บทที่ 440 รายงานผลการตรวจสอบออกมาแล้ว

ในเวลานี้ความอบอุ่นอ่อนโยนในตาของเวธัสก็จางหายไปจนหมดแล้วเหมือนกัน จมดิ่งอยู่ในความชั่วร้าย“นี่เป็นคำพูดจากใจจริงของคุณ?”

“ต่อหน้าคนตาย ฉันไม่พูดโกหก”

“เยี่ยม เยี่ยมไปเลย！”เวธัสก็ไม่ได้ไล่ถามต่อ ยิ้มออกมาด้วยความโมโหสุดๆ“ถ้านี่เป็นสิ่งที่คุณปรารถนา ผมก็จะทำให้สมดั่งความปรารถนาของคุณ”

ณิชารู้สึกหนาวเหน็บไม่น้อย พยายามบังคับให้ตัวเองยืนให้นิ่ง“ขอบคุณ”

เวธัสแทบอยากจะผ่าสมองของเธอออกมาดูว่าข้างในมันมีอะไรอยู่กันแน่ กวาดสายตามองเธออย่างเยือกเย็น พูดเตือนทิ้งท้ายเอาไว้“ต่อไปอย่ามาโผล่ให้ผมเห็นอีก ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคุณจะรับไม่ไหวแน่นอน！”

พูดจบ เวธัสก็จากไปอย่างไม่หันกลับมาอีก

เขาจะไม่เสนอหน้ามาให้อัปยศอีกต่อไป

พูดให้ถูกก็คือ ก่อนที่จะหาสาเหตุเจอต่อให้ถามอะไรเธอต่อไปก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี

เงาหลังของเขาไกลขึ้นเรื่อยๆ ณิชาเอามือปิดปากพยายามที่จะไม่ร้องไห้อย่างสุดชีวิต แต่ความปั่นป่วนในใจกลับไม่หยุดแม้แต่นาทีเดียว เธอทำได้แค่กัดหลังมือของตัวเอง ฝืนไม่ให้เสียงร้องของตัวเองเล็ดลอดออกไปทำให้เขาตกใจ……

ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่สุสานตามลำพังคนเดียวแบบนี้มานานเท่าไร ตอนที่เจนนี่วิ่งมาหาเธอ เธอถึงได้ดึงสติกลับมา

เวธัสเป็นคนไปแจ้งให้เจนนี่มา

ณิชายิ้มขอโทษตอบกลับไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ขอโทษที่ให้เธอเป็นห่วง”

“ที่สำคัญที่สุดคือเธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เล่นเอาฉันตกใจแทบแย่ ต่อไปห้ามวิ่งหนีออกมาโดยไม่บอกไม่กล่าวสักคำแบบนี้อีกนะ มีแต่พระเจ้าที่รู้ว่าฉันตามหาเธอจนแทบจะเป็นบ้าไปแล้ว……”เจนนี่ถอนหายใจออกมาอย่างแรง คืนโทรศัพท์ให้กับเธอ

ณิชาสไลด์เปิดหน้าจอ เห็นว่ามีสายโทรเข้ามาไม่น้อย นอกจากเจนนี่กับปัณณ์แล้ว ก็มีสายจากทางโรงพยาบาลด้วย

จะต้องเป็นผลการตรวจสอบตัวยาที่อยู่ในเข็มฉีดยาแน่นอน

เจนนี่ขับรถไปส่งณิชาที่ห้องแล็บโรงพยาบาล

หมอของแล็บปฏิบัติการเรียกณิชาเข้ามาในห้องทำงานตามลำพัง หยิบเข็มฉีดยาที่หักอันนั้นออกมาด้วยท่าทางเข้มงวดจริงจัง จ้องมองณิชา“คุณผู้หญิง คุณไปเอาสิ่งนี้มาจากที่ไหน?”

“เพื่อนของฉันฝากให้ฉันเอามาตรวจสอบน่ะค่ะ มีปัญหาอะไรเหรอคะ?”

