บทที่ 338 รีบเรียกว่าพ่อ แล้วเดี๋ยวฉันจะพาแกกลับบ้าน

ปัณณ์บึนปาก “คุณคิดว่าการอยู่ในกรงนกนี้มันสนุกหรอ?”

“กรงนก?” ลุงพรตกตะลึง

“ไม่ใช่สิ กรงนกเป็นทรงกลม แต่ที่นี่เป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส น่าจะเรียกว่าโลงศพ”

“...” ปากของประเสริฐกระตุกอย่างกะทันหัน

คฤหาสน์เก่าหลังนี้เป็นผลงานการออกแบบร่วมกันของอาจารย์ที่เก่งกาจหลายๆ คน แต่เด็กคนนี้ กลับเรียกว่าเป็น...โลงศพ?

ณิชาสั่งสอนหลานชายของเขาได้ไม่ดีเลยจริงๆ!

เมื่ออรัลเห็นว่าคุณปู่ทวดดูโกรธจริงๆ เขาเลยวางช้อนส้อมลงอย่างสง่างาม แล้วพูดอย่างจริงจังว่า คุณปู่ทวดครับ ในเมื่อคุณพ่อกลับมาแล้ว เราก็คิดถึงเขามาก ถ้าคุณปู่ทวดไม่อยากให้ผมกับปัณณ์จากไป ต่อไปเราจะมาหาบ่อยๆ นะครับ...”

ประเสริฐวางตะเกียบลงอย่างเสียงดัง รอยย่นบนใบหน้าของชายชราชัดเจนขึ้น

“ใครไม่อยากให้พวกหนูไป? แจกันโบราณในห้องหนังสือของฉัน ฉันใช้เงินกว่า 30ล้านถึงจะประมูลมาได้ แต่พวกหนูก็ทำมันแตกหมดแล้ว! ถ้าไม่มีพวกหนูอยู่ทำให้ฉันโมโห ฉันคงมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายปี!”

“แล้วทำไมไม่ส่งพวกเรากลับไปล่ะครับ?” ดวงตาที่สวยงามของปัณณ์หันไปขยิบตาให้เขา

“รอพ่อของพวกหนูมาก่อน ฉันจะรีบส่งกลับเลย!”

ทันทีที่คำพูดของประเสริฐจบลง บอดี้การ์ดที่เฝ้าหน้าประตูก็เข้ามา “คุณท่านครับ คุณเวธัสมาถึงแล้วครับ”

ดวงตากลมโตของปัณณ์เป็นประกายทันที

เขาหันไปมองชายชราอย่างเจ้าเล่ห์

แม้ว่าเขาจะไม่ได้พูด แต่ความหมายนั้นก็ชัดเจนมาก

ปีศาจกษัตริย์มาถึงแล้ว คุณควรปล่อยพวกเราไป!

เห็นได้ชัดว่าประเสริฐหงุดหงิดมากกว่าเดิม ยังไม่ทันได้โมโห เปลือกตาของเขาก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว

ลุงพรรีบพยุงชายชราและตะโกนบอกคนใช้ว่า “รีบไปเรียกหมอมา คุณท่านเป็นโรคความดันโลหิตสูง…”

ทุกคนต่างก็รีบพาชายชราไปนั่งพักผ่อนที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

ปัณณ์และอรัลรีบวิ่งไปที่ประตูเพื่อรอรับเวธัส

ไม่เคยหวังอยากจะเจอกับเวธัสมากเท่านี้มาก่อน

เมื่อเวธัสมาถึงที่ประตู เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเด็กน้อยทั้งสองคนวิ่งเข้ามาหาเขาอย่างกระตือรือร้น

เอกปิดปากและหัวเราะ “ดูเหมือนว่าคุณหนูทั้งสองจะคิดถึงคุณชายมากๆ เลยนะครับ”

“คุณพ่อ พ่อมาที่นี่เพื่อพาเรากลับบ้านใช่ไหม?” อรัลเม้มปากเล็กๆ ของเขาแน่น ดวงตาที่สวยงามมีประกายความซับซ้อนแฝงอยู่

ปัณณ์รู้สึกหยิ่งเล็กน้อย เขาไม่ได้เปิดปากพูด แต่แอบเหลือบมองไปที่เวธัส

เวธัสโน้มตัวลงมากอดอรัล “หลังกินอาหารเย็นเสร็จ จะพาหนูกลับบ้าน”

เด็กน้อยน้ำหนักมากกว่าเดิมเยอะมาก ดังนั้นเขาไม่น่าจะได้รับการดูแลที่ไม่ดี

“ผมอยากกลับด้วย!” ปัณณ์ตะโกนอย่างเร่งรีบ “ผมคิดถึงหม่ามี๊ ผมอยากอาบน้ำและนอนกับหม่ามี๊...”

ตอนที่เวธัสกำลังจะพูด เขาก็หยุดลงครู่หนึ่ง และพูดว่า “งั้นแกอยู่กับคุณทวดที่นี่ต่อเถอะ ทวดอยู่คนเดียวจะได้ไม่เหงา”

“ไม่เอา---” ปัณณ์ดึงขากางเกงของเวธัส ไม่ให้เขาก้าวไปข้างหน้า “ผมอยากกลับบ้าน...”

“นั่นคือบ้านของฉันและอรัล ไม่ใช่ของแก”

ทันใดนั้นดวงตาที่สวยงามของปัณณ์เหมือนจะร้องไห้ เขาสูดน้ำมูกอย่างเศร้าใจ “สรุปก็คือผมไม่อยากอยู่ที่นี่!”

เมื่อเอกเห็นว่าเด็กน้อยร้องไห้จริงๆ จึงรีบปลอบเขา “คุณหนู ถ้าอยากให้คุณเวธัสพากลับบ้านเป็นเรื่องที่ง่ายมาก แค่ยอมรับว่าเขาเป็นพ่อของหนูก็ได้แล้ว?”

“หม่ามี๊บอกหนูว่า พ่อของหนูคือฐานภพ”

ใบหน้าของเวธัสเคร่งขรึม “ถ้าอย่างนั้นแกก็อยู่ที่นี่ต่อไปได้เถอะ เรามีแค่อรัลก็เพียงพอแล้ว”

“...” น้ำตาของปัณณ์ไหลลงมา

เขาจ้องไปที่เวธัสด้วยน้ำตา ราวกับว่าเขากำลังมองคนเลว

มือน้อยๆ ปาดน้ำตาออกอย่างแรง

เขาไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าปีศาจกษัตริย์

น่าอายชะมัด!