บทที่ 177 ต้องทำยังไงคุณถึงจะหายโกรธ?

ใบหน้าของเวธัสน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อย ๆ และริมฝีปากบางๆ ของเขาก็เม้มไว้แน่น

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบ ณิชาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองที่เขา และพูดอย่างจริงจังมากขึ้นว่า “ในหนังสือบอกว่า มีแต่ผู้หญิงและคนใจแคบเท่านั้นที่เอาใจยาก คุณไม่ใช่ผู้หญิง และไม่ใช่คนใจแคบคุณไม่เอาเรื่องผู้หญิงไม่ได้เหรอ หรือจะให้ฉันเอาลิปสติกให้คุณ แล้วก็ให้คุณวาดหน้าฉัน...”

“...” อากาศยังคงเงียบ

ณิชาไม่สามารถทนต่อสงครามเย็นเช่นนี้ได้ เธออยากจะคว้าพวงมาลัยของเขาและบังคับให้เขาจอดรถ...

ตึก

เขาเหยียบเบรกใต้ฝ่าเท้าของเขา

ยางเสียดสีกับพื้น และณิชาเกือบจะล้มไปข้างหน้าอีกครั้ง

ส่วน เวธัสไม่พูดอะไร เขาปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วก้าวออกจากรถ

ณิชาไม่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร ดังนั้นเธอจึงเดินไปตามทางและพบว่านี่คือทางเข้าร้านอาหารเช้าชื่อดัง และเวธัสกำลังจะไปซื้ออาหารเช้า

บางทีเป็นเพราะเวธัสบอกไว้ล่วงหน้าแล้ว ภายในสองสามนาที เวธัสก็กลับมาที่รถพร้อมกับถุงสองสามใบและนมถั่วเหลืองสองถ้วย

เขายื่นถุงและน้ำเต้าหู้ให้ณิชา

"ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นเหมือนคุณที่ไม่มีมาตรฐานทางอาหาร"

ถุงกระดาษน้ำมันถูกเปิดออก และณิชาเห็นแพนเค้กร้อนๆ สองสามชิ้นอยู่ข้างใน โรยด้วยต้นหอมสับ มาพร้อมซอส นี่เป็นกลิ่นที่สามารถกระตุ้นให้น้ำลายไหลได้

“...ซื้อมาให้ฉันเหรอ?” ณิชารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

เวธัสขมวดคิ้ว "ไม่งั้นจะให้ใคร?"

“…” ณิชาตระหนักได้ในทันใดว่าเธอเข้าใจเวธัสผิดไป

แม้ว่าเขาจะไม่ได้แวะที่ร้านซาลาเปานั้น แต่จุดประสงค์ก็เพื่อพาเธอมาซื้ออาหารเช้าที่นี่

เขารู้ว่าเธอรีบ เลยสั่งให้เธอล่วงหน้า...

“เมื่อกี้คุณก็อยากแก้แค้นฉันนี่?”

เวธัสสตาร์ทรถอีกครั้ง ครั้งนี้เขาบอกให้เธอคาดเข็มขัดนิรภัย เขามองไปทางด้านข้าง