พอหมอเห็นว่าเธอก็ไม่เหมือนคนร้ายอะไร ก็พูดขึ้นมาต่อ“ของเหลวสีเขียวที่อยู่ในนี้ พวกเราตรวจสอบดูแล้ว พิสูจน์แล้วว่าเป็นยาพิษชนิดร้ายแรงชนิดหนึ่ง ถ้าฉีดเข้าไปในร่างกายของคนจะทำให้สมองขาดอ็อกซิเจนเป็นระยะเวลาสั้นๆ แล้วกลายเป็นสภาพผัก กรณีรุนแรงก็ถึงขั้นทำให้สมองตายได้เลย”

สภาวะสมองขาดอ็อกซิเจน สภาพผัก สมองตาย?

คำพวกนี้ พอรวมเข้ากันแล้ว ทำให้ณิชารู้สึกตกใจไม่น้อย“นี่เป็นยาพิษ? ผิดพลาดอะไรตรงไหนหรือเปล่าคะ?”

“รายงานผลการตรวจสอบเท่านี้ ไม่เชื่อคุณก็ไปดูด้วยตัวเองได้นะแม่หนูน้อย ยาพิษประเภทนี้มันร้ายแรงมาก ต้องระวังดีๆล่ะ”หมอยื่นรายงานที่หนาเป็นปึกให้กับณิชา ตอนที่ณิชารับมา มือก็ยังสั่นกระส่ายอยู่ไม่น้อย

พอเจนนี่เห็นว่าเธอสีหน้าดูผิดแปลกไป ก็จูงเธอมาอยู่ข้างๆ พูดถามขึ้น“ไปเอายานี้มาจากไหน?”

“……หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับแม่ของฉัน ฉันกลับไปนั่งที่หมู่บ้านออเรนจ์อยู่สักพัก แล้วบังเอิญไปเก็บขึ้นมาจากพื้นน่ะ”

โชคดีที่เธอรู้สึกว่ามันแปลกมากๆก็เลยนำมาตรวจสอบที่โรงพยาบาล

ไม่อย่างนั้นความจริงที่เกิดเรื่องขึ้นกับสิดาจะต้องถูกฝังกลบไปตลอดชีวิตแน่นอน……

“หา? ในบ้านของคุณป้ามีของแบบนี้ได้ยังไง?”เจนนี่ถลึงสองตาโตด้วยความเหลือเชื่อ“คงจะไม่ใช่มีใครคิดที่จะวางยาพิษเธอหลอกใช่ไหม?”

คำว่าวางยาพิษคำนี้สะกิดเข้ามาที่ใจของณิชา เธอสั่นสะดุ้งไปทั้งตัว

“ฉันนึกออกแล้ว ก่อนที่แม่ของฉันถูกรถของ‘เวธัส’ชน เธอวิ่งออกมาข้างนอกด้วยความหวาดกลัว เหมือนกับมีคนวิ่งไล่ตามเธอมาจากข้างหลัง อาจเป็นเพราะว่าเธอรู้ว่าคนคนนั้นวางแผนที่จะฉีดยาพิษเธอ ก็เลยวิ่งออกมาข้างนอกก็เป็นได้……”

“เป็นไปได้！ในกล้องวงจรปิดถ่ายติดไว้ไหมว่าใครเป็นคนไล่ตามคุณป้า?”

ณิชาส่ายหัว สีหน้าซีดขาว“ไม่มี แต่หลังจากที่เกิดเหตุรถชน คนที่แจ้งความพาแม่ของฉันไปส่งโรงพยาบาลเป็นคนแรกก็คือก้อย……”

“ฉันดูเธอก็ไม่เหมือนคนดีอะไรอยู่แล้ว นี่มันต่างอะไรจากการฆาตกรรม? แถมยังให้คุณเวธัสมารับผิดอีก”

ณิชากำรายงานผลการตรวจสอบไว้แน่น ความเย็นชาที่มืดมนแผ่ซ่านเข้ามาในตา

สิดาเป็นแม่แท้ๆของก้อยนะ……