บทที่ 435 เวธัสตีปัณณ์

เมื่อคืนที่หม่ามี๊ร้องไห้ ก็เป็นเพราะว่ารู้อยู่แล้วว่าต้องจากไป?

ความรู้สึกของเขาถูกต้องสินะ หม่ามี๊กำลังเศร้าโศกเสียใจ

แต่ว่า……

“ทำไม?”อรัลพูดถามขึ้นอย่างดื้อดึง

เวธัสดึงขาเรียวยาวออกมาจากอ้อมกอดของปัณณ์ เดินออกไปด้วยท่าทางจริงจัง เม้มริมฝีปากจนเริ่มซีดขาว ทำไม? เขาก็หวังว่าจะมีคนมาบอกเขาว่าทำไมเหมือนกัน……

กลับนั่งลงไปที่โต๊ะ ทานอาหารเช้าอย่างสง่างาม เอาใส่เข้าไปในปากคำแล้วคำเล่า รสชาติจืดชืดราวกับขี้ผึ้ง

ปัณณ์กับน้องอรัลก็ไม่มีกะจิตกะใจจะไปอาบน้ำ ใส่รองเท้าแตะขน กับชุดนอนที่ยับยู่ยี่วิ่งตามหารอบบ้านไปหนึ่งรอบ ก็ไม่เห็นวี่แววของหม่ามี๊ ที่น่ากลัวคือ ของใช้ในห้องน้ำของเธอก็ลดน้อยลงไปมากๆ

ทั้งสองคนรีบเข้าไปเกาะแกะเวธัสอย่างทันที

คนหนึ่งยืนอยู่ทางซ้ายของเขา ดึงชายเสื้อของเขา อีกคนยืนอยู่ทางขวาของเขา อย่างเคารพนับถือ

ปัณณ์ทำสีหน้าเท่ๆ“ปีศาจยักษ์จงใจหลอกปัณณ์ใช่ไหม? ปัณณ์ลุกออกจากเตียงแล้ว！หม่ามี๊ไม่ทิ้งพวกเราแล้ว……”

“คุณพ่อ มาล้อเล่นกันแบบนี้จะทำให้พวกเราตกใจนะ”น้องอรัลก็พูดเน้นขึ้นมาด้วยความจริงจัง

เวธัสดึงมือออกมาจากอุ้งมือน้อยๆของปัณณ์อย่างเย็นชา ทานอาหารเช้าต่อไปด้วยสีหน้านิ่งเฉยไร้อารมณ์

ปัณณ์ก็ดึงแขนของเขาต่อ พยายามกระโดดโลดโผนอย่างสุดชีวิตเพื่อที่จะไม่ให้เขานิ่งเงียบ“รีบพูดมาสิ หม่ามี๊แค่ไปทำงานใช่ไหม ไม่ใช่ไม่เอาพวกเราแล้ว ใช่ไหม? ใช่ไหม? ใช่ไหม?”

พูดเน้นสองคำหลังอย่างไม่หยุดไม่หย่อน เต็มไปด้วยความไม่รู้และตื่นตระหนก

เวธัสหยิบตะเกียบเคาะไปที่หลังมือของเขา พูดตะคอกออกมาอย่างหมดความอดทน“ออกไปเดี๋ยวนี้！”

หลังมือของปัณณ์ถูกเคาะจนเป็นรอยแดงสองรอย ขนตาที่สวยงามสั่นเล็กน้อย ถูหลังมือที่แดงทันที จ้องเวธัสด้วยน้ำตาคลอเบ้า“เมื่อวานยังดีๆอยู่เลยแท้ๆ！”

คนรับใช้พอเห็นรอยแดงที่หลังมือของเด็กน้อย ก็ตกใจขึ้นมา“คุณหนู ให้ดิฉันดูมือของคุณหนูหน่อยค่ะ”

“ปัณณ์ไม่เป็นไร”ปัณณ์สูดจมูก อดกลั้นน้ำตาเอาไว้

หันตัววิ่งเข้าไปในห้องนอนเด็ก พลิกนู่นพลิกนี่ตามหาสิ่งของ

อรัลเม้มริมฝีปากที่เริ่มซีดขาว ที่ไม่ได้พูดถามออกไปแบบปัณณ์ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้สึกตื่นตระหนก“คุณพ่อ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

“ถ้าหิวก็นั่งลงกินอาหารเช้า ไม่หิวก็ไปเก็บข้าวของของลูกซะ อีกยี่สิบนาทีจะไปส่งพวกลูกที่โรงเรียน”เวธัสพูดสั่งไปอย่างเยือกเย็น

อรัลไม่มองอาหารที่แสนอร่อยบนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย หันหัวเดินเข้าไปในห้องนอนเด็ก

ปัณณ์กำลังโทรศัพท์หาณิชา

ตู๊ดๆๆ……

เสียงสัญญาณสายไม่ว่างที่ยืดยาวดังขึ้นมา ดันไม่มีคนรับสาย

ปัณณ์ไม่ยอมตัดใจ โทรออกไปอีกหลายครั้ง

รีบรับสายเร็วๆสิ……

ตลอดเวลาที่รอคอยมันทรมานสุดๆ ปัณณ์โทรออกไปตั้งห้าครั้ง ในสายไม่มีการตอบกลับมาตั้งแต่ต้นจนจบตามที่เขาคาดเอาไว้

แสงแห่งความหวังในดวงตาค่อยๆหรี่ลงทีละนิดๆ

“หม่ามี๊ไม่รับสาย?”อรัลพูดถามอยู่ข้างๆด้วยความประหม่า

ปัณณ์ส่ายหัว“พี่ถามแล้วยังว่าปีศาจยักษ์กับหม่ามี๊เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

ถึงตาของอรัลส่ายหัว คุณพ่อไม่ยอมบอก เขาเองก็หมดหนทางเหมือนกัน

ปัณณ์กำหมัดน้อยๆเอาไว้แน่น

“หม่ามี๊ไม่เคยทิ้งปัณณ์มาก่อน ครั้งนี้ไม่ยอมรับสายของปัณณ์”

ลนลาน ลนลาน ลนลานมากๆ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?