บทที่ 468 เขาไปทำอะไรมา

สิดาใช้เวลาผ่อนคลายลงประมาณสามนาที อารมณ์ถึงค่อยๆนิ่งสงบลง

เธอหายใจหอบ ณิชาป้อนน้ำผลไม้ให้กับเธอไปครึ่งแก้ว พอปากได้สัมผัสรสหวาน ความตื่นกลัวของเธอก็ไม่ได้หนักหนารุนแรงมากแล้ว

แต่ยังคงไม่กล้ามองเวธัสอยู่เหมือนเดิม

ในตอนนี้เวธัสถึงได้ถามขึ้นมาต่อ“แม่ยาย ถ้าผมอยากจะให้คุณตาย มีวิธีตั้งมากตั้งมาย ผมจำเป็นที่จะต้องขับรถไปชนคุณด้วยตัวเองด้วยเหรอ? คุณลองคิดให้ดีๆอีกครั้งสิ ว่าในคืนนั้นมีเหตุการณ์พิเศษอะไรที่เกิดขึ้นอีกบ้าง? หรือไม่ก็ที่ตัวของผู้กระทำผิดมีลักษณะพิเศษอะไรที่แตกต่างออกไปบ้าง……”

ณิชาก็ช่วยพูดเสริมให้“หนูก็เชื่อว่าธัสไม่ใช่คนร้ายที่ฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมเหมือนกันค่ะ แม่ลองคิดดูให้ดีๆอีกครั้งได้ไหม?”

“แม่……”สิดาดื่มน้ำผลไม้ไปอีกคำ กุมหัวครุ่นคิด

ในคืนนั้นเพื่อที่จะวิ่งหนีก้อย เธอวิ่งออกมาจากชั้นบน กลัวว่าคนจะจับตัวของก้อย ก็เลยไม่กล้าแจ้งตำรวจ

แต่เพิ่งจะวิ่งมาถึงริมถนน รถคันหนึ่งก็แล่นตรงเข้ามาชนเธอจนกระเด็น……

ก่อนที่จะร่วงตกลงไปบนพื้น ระยะห่างระหว่างเธอกับคนขับใกล้มากๆ เธอเห็นหน้าของคนขับรถ แล้วก็เห็นว่าที่คอของคนขับนั้นดูเหมือนจะห้อยของอะไรบางอย่างไว้ด้วย มันคือ……

“หัวกะโหลก！”จู่ๆสิดาก็ร้องตะโกนออกมาด้วยความตกใจ“ที่คอของเขาเหมือนจะห้อยสร้อยคอรูปหัวกะโหลกไว้ด้วย！ใช่แล้วๆๆ เป็นหัวกะโหลกสีดำ……”

“เหมือนกับว่าฉันจะไม่เคยเห็นคุณสวมใส่พวกของแบบนี้มาก่อนเลยนะ?”ณิชาหันมองไปยังเวธัสอย่างว่องไว ความรู้สึกสงสัยภายในใจยิ่งเพิ่มทวีมากขึ้น

เวธัสหวนนึกถึงภาพในกล้องวงจรปิดตอนที่อยู่ที่สถานีตำรวจ เนื่องจากมุมถ่ายเอียงลงข้างล่าง ดังนั้นไม่สามารถยืนยันได้อย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับใส่เครื่องประดับอะไรกันแน่ ถึงยังไงก็มีกระจกหน้าต่างรถบังเอาไว้อยู่

“ผมไม่ชอบใส่พวกเครื่องประดับ รู้สึกว่ามันดูเหยาะแหยะ”เวธัสขมวดคิ้วแรงกว่าเดิม ก่อนจะพูดถามสิดาอีกครั้ง“คุณบอกว่าเขาสายตาดุร้าย พอเห็นคุณพุ่งออกมา ก็จงใจเร่งความเร็ว? จะบอกว่าเขามีสติสัมปชัญญะครบถ้วนใช่ไหม?”

