บทที่ 296 การมาของกันญ่า ชายคนนั้นในคืนนั้นเป็นเขานี่เอง!​​

“ป้าบุญ คุณน่าจะรู้สถานะของฉันดี คุณกล้าห้ามฉันเหรอ”

“คุณกันญ่า ไม่ใช่ว่าเราต้องการจะห้ามคุณ แต่คุณผู้ชายไม่อยู่ในปราสาทจริงๆ หากคุณรีบ ฉันแนะนำให้คุณไปที่บริษัท เพื่อตามหาเขา” ป้าบุญแม่บ้านของปราสาทตอบอย่างนอบน้อม

ณิชาสวมเสื้อคลุมและเดินไปที่มุมของบันไดไม้อย่างเงียบ ๆ

เสียงผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าป้าบุญฟังดูเหมือน...

กันญ่า?

เธอมาที่ฝรั่งเศสด้วยหรอ

กันญ่าตั้งครรภ์ได้ 2 เดือน และมาจากเมืองพรเผื่อมาที่ฝรั่งเศส เธอใช้เวลานานมากในการขึ้นเครื่องบิน เธออาเจียนอย่างหนักและหน้าซีด ดังนั้นเธอจึงไม่กล้ามาหาเวธัส

จนกระทั่งวันนี้อาการดีขึ้นแล้ว เธอถึงได้มาหาเขา

เธอถูกแม่บ้านตัวเล็กห้ามไว้ตรงห้องโถง!

“ดีมาก ในเมื่อคุณมีความรับผิดชอบมากขนาดนี้ ฉันจะรอในห้องนั่งเล่นเพื่อให้เวธัสกลับมา แบบนี้ได้ไหม” กันญ่าปฏิเสธและพูดซ้ำ แต่ยังไม่ได้ผล เธอโบกมือและไปนั่งบนโซฟาห้องนั่งเล่น

โซฟาก็เป็นสีที่มืดและเรียบง่ายเช่นกัน

แผ่นหลังของกันญ่าเมื่อยเล็กน้อย แต่จริงๆ แล้วนั่งไม่สบายมาก

ป้าบุญมองกันญ่าด้วยความเขินอาย จากนั้นจึงมองขึ้นไปชั้นบนอย่างเงียบๆ ก่อนจะขมวดคิ้ว “คุณกันญ่า เราไม่รู้ว่าคุณชายจะกลับมาเมื่อไหร่ ไม่งั้นคุณกลับโรงแรมก่อนไหม”

กันญ่ารู้สึกรำคาญขึ้นมาทันที “หมายความว่ายังไง ฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไปเหรอ?”

“ฉันแค่กลัวว่าคุณกันญ่าจะรอจนเบื่อ”

“ฉัน……”

“ฮัดชิ้ว!” ทันใดนั้น เสียงจามดังมาจากมุมบันได และเห็นได้ชัดว่าเสียงนั้นเป็นของผู้หญิง เมื่อกันญ่าได้ยิน เธอก็ตึงเครียดทันที

บนชั้นสอง ณิชาเกาปลายจมูกที่คัน เธอรู้สึกเสียใจ

ตอนแรกเธอตั้งใจจะกลับไป แต่หน้าต่างของคฤหาสน์ไม่ได้ปิดลง มีเพียงใบไม้ที่ปลิวไสวลอยเข้ามาผ่านปลายจมูกของเธอไป เธอรู้สึกคันเล็กน้อยจึงอดไม่ได้ที่จะจาม

“นั่นใครอยู่ในนั้น” กันญ่าลุกขึ้นทันทีและรีบไปที่ชั้นสอง

ป้าบุญพยายามห้ามกันญ่า “คุณกันญ่า ถ้าคุณจะอยู่ต่อทางเราไม่สะดวกจริงๆ กรุณาออกไปก่อนนะคะ ฉันจะบอกคุณผู้ชายว่าคุณมาที่นี่”

“ไปให้พ้น” กันญ่าผลักป้าบุญออกไปและเดินไปที่ต้นเสียงอย่างรวดเร็ว

ตึก ตึก ตึก ตึก

ฝีเท้าที่ชัดเจนและมั่นคงค่อยๆ เคลื่อนจากที่ไกลๆ เข้ามาใกล้เรื่อยๆ

ยังไงก็หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว ดังนั้น ณิชาจึงเดินลงจากบันไดโดยสวมชุดนอนสีขาวบางเบาและเสื้อคลุมสีเข้ม ส่วนผมยาวของเธอห้อยอยู่บนหน้าอกอย่างสบายๆ

“เป็นเธอจริงๆ!” ทันทีที่กันญ่าเห็นณิชา มันก็เหมือนว่าเธอได้พบกับศัตรู

ในตอนนั้นถ้าเธอไม่บุกเข้าไปในโรงแรมโดยกะทันหันเพื่อขัดขวางงานแต่งงาน ตอนนี้เธอก็คงเป็นนายหญิงของตระกูลสนธิไชยไปแล้ว!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามของกันญ่า ณิชาก็พูดกับป้าบุญอย่างใจเย็นว่า “ไปชงชาให้คุณกันญ่าเถอะ”

ป้าบุญอยู่ในปราสาทฝรั่งเศสตลอดทั้งปี เวธัสพาณิชาไปที่ปราสาท พร้อมกับฝาแฝดคู่หนึ่ง แน่นอนว่าเธอก็เห็นณิชาเป็นนายหญิง เธอจึงหันกลับไปและเดินไปที่ครัวเพื่อชงชา

กันญ่าเยาะเย้ย “ยังไม่แต่งงานกับคุณผู้ชาย แต่ก็ทำตัวเหมือนนายหญิงแล้วเหรอ?”

“ท่าทีแบบนี้ของคุณ มันทำให้ฉันคิดว่าคุณยังคงเป็นคู่หมั้นที่แท้จริงของคุณเวธัสอยู่” ณิชาตอบอย่างประชดประชัน และเทน้ำอุ่นอย่างสง่างาม

ใบหน้าที่แต่งหน้าของกันญ่าดูซีดเซียว

นานมากขนาดนี้แล้ว ณิชายังคงน่ารำคาญเสมอมา!

ในตอนนี้ ป้าบุญเพิ่งชงชาเสร็จ นี่เป็นชาจีนที่แพงมาก ทั้งสี รูปร่าง กลิ่นหอมและรสชาติที่กลมกล่อมอยู่ในแก้ว

“คุณกันญ่า ชาพร้อมแล้วค่ะ” ป้าบุญส่งชาหลงจิ่งให้กันญ่า

กันญ่าเอื้อมมือไปหยิบ แต่ทันทีที่ป้าบุญปล่อย มือเธอลื่น เลยทำให้ชาทั้งถ้วยหกลงบนหลังมือของป้าบุญ

อุณหภูมิของน้ำสำหรับชงชาสูงถึง 90 องศา และหลังมือของป้าบุญก็ถูกน้ำลวกจนเป็นสีแดงทันที