บทที่ 210 ฉันอยากจะคุยกับคุณเรื่องธนา

ณิชาแสดงอาการลังเลอีกครั้ง ทว่าเวธัสที่อยู่ในห้องทำงานก็เห็นเงาณิชาอย่างชัดเจน พลันเรียกเธอทันที “คุณยืนทำอะไรที่หน้าประตู?”

ณิชาโดนเรียกชื่อจึงจำใจหยิบเอกสารเดินเข้าไป เธอแสร้งยื่นเอกสารให้เขาเซ็นชื่อ เวธัสถือวิสาสะโยนเอกสารไปไว้ทางด้านข้างอย่างตามสบาย พลันเอ่ยถามเธอ “คุณกินข้าวเที่ยงแล้วหรือยัง?”

“เอ่อ...” ณิชาพยักหน้า พลันส่ายหน้าทันที “กินแล้วค่ะ กินไม่เยอะเลยกินค่อนข้างเร็ว เอ่อคือ...ฉันอยากจะมาถามว่าคุณเป็นคนออกคำสั่งให้ย้ายธนาไปยุโรปหรือคะ?”

เวธัสบริการเทกาแฟให้ตนเองหนึ่งแก้ว พลางเม้มปากเล็กน้อย “ทำไมกินน้อยล่ะ?”

ณิชาเลิกคิ้วขึ้น “ฉันกำลังพูดเรื่องธนากับคุณอยู่นะคะ”

“ผมก็กำลังพูดเรื่องธนากับคุณอยู่เนี่ย”

เวธัสวางถ้วยชา พลันจดจ้องเธออยู่เงียบๆ นัยน์ตาปรากฏเงาสะท้านเล็กๆ ของเธอ รูปร่างสูงใหญ่ลุกขึ้น ห้องทำงานขนาดใหญ่ดูคับแคบลงผิดหูผิดตาทันที

“เพราะว่าเมื่อก่อนมีธนาคอยอยู่เป็นเพื่อน ตอนนี้ไม่มีคนอยู่เป็นเพื่อนแล้ว ดังนั้นคุณก็เลยไม่มีอารมณ์จะกินข้าว จึงอดไม่ได้ที่จะขึ้นมาช่วยพูดให้เขางั้นสิ?”

เวธัสพูด พร้อมทั้งเฝ้าสังเกตการแสดงออกของณิชาไปพร้อมกัน โดยไม่พลาดรายละเอียดแม้แต่น้อย

ณิชากัดริมฝีปากล่าง ในที่สุดก็สามารถอธิบายตรรกะภายในคำพูดของเขาได้แล้ว...

“ฉันก็แค่คิดว่าเพื่อนและครอบครัวของเขาอยู่ที่เมืองพรทั้งนั้น แต่คุณกลับย้ายเขาไปประจำที่ยุโรป ลองถามความคิดเห็นของเขาหรือยังคะ? ทั้งๆ ที่เขาก็สามารถสร้างบทบาทอยู่ในเมืองพรได้มากกว่า...”

น้ำเสียงเวธัสเย็นชาเล็กน้อย “ขนาดคนในครอบครัวรวมถึงเพื่อนๆ ของเขาคุณก็รู้จักหมดแล้วเหรอ?”

“…” ประเด็นหลักมันไม่ใช่เรื่องนี้

ณิชาเริ่มหมดคำพูด “เป็นเพราะว่าฉันหรือเปล่าคะ คุณถึงได้ย้ายเขาไป? วันนั้นที่ร้านอาหารเขาได้พูดเรื่องบางอย่างขึ้นมา แต่ว่าความสัมพันธ์ของพวกเราเป็นเพียงแค่เพื่อนธรรมดาเท่านั้นค่ะ...”

“ที่นี่คือบริษัท ผมไม่อยากฟังการที่คุณมาพูดเจียระไนรายละเอียดเรื่องความรักของคุณกับเขา” เวธัสแสดงท่าทางดื้อรั้น ซึ่งไม่ได้มีท่าทีการแสดงออกอ่อนโยนเหมือนแต่ก่อน

แสงอาทิตย์คล้อยแสงลง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาราวกับดูน่าคลั่งไคล้ขึ้นมาก ณิชาไม่ยอมแพ้ “ฉันกับเขาไม่เคยพูดถึงเรื่องการคบหาดูใจกันสักครั้งมาก่อน คุณไล่แรกขวัญออกก็เพราะว่าเธอไม่ยอมแยกแยะเรื่องงานเรื่องส่วนตัว งั้นสภาพของตัวคุณเองในเวลานี้ก็ไม่ยอมแยกแยะเรื่องงานเรื่องส่วนตัวด้วยหรือเปล่าคะ?”