บทที่ 34 คุณหนูกับคุณกันญ่าคล้ายกันมากเลย

สีหน้าของอรัลฉายแววเศร้าอย่างรวดเร็ว

ต่อหน้าของคุณพ่อ กันญ่ามีท่าทีที่อ่อนน้อมถ่อมตนมาก

แต่ในความเป็นจริงแล้ว ไม่เพียงแค่ครั้งเดียวที่เขาเห็นกันญ่าต่อหน้ามะพลับ ลับหลังตะโก เขารู้ ว่าถึงแม้กันญ่าจะเสแสร้งทำเป็นคนใจกว้างมากแค่ไหน ภายในใจคือไม่ชอบ“ลูกติด”อย่างเขาเลย

แต่ไม่ว่ายังไงเขายังคงเดินไป และกล่าวสวัสดีกับกันญ่า

“อรุณสวัสดิ์ครับ คุณน้ากันญ่า”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะอรัล”กันญ่าได้หยิบโมเดลทรานฟอร์เมอร์สุดเท่ออกมาจากถุง และส่งให้อรัล “ครั้งก่อนที่อรัลไม่สบาย น้าก็ไม่ได้มาดูแลอรัลดีๆเลย นี่เป็นของขวัญที่ชดเชยให้อรัล ชอบไหมคะ？”

ถือโมเดลทรานฟอร์เมอร์ไว้ในอ้อมแขนของเขา และพยักหน้าอย่างเฉยเมย โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงอารมณ์สีหน้ามากนัก

ต่อหน้าคนนอกก็เช่นกันเขาก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอารมณ์สีหน้าใดๆ

กันญ่าได้ยื่นมือที่ทำเล็บด้วยคริสทัลออกมา ในทันใดนั้นก็อยากจะไปจับหัวของเจ้าตัวเล็ก……

อรัลก้าวเดินไปที่โต๊ะอาหารโดยไม่ได้ตั้งใจ หยิบนมร้อนหนึ่งแก้วขึ้นมาแล้วดื่ม โดยหลีกเลี่ยงการสัมผัสของกันญ่าพอดี

ไม่ใช่ทุกคนที่สามารถจับหัวของเขา！

รอยยิ้มที่มุมปากของกันญ่าหยุดไปชั่วคราว เด็กคนนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ

แต่ทันใดนั้นเธอก็ได้เปลี่ยนรอยยิ้มที่สดใสกว่าเดิม

“อรัลคะ งั้นน้ากันญ่ามาเล่นโมเดลกับอรัลดีไหมคะ？”

“ไม่เป็นไรครับ คุณน้ามาหาคุณพ่อไปเดต ผมจะไม่ไปรบกวนพวกท่านครับ”อรัลวางแก้วนมลง และมุมปากของเขามีคราบนมสีขาวเป็นวงกลม ช่างน่ารักเหลือเกิน

ไม่มีใครเห็นความรังเกียจในสายตาของเขาเลย

“ถ้างั้นก็ได้” กันญ่าพยักหน้าเบาๆ แต่ในใจกลับไม่พอใจเป็นอย่างมาก