“……ฉันไม่ได้สังเกตจริงๆ ฉันแค่รู้สึกว่าในตอนนั้นนายดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน”สิดาพูดพึมพำออกมาเบาๆ ตอนที่พูดออกมาก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย

ชีวิตในตอนนี้ของเธอเหมือนกับเธอไปแย่งกลับมาจากมือของยมบาลจริงๆ

เวธัสได้ยินแบบนั้นก็ครุ่นคิดพิจารณา

ในวันนั้น เดิมทีเขากะที่จะไปรอสนับสนุนณิชาที่บริษัทของเธอ แต่จู่ๆก็รู้สึกปวดหัว เหมือนกับมีเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังทิ่มแทงหัวของเขาอยู่ เจ็บจนเขาแทบจะเป็นลมหมดสติไป

ช่วงที่มันรุนแรงที่สุด สองตาของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด แทบจะสูญเสียสติสัมปชัญญะไปจนหมดแล้ว

เขาโทรศัพท์ไปหาผู้บริหารของห้องปฏิบัติการทางการแพทย์ที่ได้รับทุนสนับสนุนจากเอกชนแห่งหนึ่ง จากนั้นก็ไปยังฐานปฏิบัติการ

เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้คนนอกรู้ความลับของโรคทางพันธุกรรมของตระกูลสนธิไชย ดังนั้นฐานปฏิบัติการจึงออกแบบก่อสร้างอย่างมิดชิด ระหว่างทางไปก็ไม่มีการเฝ้าระวัง ตั้งอยู่ติดกับชานเมือง

พักอยู่ในห้องปฏิบัติการอยู่สักพัก ในช่วงเวลาใกล้ค่ำ ตัวยาที่ฉีดเข้าไปก็เริ่มออกฤทธิ์ ความเจ็บปวดทรมานนั้นถึงได้ค่อยๆบรรเทาลง

เดิมทีเขาอยากที่จะขับรถกลับบ้าน แต่ระหว่างทางกลับเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย เกือบจะเกิดเหตุรถชนขึ้น เขาก็เลยต้องพักอยู่ที่โรงแรมเล็กๆแห่งหนึ่งในละแวกแถวนั้น

หลังจากเกิดเรื่อง ก็ได้ทราบว่าสิดาถูก“เขา”ขับรถชน เขาก็เลยไปตรวจสอบมาเรียบร้อยแล้ว

แต่ตอนนั้นดันเป็นช่วงค่ำ โรงแรมก็อยู่ชานเมือง หาเบาะแสที่มีประโยชน์อะไรไม่เจอเลย เขาก็นึกว่าในคืนนั้นตัวเองเป็นคนขับรถชนสิดาจริงๆ แต่กลับความจำเสื่อมจากฤทธิ์ของตัวยามาโดยตลอด

ตอนนี้ดูท่าแล้ว ดูเหมือนจะได้ข้อมูลที่สำคัญอะไรบางอย่างมาแล้ว

ณิชาเห็นท่าทางที่กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ของเวธัส ก็ถามออกมาด้วยความอยากรู้อย่างช่วยไม่ได้“ธัส คุณคิดอะไรขึ้นมาได้แล้วใช่ไหม?”

“ตอนนี้ผมยังไม่สามารถยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ รอผมยืนยันได้แล้วเดี๋ยวค่อยบอกกับคุณอีกที”

“ไม่ว่าคุณจะรู้อะไร ก็อย่าปิดบังฉันได้ไหม?”ณิชามองเวธัสอย่างตั้งหน้าตั้งตารอ“ครั้งนี้ ฉันอยากจะก้าวหน้าและถดถอยไปด้วยกันกับคุณ แม้ว่า……จะเป็นคุณจริงๆ ก็อย่าหลอกลวงฉันเลยนะ”

เสียงในลำคอที่น่าดึงดูดของเวธัสดังขึ้นมา พยักหน้าอย่างจริงจัง“ได้”

……

เวธัสเดินออกไปโทรศัพท์ที่ทางเดิน

ณิชาปลอบประโลมสิดาต่อ ถึงยังไงในใจของสิดาก็ยังเป็นห่วงก้อยอยู่ เธอจึงพูดเปลี่ยนหัวข้อสนทนา