บทที่ 174 ปัณณ์แกล้งเวธัส

ปัณณ์ใช้โอกาสในระหว่างที่เวธัสอาบน้ำ เขาแอบเปิดซิปของกระเป๋าเดินทาง

ดวงตาคู่เล็กๆ มองไปรอบๆ ห้องนั่งเล่นก่อน

เมื่อเห็นณิชาอยู่คนเดียว เขาก็ไม่ระวังตัวทันที เขาปีนออกจากกระเป๋าเดินทาง

ณิชาไม่สนใจอะไรมาก เขารู้ว่าถ้าเขาอยู่ในที่แคบๆ เป็นเวลานาน เลือดของเขาจะไม่ไหล ดังนั้นเธอจึงนวดมือและเท้าของเขา

เด็กน้อยมองไปที่ณิชา ตั้งแต่หัวจรดเท้า

ดีมาก เธอไม่ได้ถูกเอาเปรียบ

“แม่ ผมหิว” เขาชี้ไปที่ท้องของเขา

ณิชาไปล้างแอปเปิ้ลให้เขาทันที เธอหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วนำไปให้เขา "รีบกินเถอะ"

"ป้อนผมหน่อย"

เด็กน้อยทำตัวเหมือนคุณชาย และดวงตาที่สวยงามของเขาก็กะพริบตาอย่างอ่อนโยน

ณิชาเหลือบมองที่เขา เธอไม่โกรธ เธอใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มที่แอปเปิ้ลแล้วป้อนใส่ปากของปัณณ์

“รู้แล้วใช่ไหมว่าทรมาน บอกให้ไปอยู่กับแม่เจนนี่ไม่ยอมไปเอง ตอนนี้เสียใจแล้วใช้ไหม”

"ผมไม่เสียใจเลย" ในขณะที่ปัณณ์เพลิดเพลินกับการดูแลของณิชา ปัณณ์ก็เปลี่ยนหัวข้อการสนทนาอีกครั้ง "หม่ามี๊ ปีศาจกษัตริย์แอบกระซิบอะไรกับหม่ามี๊เมื่อกี้นี้"

เขาอยู่ในกระเป๋าเดินทางที่คับแคบ มีเสียงดังก้องในหูของเขา เขาเลยไม่ได้ยินสิ่งที่ณิชาและเวธัสพูด

แต่ก็มั่นใจได้ว่าพวกเขากำลังแอบคุยกันลับหลังเขา

แก้มของณิชาแดงขึ้นทันที และเธอก็เอาความเคร่งขรึมของผู้อาวุโสของเธอออกมา "กินเร็วๆ กินเสร็จแล้วจะซ่อนต่อไปหรือกลับไปที่บ้านแม่เจนนี่"

“เหอะ” เด็กน้อยส่ายหัวและตอบเสียงเบา

เขารู้ว่าณิชากำลังโกหกเขา มันต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นแน่ๆ...

ไม่งั้นหม่ามี๊จะหน้าแดงทำไม?

……

เสียงน้ำในห้องน้ำยังคงดำเนินต่อไป ณิชาให้เด็กน้อยกินผลไม้ในห้องนั่งเล่น เธอใช้โอกาสนี้ไปเกือบกวาดบนโต๊ะอาหารและตะเกียบเข้าไปในห้องครัว และจัดการกับขยะด้วย

เมื่อเสียงน้ำในห้องน้ำค่อยๆ เงียบลง ณิชาก็กระตุ้นให้เด็กน้อยกลับไปที่กระเป๋าเดินทางและซ่อนตัวเหมือนเดิม

เด็กน้อยลังเลเล็กน้อย แต่เขาก็ยังซ่อนตัวอย่างเชื่อฟัง

จากนั้น ณิชาก็หั่นผลไม้สองสามชิ้นแล้วรอให้ เวธัสออกมาในห้องนั่งเล่น

แต่เมื่อหันไปดูรอบๆ ก็ไม่มีการเคลื่อนไหว...

“เวธัส?” ณิชาเรียกเบาๆ จากห้องนอนใหญ่

ไม่มีใครตอบกลับ

เธอผลักประตูและเข้าไป เธอเห็นเพียงเตียงใหญ่ที่เป็นของเธอและลูกของเธอ มีร่างสูงนอนอยู่บนนั้นอย่างเงียบๆ ขายาวสองข้างห้อยอยู่อย่างเกียจคร้านตรงขอบเตียง

เนื่องจากไม่มีชุดนอนผู้ชาย เขาจึงทำได้แต่พันผ้าเช็ดตัวไว้

ภายใต้แสงสลัว ชายคนนั้นที่มีแขนขายาว ผ้าเช็ดตัวของเขาก็เลิกขึ้นเล็กน้อยตามท่าของเขาที่อยู่บนเตียง เผยให้เห็นต้นขาที่แข็งแรงของเขา ซึ่งดูมัวเมาและมีเสน่ห์เล็กน้อย

เธอหายใจถี่มากๆ ณิชาตะโกนเรียกเขาหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคลื่อนไหวใดๆ เลย...

น่าจะเป็นผลของยาแก้หวัดชนิดพิเศษ แล้วเขาก็ผล็อยหลับไป

ณิชาถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เมื่อเธอกำลังจะออกจากห้อง ก็มีหัวเล็กๆ มุดเข้ามา

ปัณณ์คว้าขากางเกงของณิชาด้วยมือข้างหนึ่ง ร่างเล็กๆ ของเขาติดอยู่ที่เข่าของณิชาและขอบประตู ศีรษะของเขาเอนไปข้างหน้า และเมื่อเขาเห็นภาพในห้อง เขาก็ร้องว่า "ไม่นะ! ทำไมปีศาจกษัตริย์ถึงไปนอนบนเตียงของผมกับหม่ามี๊”

มันเหมือนถูกใครบางคนละเมิดพื้นที่ส่วนตัว และเด็กน้อยก็โกรธในทันใด

ณิชาดึงเด็กน้อยออกจากห้องนอนใหญ่

“ผมไม่อยากให้เขานอนบนเตียงของผม” เด็กน้อยหงุดหงิดเล็กน้อย

ณิชาปิดปากของเขาและดึงเอวเขาออกมา "ถ้าหนูทำให้เขาตื่น หม่ามี๊จะยกหนูให้ฐานภพ"