่หวั่นไหวเพราะเมฆดำทะมึนของประเสริฐได้แต่มองไปที่คนางค์และแก้วตานิ่งๆ

“คุณเวธัสสูงส่งนัก ฉันเป็นบ้าของคุณไม่ได้หรอกค่ะ ใบหน้าของตระกูลสถานนท์……ก็ไม่เคยต้องอับอายขนาดนี้มาก่อน”คุณหญิงแก้วตาประชดประชันเวธัส เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาชิม แต่ตาของเธอยังคงจับจ้องมาที่เขา

แต่ไหนแต่ไรมาความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลสถานนท์กับตระกูลสนธิไชยก็ค่อนข้างดี ประเสริฐต้องให้คำอธิบายกับตระกูลสถานนท์แน่ๆ

“ได้ยินมาว่าเพื่อที่จะเลี้ยงลูกนอกไส้ของยัยผู้หญิงคนนึง ก็เลยไม่สนใจแม้แต่งานหมั้นกับกันญาแล้วหรอ?”เขาระงับความโกรธของเขา

เวธัสยันหยัดสู้แสงด้วยใบหน้าที่สงบ แม้ภูเขาจะทรุดตัวลงสู่ยอดก็ไม่หวั่น แต่ดวงตาของเขานั้นกลับดุเดือดและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ในเมื่อพวกท่านรู้อยู่แล้ว จะมาถามผมอีกทำไมครับ？”

“กําเริบเสิบสาน！”คุณท่านโพล่งออกมาด้วยความโกรธ ตบโต๊ะอย่างรุนแรงและตะคอกมาด้วยความโมโห “แกรู้หรือเปล่าว่าแกกำลังพูดกับใครอยู่? คุณชายใหญ่ตระกลูสนธิไชย แต่ไปซื้อของใช้ให้ผู้หญิงที่ร้านสะดวกซื้อตอนกลางคืนเนี่ยนะ นี่แกบ้าไปแล้วหรือไง？”

ไม่รอให้เวธัสพูดอะไร แก้วตาก็ทำเป็นพูดเกลี้ยกล่อมอย่างไม่เห็นแก่ตัว “ตายแล้ว คุณท่านอย่าเพิ่งโกรธไปเลยค่ะ ธัสอายุยังน้อยอยู่ ง่ายที่จะถูกผู้หญิงไม่เข้าท่าข้างนอกหลอกล่อเข้า แค่สั่งสอนนิดหน่อยก็พอแล้วค่ะ ทำไมต้องโมโหขนาดนั้นด้วย? โมโหมากมันไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ”

ใบหน้าที่มืดมนของประเสริฐกลับโมโหขึ้นมากกว่าเดิม “ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ กันญ่าจะเป็นคุณหญิงของตระกูลสนธิไชยในอนาคต ถ้าผู้หญิงคนนั้นกล้าที่จะเหยียบย่ำเข้ามาในบ้านตระกูลสนธิไชย อย่าหาว่าฉันไม่เมตตานะ！”

คุณหญิงแก้วตายิ่มอย่างพอใจ

คนางค์รู้อยู่แล้วว่าตระกูลสนธิไชยกับตระกูลสถานนท์อำนาจต่างกัน เขาเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่ชอบธรรมและน่าเกรงขามทันที

“ความจริงสิ่งต่างๆมันไม่ได้ไปไกลขนาดนั้นหรอกครับ ผมปรึกษากับกันญ่าแล้ว เธอก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ถ้าเกิดว่าธัสชอบผู้หญิงคนนั้นจริงๆ พอพวกเขาแต่งงานกันเมื่อไหร่ ก็ให้เธออยู่เป็นคนรับใช่ก็ได้ แล้วถ้าเกิดว่าในอนาคตผู้หญิงคนนั้นมีลูก กันญ่าก็จะจัดการให้อย่างดี”

ประเสริฐดูประหลาดใจมาก “แล้วกันญ่าจะไม่รู้สึกไม่เป็นธรรมหรอ？”

“ไม่หรอกครับ ใครให้เธอไปชอบธัสเข้าล่ะ? กันญ่าบอกแล้ว ว่าเธอทำทุกอย่างด้วยความเต็มใจ”

ถ้าตระกูลสนธิไชยทำผิดต่อกันญ่า ถึงเวลานั้นอย่างน้อยมอบโครงการบางอย่างให้ตระกูลสถานนท์เพื่อเป็นการชดเชย……

ไม่ว่าจะยังไง การเอาณิชามาเป็นคนใช้ ก็ถือว่าได้กำไรอยู่ดี！

คุณหญิงแก้วตากลับไม่มีความสุขในการเห็นบุคคลที่สามในชีวิตแต่งงานของลูกสาวตัวเอง แต่ว่าเธอยังไม่ทันจะพูดอะไรก็ถูกคนางค์สงสัยตาที่เย็นชามาให้ ก็เลยได้แต่นั่งเงียบด้วยความโกรธ

เวธัสมองดูทั้งสามคนเข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยด้วยสายตาที่เย็นชา ดวงตาที่เย็นเฉียบหรี่ลงเล็กน้อย และเสียงก็เย็นชาอย่างยิ่ง

และออร่าของพระราชาผู้ทรงพลังก็พัดเข้ามา ——

“พูดจบหรือยังครับ？”

ทั้งๆที่ไม่ได้เน้นเสียง เป็นแค่การอื่นถามธรรมดา แต่คุณหญิงแก้วตารู้สึกหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูกกับความเย่อหยิ่งของเขา และไหล่ของเธอก็หดตัวลง

“ผมคิดว่าพวกคุณเข้าใจผิดแล้วนะ”

“อะ……อะไรนะ？”

“ที่ผมมาที่นี่ในวันนี้ก็เพราะจะบอกพวกคุณว่าการแต่งงานกับกันญ่าต้องถูกยกเลิก ส่วนเหตุผลนั้น……”เวธัสหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง และริมฝีปากบางของเขาก็ยิ้มออกมาอย่างเย็นชา “ก็คงต้องถามทั้งสองท่านแล้วล่ะครับ ว่ารู้หรือเปล่าว่าลูกสาวของตัวเองไปทำอะไรข้างนอกบ้าง？”