บทที่ 315 เวธัส คุณหนีไปคนเดียวเถอะ

คนร้ายนอนกอดศีรษะอ้อนวอนขอความเมตตาอยู่บนพื้น “ไว้ชีวิตด้วยเถอะ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นใคร เป็นลูกพี่ที่รับคำสั่งมาทั้งหมด พวกเราแค่รับผิดชอบในการลักพาตัวคนเพื่อแลกกับเงินก็เท่านั้น……”

ณิชาเชื่อคำพูดของเขาก็แปลกแล้ว!

ต่อให้ไม่รู้ว่าคนร้ายลักพาตัวคือใคร แต่เขาจะต้องรู้ว่าข้อมูลอย่างอื่นอย่างแน่นอน

ณิชาขบฟัน มองหาดูรอบๆ ทันใดนั้นก็เห็นกริชคมในมือของคนร้ายที่หมดสติคนนั้น

เธอโซซัดโซเซหยิบกริชขึ้นมา จากนั้นก็ค่อยๆ สะบัดไปมาต่อหน้าคนคนนี้……

สุดท้าย ก็จี้ลงตรงตำแหน่งที่ต่ำกว่าท้องน้อยเพียงไม่กี่นิ้วของชายหนุ่ม!

“ไม่บอกใช่ไหม ดี ถึงอย่างไรพวกนายก็ต้องการชีวิตของฉันอยู่แล้ว อย่างนั้นฉันก็จะเล่นกับพวกนายด้วย” ณิชายิ้มเบาๆ บังเอิญมีแสงสลัวที่สะท้อนจากใบมีดสะท้อนกระทบเข้าที่ใบหน้าของเธอ ทำให้คนถึงกับตกใจกลัวจนสั่นเทา!

คนร้ายลักพาตัวตกใจกลัวจนขดตัว

“ได้ยินมาว่าตอนนี้มีการผ่าตัดประเภทหนึ่ง ต่อให้ตรงนี้ขาดไปแล้ว ก็ยังสามารถเชื่อมต่อกลับมาได้ คุณจะลองดูสักหน่อยไหม” ณิชากะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา มองไปทางชายคนนั้นแล้วกล่าว

สีหน้าของเวธัสที่อยู่ข้างๆ ได้เปลี่ยนเป็นซีดขึ้น!

การข่มขู่ผู้ชายมีหลายวิธี แต่เธอดันเลือกวิธีที่อันตรายที่สุด…

คนร้ายมองไปยังปลายมีดที่เย็นยะเยือกจ่ออยู่ที่ส่วนล่าง ยังไม่ทันที่จะกรีดลงไป ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดเป็นระยะๆ เขาตัวสั่นเทาและหันไปมองณิชาด้วยสายตาอ้อนวอน

“อย่า……ผมพูด ผมจะบอกในสิ่งที่ผมรู้ทั้งหมดให้กับคุณ คนที่จ้างลูกพี่ของผมมาจับคุณคือ……อึก!”

คำพูดยังไม่ทันจบ กระสุนปืนก็พุ่งขึ้นจากอากาศ มาโดนที่ขมับของคนร้ายคนนี้ คนร้ายตาเบิกกว้าง และก็ล้มลงไปกองกับพื้นในที่สุด ด้วยท่าทีที่ไม่เต็มใจ……

“ระวัง!”

ใบหน้าของเวธัสถอดสีอย่างกะทันหัน และรีบเข้าไปกอดณิชาไว้ในอ้อมแขน

ทั้งสองล้มลงกับพื้นพร้อมกันและก็กลิ้งไปหลบอยู่ด้านหลังกำแพงหิน คั่นด้วยกำแพงหิน ณิชายังได้ยินเสียงลูกกระสุนดังอยู่บนพื้นเนืองๆ……

กลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งฟุ้งอยู่บนอากาศ

ณิชาก็ไม่ได้คิดอะไร นึกว่าเป็นของคนร้ายคนนั้นที่พัดกระจายโชยมา เธอจับแขนของเวธัสไว้แน่น และกลัวสุดขีดในใจ

“จะต้องเป็นการกลับมาของคนร้ายที่จากไปก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน……คุณโทนี่ล่ะ ทำไมคุณถึงมาช่วยฉันคนเดียว”

เวธัสยังคงโอบณิชาด้วยมือข้างเดียว ทั้งคู่พยายามที่จะอยู่ใกล้กันให้มากที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงการเผยตำแหน่งให้คนร้ายได้ฉวยโอกาส

ริมฝีปากของเขาชิดอยู่ที่โคนหูของเธอ หนวดที่เพิ่งยาวออกมาได้ถูอยู่ที่ผิวอันบอบบางของเธอ

“ป่าเขาแห่งนี้กว้างใหญ่มาก ผมจึงได้กระจายคนออกไป”

“เวธัส คุณโง่หรือไง” ณิชารู้สึกคัน ได้ยินดังนั้นก็หงุดหงิดขึ้นทันที

หากสภาพแวดล้อมเอื้ออำนวย เธอคงผลักเขาออกไปแล้วจริงๆ

“รู้ทั้งรู้ว่าคนเหล่านี้เป็นพวกเดนตาย คุณก็ยังกล้ามาเสี่ยงตายคนเดียวอีก ต่อให้กระจายคนออกไป ก็น่าจะเหลือเอกไว้ข้างกาย ดีละทีนี้ แม้แต่อุปกรณ์พวกเราก็ไม่มี……”

เวธัสเห็นท่าทางหงุดหงิดของเธอ หัวใจก็อดไม่ได้ที่จะสั่น ก้มหน้าลูบที่แก้มของเธอ “เป็นห่วงผมเหรอ”

“ฉันเป็นห่วงว่าฉันจะไม่มีชีวิตรอดออกไปมากกว่า!”

“ถ้าหากครั้งนี้สามารถรอดออกไปได้ คุณเต็มใจที่จะไปลาสเวกัสกับผมไหม”

“รอดออกไปให้ได้ก่อนเถอะ”

ณิชาไม่มีอารมณ์มาคิดเรื่องเหล่านี้ เธอเพิ่งจะหนีรอดมาจากปากเสือ ก็มาเจอรังจระเข้อีก ใจยังเต้นไม่หยุด……

แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะให้เวธัสตายกับเธอไปแบบนี้ได้

“หรือไม่ คุณหนีไปคนเดียวเถอะ” จู่ๆ ณิชาก็เงยหน้าขึ้นมาและจ้องไปยังเวธัสอย่างจริงจัง “เป้าหมายของพวกเขาคือฉัน เดี๋ยวฉันไปล่อความสนใจจากคนร้าย แล้วคุณก็อาศัยจังหวะนี้หนีไป ด้วยฝีมือของคุณแล้ว หนีไปได้ไม่ยาก……”

ทันทีที่กล่าวจบ รอบเอวของเธอก็ถูกชายหนุ่มหนีบไว้อย่างแรง