บทที่ 341 ประธานแอบแต่งงาน

เมื่อเวธัสเห็นว่าเธอไม่คิดที่จะพูด ใบหน้าของเขาก็ซึมลง “ผมจะให้ผู้ช่วยออกแถลงการณ์ เพื่อให้คนนอกรู้ว่าคุณเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดของลูกๆ...“

“อย่า!” ณิชากอดเอวของเขาและโพล่งออกมาว่า “พี่ธัส”

ความเย็นชาบนใบหน้าของเวธัสหายไปในทันใด มาแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่สดใส และความว่างเปล่าที่ลึกที่สุดในหัวใจของเขาดูเหมือนจะถูกเติมเต็ม

เขาจับด้านหลังศีรษะของเธอ และปิดริมฝีปากของเธออย่างเอาแต่ใจ

ณิชาคร่ำครวญ ดวงตาของเธอเบิกกว้าง แต่เธอไม่สามารถต้านทานความแข็งแกร่งของเขาได้

ผ่านไปนานมาก ปากของณิชาก็บวมในทันที และเวธัสก็ปล่อยเธอไปโดยไม่ลังเล...

“คุณไม่อยากให้คนอื่นรู้ เรามาแอบแต่งงานก็ได้” เขากระซิบข้างหูเธอ

ณิชามองไปที่เขา “แอบ...แอบแต่งงาน?”

“เอาแบบนี้แล้วกัน กลับบ้านไปเตรียมทะเบียนบ้าน เมื่อทนายร่างเอกสารเสร็จ เราจะไปจดทะเบียนกัน” เวธัสจับหูของเธอ ก่อนจะใช้ฟันหมุนเป็นรอบๆ ไป

ณิชาอึ้ง เธอรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย “เดี๋ยวก่อน จริงๆ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้!”

“คุณไม่เต็มใจเหรอ?” เใบหน้าเวธัสมืดมน เขาจ้องไปที่เธออย่างเศร้าโศก

ณิชาตกใจกับความเย็นชารอบตัวเขาจนเธอหดคอ และยิ้มให้เขา

“แน่นอนฉันยินยอมอยู่แล้ว! การได้แต่งงานกับคุณ มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของฉัน! ขอแค่ไม่ส่งผลกระทบต่ออาชีพการงานของฉันในปัจจุบันก็พอ ฉันมีความสุขมากๆ เลย...”

ณิชากลัวเขาจะโกรธ จนรีบไปเปิดเผยความสัมพันธ์ของเธอกับลูกๆ

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับประเสริฐไม่ค่อยดีนัก เธอไม่สามารถทำให้มันแย่ลงกว่านี้อีก

เธอเคยได้ยินเอกพูดว่า เวธัสมีเรื่องกับประเสริฐก็เพื่อเธอ แม้แต่สิทธิ์ในการรับมรดกเขาก็ไม่เอาแล้ว...

แต่งก็แต่งเถอะ ยังไงก็เป็นการแอบแต่งงาน

เธอไม่เพียงแต่สามารถให้ตัวตนที่น่าเชื่อถือกับเด็กๆ ได้ แต่เธอยังสามารถสานต่อความฝันของเธอได้ มันดีมากๆ เลย

กันญ่าและเตชินท์อยู่ที่สถานีตำรวจไม่ถึงสามวัน เตชินท์ออกรับความผิดทั้งหมด นอกจากนี้ตระกูลสถานนท์ก็แอบช่วยอยู่เบื้องหลัง กันญ่าจึงถูกนำตัวออกจากสถานีตำรวจ

แต่เธอคาดไม่ถึงว่า ฝันร้ายของเธอกำลังเริ่มต้นขึ้น

เธอใช้เวลาในคุกสามวัน ตอนที่เธอออกมาน้ำหนักเธอลดลงไปมาก

เพราะเรื่องนี้กระจายไปทั่วเมืองพร ชื่อเสียงของตระกูลสถานนท์ก็เสื่อมเสีย จนชาวเน็ตบางคนถึงกับขุดเรื่องของตระกูลสถานนท์ และด่าทอตระกูลสถานนท์

แม้ว่าผู้อาวุโสทั้งสองของบ้านจะโกรธกันญ่ามาก แต่เขาก็ยังรู้สึกเห็นใจลูกสาวเพียงคนเดียว

ก่อนที่ตระกูลสนธิไชยจะหาตัวกันญ่าเจอ ผู้อาวุโสทั้งสองวางแผนที่จะส่งเธอไปลี้ภัยในต่างประเทศ แต่กันญ่าปฏิเสธที่จะออกไป

ในดวงตาของเธอมีความเกลียดชังซ่อนอยู่อย่างรุนแรง เธอฉีกตั๋วที่ผู้อาวุโสทั้งสองมอบให้เธอ

“ไม่ หนูไม่ไป! ณิชาเป็นคนทำให้หนูเป็นแบบนี้ หนูจะให้เธอชดใช้ ฉันไม่ยอม…”

เธอรีบวิ่งกลับไปที่ห้องของเธอ

เธอเสนอเงิน 10 ล้านเพื่อจ้างฆาตกรไปฆ่าณิชา!

แต่ถึงเวลาที่ต้องจ่ายเงินมัดจำ ก็พบว่าบัตรธนาคารของเธอถูกผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลสถานนท์อายัด

เธอเลยอยากจะขายเครื่องประดับล้ำค่าในมือ แต่คนที่รับซื้อกลับฉวยโอกาส และให้เธอในราคาที่ต่ำมาก เธอซื้อเครื่องประดับเหล่านั้นด้วยเงินมหาศาล...

ราคาแบบนั้นเป็นสัญลักษณ์ของการดูถูก!

เธอเลยจะไม่ขายมัน!

ด้วยความโกรธ จู่ๆ เธอก็นึกถึงคนคนหนึ่ง

ฐานภพ

ตอนนั้นเขาเป็นคนผลักน้ำตาลตกตึกด้วยมือของเขาเอง หลังจากเกิดเรื่อง ตระกูลรุ่งโรจน์ถูกกดดัน เรื่องนี้ไม่จบสิ้น ได้ยินมาว่าช่วงนี้เขาอยู่ดีมีสุดมาก...