บทที่ 406 ทำไมก้อยถึงได้เปลี่ยนฐานะกลายเป็นคนตระกูลรุ่งโรจน์ล่ะ?

“ถ้าอย่างนั้นคุณวางแผนจะสิ้นเปลืองเวลาอยู่ที่บริษัทตลอดหรอ?” เวธัสเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย

ณิชารีบอธิบาย “ฉันเรียกเดลิเวอรี่มาแล้ว อีกอย่างเงินเดือนของบริษัทก็ไม่เลว โซฟาในห้องทำงานฉันก็ใหญ่มาก ฉันเอามาต่อกันแล้วนอนเบียดกับอลิสาสักคืนหนึ่งก็ไม่เป็นปัญหา ! คุณก็รีบกลับบ้านเถอะ อย่าให้ปัณณ์กับน้องอรัลรู้เยอะเกินไป…”

“สายไปแล้ว เมื่อครู่ลูกชายของคุณโทรศัพท์มาหาผม ถามผมว่าเกิดเรื่องขึ้นกับคุณใช่ไหม” เวธัสเอ่ยแทงใจอย่างไม่เกรงใจ

ณิชาตาค้าง “ตอนนี้เด็กอ่านข่าวในอินเทอร์เน็ตได้เร็วขนาดนี้เลยหรอ”

“อย่าเอามาตรฐานของเด็กทั่วไปมาใช้พิจารณาพวกเขา” เวธัสกำชับอย่างเรียบง่ายและฉับไว “เอาแบบนี้แล้วกัน ผมจะคิดหาวิธีดึงนักข่าวออกไป 20นาทีหลังจากนี้คุณค่อยลงมาข้างล่าง”

…

คิดจะกลบข่าวไปชั่วครู่หนึ่ง วิธีที่ดีที่สุดคือสร้างข่าวอื่นที่ดังยิ่งกว่า

สำหรับสำนักข่าวบันเทิงที่มาล้อม วีเอสเอ กรุ๊ปก็หนีไม่พ้นเพราะไปร์ท เวธัสจึงเปิดเผยชีวิตส่วนตัวของราชาและราชินีแห่งวงการบันเทิงคนอื่นๆ หรือข้อมูลที่ค่อนข้างสั่นสะเทือน ทุกคนถึงได้แยกย้ายกันไป

ส่วนนักข่าวของนิตยสารด้านเศรษฐกิจอื่นๆ หรือนักข่าวที่โฟกัสในเรื่องการใช้ชีวิตของประชาชน เวธัสให้คนปลอมเป็นผู้บริหารระดับสูงของวีเอสเอ กรุ๊ปดึงทุกคนให้จากไป

มีนักข่าวบางคนเกิดสงสัยขึ้นมาจึงไม่ได้จากไป

แต่นี่ก็มากพอที่จะให้ณิชาหลบหนีได้แล้ว

อลิสาไม่ได้วางแผนจะจากไปเร็วขนาดนี้ กลับเป็นน้ำเพชรที่ได้กลิ่นพิรุธแปลกๆ จึงรีบแต่งหน้าปลอมตัวเดินตามหลังณิชาลงไปที่ชั้นล่างด้วยกัน

ในพื้นที่ก่อสร้าง ณิชาแทบจะทำให้น้ำเพชรต้องอับอายในที่เกิดเหตุ

มีคนงานไม่น้อยในพื้นที่ก่อสร้างยังคงลือเรื่องสภาพน่าอับอายของน้ำเพชร

และตอนนี้น้ำเพชรก็ลนลานมากจริงๆ เมื่อเข้าไปในลิฟต์โดยสาร ก็ยังคงเอ่ยกับณิชาไม่หยุด “คุณณิชา ก่อนหน้านี้เป็นฉันที่ผิดเอง ในเมื่อครั้งนี้คุณทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ จะต้องมีแผนการรับมือทีหลังใช่หรือไม่”

“คุณชลิดาไม่ได้มาเอ่ยเรื่องยกเลิกสัญญา ความสัมพันธ์ของพวกคุณจะต้องดีมากแน่นอนสินะ?”

