บทที่ 300 หม่ามี๊ของพวกหนูจะไม่กลับมาอีกแล้ว

“ขอโทษนะ เมื่อกี้ คุณได้สูญเสียฉันไปแล้ว”

คลื่นแห่งความสิ้นหวังก่อตัวขึ้น มันลามจากก้นบึ้งของหัวใจเขา ไปจนถึงแขนขาและกระดูกของเขา

สมองกำลังจะแตกแล้ว...

คำพูดเธอที่โพล่งออกมา มันราวกับบาดแผลที่ถูกเม่นแทง หนามของมันปักเข้าไป

“เอาคำพูดของคุณคืนไป!” เวธัสขมวดคิ้ว จับไหล่ของเธอขยับไปมา “คุณตกลงที่จะแต่งงานกับฉันแล้ว และแหวนอยู่ในมือของคุณแล้ว ผมจะไม่ยอมให้คุณเปลี่ยนใจ!”

“ตั้งแต่วินาทีที่คุณตัดสินใจที่จะหลอกฉันต่อไป ฉันไม่สามารถเอามันกลับคืนได้แล้ว! เวธัสถ้าคุณชอบที่จะทรมานฉันแบบนี้ ยินดีด้วย คุณประสบความสำเร็จแล้วจริงๆ”

แม้ว่าครอบครัวของเธอจะล่มสลายเมื่อสี่ปีที่แล้ว แม้ว่าฐานภพจะยกเลิกงานแต่งกับเธอ แต่เธอก็ไม่เสียใจเท่าตอนนี้

มันเหมือนกับว่าหัวใจถูกบดขยี้ทั้งเป็น...

“คุณคิดว่าผมเป็นคนเดียวที่ทรมานคุณเหรอ คุณเองก็ทรมานผมเหมือนกัน” ดวงตาของเวธัสเย็นชา และความหงุดหงิดนับไม่ถ้วนก็เกิดขึ้น

เขาเตะโต๊ะข้างเท้าของเขา

เสียงของแตกดังขึ้น ของบนโต๊ะกระจัดกระจายไปทั่วพื้น...

เขาบีบคางของเธออย่างเย็นชา “ไม่ได้ท้อง แต่แกล้งว่าท้องกับธนา ผมถามคุณหลายครั้งแล้ว แต่คุณก็ไม่สารภาพนี่?”

น้ำตาเธอก็ไหลออกมาอย่างไม่พอใจอีกครั้ง ราวกับโลกทั้งใบถล่มทลายลงมา...

ณิชามองเขาด้วยความประหลาดใจ

เนื่องจากเธอไม่ได้บอกความจริงเกี่ยวกับเรื่อง “ตั้งครรภ์” ของเธอ เขาจึงเลือกที่จะซ่อนความจริงเกี่ยวกับเรื่องขืนใจเหรอ

ที่แท้ความรักที่เท่าเทียมกันมันวัดกันได้ด้วยวิธีนี้

เธอได้เรียนรู้อย่างลึกซึ้ง

หลังจากเวธัสพูดจบ เขาก็มาเกลี้ยกล่อมเธออีกครั้ง “คุณโกหกผม ผมโกหกคุณ ก็ถือว่าเราจบกัน ตอนนี้อารมณ์คุณไม่ค่อยดี พักผ่อนหน่อยเถอะ รอให้คุณอารมณ์ดีขึ้นแล้ว เราค่อยมาคุยกันต่อดีไหม”

“ไม่คุยต่อแล้ว” ณิชาถอดแหวนดอกไม้ไฟบนนิ้วนางแล้วยื่นให้เขา “ตั้งแต่นี้ไป การแต่งงานเป็นโมฆะ แหวนนี้ฉันคืนให้คุณ”

เวธัสไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอไร้หัวใจจริงๆ เขากัดฟันพูด “สิ่งที่ผมเคยให้คุณ ผมไม่เคยเอาคืน!”

“ในเมื่อคุณไม่ต้องการมันเช่นกัน งั้นฉันจะโยนมันทิ้งไป”

“ถ้าคุณกล้าที่จะโยนมันทิ้ง ก็ลองดู!” ดวงตาที่เย็นชาของเวธัสดูเหมือนจะมีไฟลุก และเขาก็กอดณิชาไว้อย่างลึกซึ้ง

เธอไม่กล้า?

ตอนนี้มีอะไรที่เธอยังกลัวอยู่อีกเหรอ?

ณิชามองไปรอบๆ เธอเห็นถังขยะข้างโต๊ะ เธอโยนมันลงถังขยะอย่างแรง อาจเป็นเพราะวันนี้เธอไม่ได้กินอะไรมาก ดังนั้นเธอจึงไม่มีแรง และในที่สุดแหวนก็ไม่ได้ตกลงไปในถังขยะ

มันตกลงไปที่พื้น

จากนั้น มันกลิ้งไปมาบนพื้นสองครั้ง และในที่สุดก็หยุดลง เขาดูด้วยเสียงไม่พอใจ

มันเหมือนกำลังหัวเราะเยาะความโง่ของเขา

เขาคิดว่าเธอจะใจอ่อน...

ควมโมโหที่หน้าอกของเขาไปกระตุ้นเส้นประสาทของเวธัส ทำให้เขาอยากที่จะทำให้ณิชายอมจำนนต่อเขา แต่ในที่สุดมันก็หายไปเมื่อเขาเห็นดวงตาสีแดงของเธอ

เขาไม่สามารถชนะความไร้หัวใจของเธอได้

“แหวนลงเดียว คุณอยากทิ้งก็ทิ้งเลย แต่การแต่งงานไม่เป็นโมฆะ ผมคิดว่าเราควรสงบสติอารมณ์กันเสียก่อน ถ้ามีอะไรจะพูด รอผ่านไปสองสามวันค่อยว่ากัน” “

หลังจากพูดเช่นนี้แล้ว เวธัสก็หันหลังกลับและจากไป

……

เมื่อต้องเผชิญกับห้องที่ว่างเปล่า ณิชาเช็ดน้ำตาของเธออย่างสุดความสามารถ เพื่อทำให้ตัวเองดูแย่น้อยลง

เธอไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ...

เธอไม่ได้ยินฝีเท้าที่ทางเดินอยู่นอกประตู แต่เธอไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้

แต่ณิชาไม่คาดคิดเลยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ ตอนที่เธอเปิดประตูอีกครั้ง เธอพบกับบอดี้การ์ดในชุดดำหลายคนที่เฝ้าตรงประตู

บอดี้การ์ดทุกคนต่างรอคอยอย่างจริงจังด้วยท่าทางเคร่งขรึม

“คุณณิชา สวัสดีตอนกลางคืน” หัวหน้าบอดี้การ์ดโค้งคำนับให้เธอ