บทที่ 289 พวกเขาติดกับณิชากันหมดแล้ว

กัญญ่าจับมือของเตชินท์ไว้ แล้วมองอย่างจริงจัง

เตชินท์รู้สึกมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงผู้หญิงพูดขึ้นมา

“ฉันจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ แต่ฉันอยากให้คุณช่วยฉัน แกล้งทำเป็นว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเวธัส! เวลาก็เหมาะเจาะพอดีด้วย……”

เตชินท์รู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่า “เวลาแบบนี้คุณยังนึกถึงเวธัสอยู่อีกเหรอ?”

“คุณฟังฉันนะ ฐานะของคุณในตระกูลรังสิกุลไม่ใช่คุณชายที่ยิ่งใหญ่อะไร แต่ว่าเวธัสเขามีฐานะยิ่งใหญ่ ขอแค่ในอนาคตลูกของเราเป็นคุณชายของตระกูลสนธิไชย ก็จะได้สืบทอดและได้มรดกของตระกูลสนธิไชยมา พอถึงเวลานั้น ตระกูลสถานนท์ ตระกูลรังสิกุลและตระกูลสนธิไชยก็จะปรองดองกัน คุณคิดดูสิว่าเราจะเป็นยังไงบ้าง?”

เตชินท์ไม่มีอะไรจะพูด เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง

ถึงแม้จะไม่อยากให้ลูกของตัวเองเรียกคนอื่นว่าพ่อ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็เห็นด้วย

แค่คิดว่าลูกตัวเองจะสบายแบบนั้นก็......

“คุณจะให้ผมทำยังไง?”

“เตรียมตัวไปฝรั่งเศส ฉันจะยืมมือคุณกำจัดสิ่งกีดขวาง”

กัญญ่าใช้มือลูบท้องของตัวเอง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรัก

ลูกเอ่ยลูกจ้า ลูกมาได้ถูกเวลาจริงๆ

……

ฝรั่งเศส

วันหยุดสุดสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว มาถึงวันจันทร์แล้ว

Ivanได้มอบแบบจำลองการออกแบบโดยรวมให้กับคนที่รับผิดชอบในโครงการนี้ของอีกฝ่ายแล้ว ซึ่งก็คือเศรษฐีนีคนนั้น

จากนั้นก็ได้รับสายจากWilliam เขาบอกให้เขาไปที่ห้องประชุม

Ivanตั้งใจจัดระเบียบเสื้อผ้า ด้วยท่าทีที่ได้ใจมาก การออกแบบครั้งนี้มันดูสมบูรณ์แบบมาก แบบต้องได้ใจเศรษฐีนีคนนั้นแน่นอน เขามีความสุขมาก เขาคิดไปถึงคำชมที่กำลังจะได้รับแล้ว......

แต่ว่าหลังจากเปิดประตูห้องประชุม บรรยากาศก็ดูเคร่งเครียดไปหมด

“ผู้อำนวยการ Mrs Smith พวกคุณเรียกผมเหรอครับ?” Ivanรู้สึกสงสัย

Mrs Smithวางภาพการออกแบบไว้บนโต๊ะ เธอยิ้มแล้วก็ถามIvanว่า “Ivan นี่เป็นผลงานของคุณเหรอ?”

ความสัมพันธ์ระหว่างIvanกับMrs Smithดีมาโดยตลอด เพราะก่อนหน้านั้นมีครั้งหนึ่ง ตอนที่Mrs Smithเดินขึ้นเขาแล้วพบเจออันตราย Ivanเป็นคนช่วยเธอไว้

Ivanพยักหน้า “ใช่ครับ นี่เป็นผลงานของผม”

“คิดเองคนเดียวเลยเหรอ? ไม่มีคนช่วยคุณเลยเหรอ?”

Ivanไม่เข้าใจว่าMrs Smithถามแบบนี้ทำไม แต่เขาก็พยักหน้า

แต่ตอนที่เขาพยักหน้าเสร็จ Williamที่นั่งอยู่ข้างMrs Smithมีสีหน้าที่ดูแข็งทื่อมาก

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันรู้สึกว่าผลงานของคุณดูมีเอกลักษณ์มาก เป็นคนมีความสามารถที่หาได้ยาก ครั้งนี้มีข่าวลือที่ไม่ดีเกี่ยวกับคุณออกมาแต่ฉันก็เลือกที่จะเชื่อคุณ คุณไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ ในเวลาสั้น ๆ แบบนี้คุณยังสามารถออกแบบออกมาได้สวยขนาดนี้......”

น้ำเสียงของMrs Smithยิ่งอยู่ยิ่งเย็นชาขึ้น

ถึงแม้จะเป็นคำชม แต่Ivanไม่ได้รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ดี

เขามองWilliamอย่างไม่เข้าใจ

“ผู้อำนวยการ Mrs Smithครับ แบบอันนี้ผมตั้งใจออกแบบมากๆ เลยครับ ผมใส่ใจทุกรายละเอียดทุกจุด เพื่อให้มันออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด ถ้าตรงไหนยังดีไม่พอ ก็ขอ......”

“ไม่ดีพอ? คุณจะไม่ดีพอได้ยังไง! ขนาดร่างการออกแบบที่เก็บไว้อย่างดีของสามีฉันที่ตายไปเมื่อหลายปีก่อน คุณยังเอามาเป็นงานออกแบบของตัวเองได้ นี่ยังไม่ดีอีกเหรอ!”

Mrs Smithทุบโต๊ะแล้วยืนขึ้นอย่างโมโห

สามีของเธอเป็นอาจารย์ท่านหนึ่งในภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ เขาเสียชีวิตเพราะภูเขาหิมะถล่ม

Mrs Smithได้เก็บรักษาต้นฉบับ แบบจำลอง รวมถึงแนวคิดต่างๆ ที่เกี่ยวกับภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่เขาได้ออกแบบไว้ตอนเขายังมีชีวิตอยู่ไว้อย่างดี...

แต่คิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งจะถูกIvanเอาออกมาใช้เป็นผลงานของตนเอง

นี่เป็นเรื่องที่ตลกที่สุดในโลกแล้วมั้ง?

“อะ......อะไรนะ?” ขาของเขาอ่อนแรงไปหมด สีหน้าของIvanแข็งทื่อ

Mrs Smithค่อยๆ เอากระดาษที่อยู่ในถุงออกมาอย่างระมัดระวัง ภาพบนกระดาษนั้นเหมือนกับที่Ivanส่งให้ไม่มีผิด เหมือนกับเกือบ80%!