บทที่ 24 คุณเวธัสรอคุณอยู่ข้างใน

“การออกแบบวิลล่าทางตอนใต้ของลูกชายผมได้มอบหมายให้คุณอย่างเป็นทางการนับตั้งแต่ตอนนี้ วันนี้หาเวลามาหาผมที่วิลล่าหน่อย ผมมีอะไรที่จะต้องอธิบายให้คุณฟัง”

“……….” ณิชาอึ้งอยู่ครึ่งนาที “แต่คุณรังเกียจที่การศึกษาของฉันต่ำเกินไปไม่ใช่เหรอ”

เวธัสกระตุกยิ้มมุมปากเย็นชา มีเหตุจูงใจที่จะคิดว่าณิชาตั้งใจเล่นตัว

เขาชำเลืองมองอรัลอย่างใกล้จะหมดความอดทน

แต่ก็พยายามอดทนอีก

“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ได้เหรอ”

ณิชาโมโห เขาเป็นคนที่รังเกียจการศึกษาของเธอ และคนที่ให้เธอรับผิดชอบโครงการด้วยการพูดเชิงเมตตาก็คือเขา เขาอาศัยอะไรมาให้เธอตอบตกลงที่เขาพูด

“ฉันคิดว่าฉันอาจไม่เหมาะกับโครงการนี้ คุณแอนของบริษัทเรามีประสบการณ์มาก และมีความสามารถเพียงพอ ไม่สู้ให้ฉันบอกให้เธอไปคุยกับคุณดีกว่าไหม”

“………” บรรยากาศเงียบสงัดไปครู่หนึ่ง เวธัสสีหน้าคล้ำลงอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้นนี่คือคุณปฏิเสธผมหรือไง”

“ไม่ๆๆ” ณิชาเปลี่ยนการพูดเป็นน้ำเสียงที่จริงใจในทันที: “ฉันแค่กังวลว่าตัวเองเป็นสาวน้อยไร้การศึกษา โครงการวิลล่าร้อยล้าน ฉันเกรงว่าจะควบคุมดูแลมันไม่ได้”

ถอยเพื่อความก้าวหน้า?

เวธัสคิ้วตาคมเฉียบ เหมือนการตัดสินใจในการเจรจาธุรกิจ “การออกแบบตามราคาตลาดของวิลล่าหลังนี้คือหนึ่งหมื่นต่อหนึ่งตารางเมตร ถ้าคุณรับช่วงต่อ ผมให้หมื่นห้าได้”

หมื่นห้าต่อหนึ่งตารางเมตร......

วิลล่าหนึ่งหลังคำนวณแล้วก็มากกว่า15ล้าน

“ติดต่อมาเซ็นสัญญากับผมก่อนบ่ายสามโมง จะให้โบนัสคุณเพิ่มอีกสิบเปอร์เซ็นต์” เขาไม่เชื่อว่าผู้หญิงอย่างเธอ ยังจะไม่หวั่นไหว?

ความจริง ณิชาหวั่นไหว

ตอนนี้ปัณณ์อยู่โรงเรียนอนุบาล ต่อไปในอนาคตยังมีอีกหลายสิ่งที่ต้องใช้จ่ายเงินอีกมาก

“ตกลง!”

เวธัสยิ้มเยาะ เสแสร้งอย่างที่คาด

……

เวธัสเลิกคิ้วมองไปยังอรัลที่อยู่บนเตียงเล็ก “ตอนนี้แกพอใจแล้วหรือยัง”

ริมฝีปากสีชมพูของอรัลยกยิ้มเขินอาย และพยักหน้าเบาๆ

อารมณ์ดื้อรั้นที่เข้ามาอย่างรวดเร็วพลันหายไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่า

เขาใช้นิ้วบิดยาเม็ด ผสมกับน้ำอุ่น แล้วกลืนลงท้องไปอย่างรวดเร็ว

“ขอโทษครับคุณพ่อ ผมทำให้คุณพ่อเป็นห่วง”

เวธัสมือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง แสดงออกถึงความเย็นชา

นี่เป็นครั้งแรกที่อรัลมีอารมณ์ฉุนเฉียวกับเขาเพราะผู้หญิงคนหนึ่ง และเขายังดื้อรั้นจนน่ากลัว

“นี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ฉันจะยอมพฤติกรรมเอาแต่ใจของแก ในฐานะลูกชายของฉัน เมื่อเกิดมาเสพสุขเกียรติยศแล้ว แกก็ควรแบกรับความรับผิดชอบด้วย ฉันไม่ต้องการได้ยินลุงชัยบอกว่าแกหายออกไปเที่ยวเล่นอีก เข้าใจไหม”

เวลานี้อรัลกำลังคิดว่าณิชาจะออกแบบวิลล่าของเขา ในที่สุดความรักที่พับเก็บเอาไว้ของเขาก็สามารถส่งออกไปได้แล้ว

แต่ยังคงพยักหน้ารับซ้ำๆ

แล้วแต่พ่ออยากพูดอะไรก็ตามสบาย......

“ผมเข้าใจแล้ว”

ชาลีได้ยินการสนทนาระหว่างพ่อลูกแล้วก็พลันถอนหายใจเฮือกๆ “น่าสงสารจัง อายุน้อยแค่นี้ก็ถูกลิดรอนวัยเด็ก แถมยังถูกนายบีบบังคับอีก ถ้าฉันมีลูกที่น่ารักแบบนี้นะ......อ๊ะ อย่ามาลากฉันสิ ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ!”

เวธัสลากเขาออกไป และสั่งให้ลุงชัยดูแลเด็กน้อยให้ดี

……

ณิชาฟังเสียงสัญญาณสายที่ถูกตัดไปแล้วดังตื๊ดๆๆ ข้างหู แล้วบันทึกหมายเลขของเวธัส

ในช่วงบ่าย ณิชาทำงานของวันนี้เสร็จแล้ว จากนั้นก็สรุปเอกสารบนโต๊ะทีละรายการแล้วใส่ลงในลิ้นชัก และล็อกลิ้นชักไว้อย่างเป็นนิสัย

เนื่องจากเธอทำงานด้านการออกแบบ ร่างแบบจึงต้องมีการปกป้องอย่างเข้มงวด

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอถึงได้นั่งแท็กซี่ไปวิลล่าของคุณหนูตระกูลสนธิไชย