“คุณจะเชิญให้คุณชลิดามาช่วยกลบเรื่องนี้หน่อยได้มั้ย!”

“คนงานสองสามคนที่อยู่โรงพยาบาล ฉันจะรับผิดชอบชดเชยค่าเสียหายให้…”

ฟังน้ำเพชรที่พูดมากไม่หยุดแล้วก็รู้ว่าคราวนี้รู้จักร้อนรนแล้ว ณิชารู้สึกรำคาญมาก และมองไปทางเธออย่างไม่สบอารมณ์ สายตาเย็นเยียบราวกับใบมีดเย็นเฉียบกระแทกเข้ากับหัวใจเธอ

…

“ผู้รับเหมาโครงการก่อสร้างนี้คือลูกพี่ลูกน้องของคุณสินะ?”

น้ำเพชรสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่แสร้งทำเป็นผู้บริสุทธิ์ “คุณณิชา คุณกำลังพูดอะไรหรือคะ ฉันไม่รู้จักผู้รับเหมาค่ะ...”

“เงินเดือนของคุณคือสามล้าน แต่กระเป๋าในมือคุณคือLVรุ่นใหม่ ใบหนึ่งสองแสนกว่า รถที่คุณขับคือมาเซราติ คันหนึ่งสิบล้านกว่า และยังมีห้องที่มีมูลค่าหลายสิบล้านในใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง ขอถามหน่อยว่าถ้าไม่ได้โกงเงินค่าก่อสร้างของบริษัท สิ่งของเหล่านี้จะได้มาจากไหน”

น้ำเพชรตะลึงในทันที

ณิชารู้ชัดเจนขนาดนี้ได้อย่างไรกัน

สาเหตุที่เธออิจฉาณิชาที่แย่งตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบของเธอไปมาตลอด นอกจากจะอยู่ในตำแหน่งต่ำกว่าที่บริษัทแล้ว ก็เป็นเพราะถ้าหากไม่มีอำนาจในมือ เธอก็ยากที่จะปล่อยผ่านลูกพี่ลูกน้อง รวมถึงกินค่านายหน้าจากการแอบตัดลดวัสดุและขั้นตอน

“พวกนั้นเป็นของที่ญาติให้ฉันค่ะ แต่ฉันไม่รู้จริงๆว่าเขาทุจริตหรือไม่! ผู้อำนวยการ คุณเชื่อฉันนะคะ ฉันไม่กล้าหักหลังบริษัท...”

ลิฟต์โดยสารลงมาถึงชั้นหนึ่ง ณิชามองไปรอบด้านรอบหนึ่ง และก็แปลกใจที่พบว่านักข่าวจากไปแล้วจริงๆ

ในใจเธอเกิดความยินดี ไม่อยากจะพัวพันกับน้ำเพชรอีก

“คุณได้ร่วมมือกระทำความชั่วด้วยกันหรือไม่นั้น ตัวคุณเองรู้ดีที่สุด ฉันไม่มีอะไรจะพูด ลาก่อน”

ไม่รอให้น้ำเพชรพูดจาภาษาดอกไม้ต่ออีก ณิชาก็รีบวิ่งออกจากอาคารที่ทำงานแล้วมุดเข้าไปในรถของเวธัส รถเคลื่อนตัวจากไปด้วยความสง่าผ่าเผยอย่างรวดเร็วน้ำเพชรคิดจะตามก็ตามไม่ทัน

เธอกระวนกระวายใจ รีบโทรศัพท์หาลูกพี่ลูกน้อง ตอนแรกเขาเพียงแค่บอกว่าจะโกงเพียงเล็กน้อย ใครจะไปรู้ว่าจะมีช่องโหว่ใหญ่ขนาดนี้

แต่โทรศัพท์ของลูกพี่ลูกน้องดันโทรไม่ติด!

และไม่รู้ว่าเห็นว่าเกิดเรื่องหรือไม่ จึงกลัวที่จะต้องแบกความรับผิดชอบเลยไม่กล้ารับโทรศัพท์เธอ?