บทที่ 360 เขาถามกลับ คุณคิดว่าเราเป็นอะไรกันล่ะ?

ลมแรงกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และณิชาก็หันไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว

สุดท้ายไม้นั้นโดนไหล่เธอ แต่ตอนที่เธอก้าวถอยหลัง เธอไม่ระวังจนเท้าพลิก...

ข้อเท้าปวดแสบปวดร้อน

ณิชาใช้มือข้างหนึ่งพยุงเข่าของเธอทันที เธอก้มตัวลง และรอให้ความเจ็บปวดบรรเทาลง

“อ๊ะ! ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ คุณได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

ในดวงตาของน้ำตาลเผยให้เห็นถึงความเป็นประกาย เธอแสร้งทำเป็นตกใจ เธอโยนไม้ทิ้งและรีบเข้ามาช่วยณิชา

ณิชาหลีกเลี่ยงการสัมผัสของเธอ

“ไม่เป็นอะไร”

“ไม่เป็นอะไรได้ยังไง? ฉันเห็นว่าไม้ไปโดนไหล่คุณ คุณถอดเสื้อผ้าออกเถอะ ฉันจะช่วยดูให้คุณเอง...“ น้ำตาลเดินตามมาเรื่อยๆ และต้องการฉีกเสื้อผ้าของณิชา...

ตอนนี้ข้อเท้าของณิชากำลังทรมาน และเธอไม่ต้องการโต้แย้งกับน้ำตาล

แต่น้ำตาลต้องการถอดเสื้อผ้าของ น้ำตาลอยากเห็นเธออาย

ณิชารู้ดีว่าความคิดของน้ำตาลคืออะไร เธอจับคอเสื้อแน่น แต่เธอดันแรงเกินไปโดยไม่ได้ตั้งใจ เท้าของเธอลื่น และเธอก็ล้มลงกับพื้นอย่างควบคุมไม่ได้

เมื่อมองไปที่ท้องฟ้าสีฟ้าเหนือหัวของเธอ ณิชาก็พูดว่าวันซวยจริงๆ

ในขณะนั้นเอง หน้าอกอันอบอุ่นก็แนบเข้ามาจากด้านหน้า และดึงเธอขึ้นอย่างมั่นคง ณิชาตกตะลึง และเมื่อเขาลืมตาขึ้น เขาเห็นเพียงเวธัสที่อยู่ใกล้ๆ

เนื่องจากความเฉื่อย เธอจึงเอนไปข้างหน้าและเอนไปทางริมฝีปากบางของเขา

ตอนที่เธอได้สติ เธอก็อยู่ใกล้กับริมฝีปากของเวธัสมาก

หูได้ยินเสียงแวว ณิชาไม่มีสติแล้ว เขาต้องเซ็นสัญญากับกองทัพไม่ใช่เหรอ?

ตอนที่เธอกลับมามีสติ ก็อยู่ใกล้ขนาดนี้แล้ว...

ตึก

จูบกันแล้ว

น้ำตาลยืนตัวแข็งอยู่กับที่ เธอหึงจนตาจะโผล่ออกมา

ลมหายใจสดชื่นยังคงวนเวียนตรงจมูกของเวธัส และดวงตาสีเข้มของณิชาก็เบิกกว้าง

เธอกลืนน้ำลาย ก่อนที่เธอจะออกจากอ้อมแขนของเขา จากหางตาของเธอ เธอเห็นกองทัพเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ

“เกิดอะไรขึ้น?”

กองทัพกำลังเชิญเวธัสให้มาทานอาหารเย็นกับเขา ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่าร่างกายตรงหน้าแวบๆ และเวธัสก็ไปถึงใจกลางสนามกีฬาแล้ว แถมยังช่วยณิชาไว้ด้วย

ไม่ต้องพูดก็รู้ว่า น้ำตาลสร้างปัญหาอีกแล้ว

“ฉันขอโทษ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง เมื่อกี้นี้ฉันเผลอเหวี่ยงไม้ไปผิดทาง...” น้ำตาลอธิบายให้กองทัพอย่างรู้สึกผิด

กองทัพปาดเหงื่อที่ร้อนจัดบนหน้าผากของเขาและดุว่า “ทำยังไงกันเยี่ย คุณบอกว่าคุณเล่นได้ดีไม่ใช่หรอ”

น้ำตาลเหมือนเจอปัญหาที่ยิ่งใหญ่ น้ำตาเธอคลอเบ้า

“ฉันไม่รู้ อาจเป็นเพราะวันนี้ฉันไม่ค่อยสบาย ขอโทษค่ะ คุณณิชา โชคดีที่คุณบอกว่าไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นฉันจะรู้สึกผิดจริงๆ”

เมื่อเห็นคำขอโทษปลอมๆ ของเธอ ณิชาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องชมเชยเธอ สมแล้วที่อยู่ในวงการบันเทิงเป็นเวลาหลายเดือน

ทักษะการแสดงของน้ำตาลวันนี้ยอดเยี่ยมกว่าเมื่อก่อนมาก

เธอเพียงเอียงศีรษะและหลับตาโดยไม่ตอบ

โดยไม่คำนึงถึงการปรากฏตัวของคนอื่น เวธัสกอดณิชาตลอดทาง จนไปถึงที่พื้นที่พักผ่อนใต้ร่ม

“เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

“ข้อเท้าแพลงน่ะ” ณิชาไม่ต้องการเป็นจุดสนใจของฝูงชน “แต่ไม่น่าจะรุนแรง”

เวธัสกดมือข้างหนึ่งบนไหล่ของเธอเพื่อป้องกันไม่ให้เธอเคลื่อนไหว ก่อนจะหันสั่งพนักงานเสิร์ฟให้นำก้อนน้ำแข็งมา

ก้อนน้ำแข็งเพิ่งออกจากช่องแช่แข็ง อุณหภูมิต่ำมาก และวันนี้อากาศก็ไม่ร้อนเกินไป