บทที่ 480 แกว่งเท้าหาเสี้ยน

เขาทำได้จริงๆ!

ณิชามองออกไปนอกหน้าต่างตามสายตาของภูมิภัทร

เนื่องจากตอนนี้ทั้งสองคนนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ณิชามองเห็นได้อย่างรวดเร็วว่า พนักงานเสิร์ฟทั้งสองเชิญไปร์ทและหญิงสาวคนนั้นออกไป

ใบหน้าของพนักงานนั้นสุภาพมาก แต่ทำให้ไปร์ทและหญิงสาวคนนั้นโกรธจนหน้าแดง

ไปร์ทและหญิงสาวดูเหมือนจะเห็นณิชาเช่นกัน พวกเขาจ้องมาทางณิชาอย่างดุร้าย และจากไปอย่างโกรธเคือง

ณิชามองไปที่ภูมิภัทรด้วยความประหลาดใจ ไม่อยากจะเชื่อสายตา

ภูมิภัทรแกะช้อนส้อมให้เธอราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ล้างมันด้วยน้ำชาแล้ววางไว้ต่อหน้าเธอ

แขนเสื้อถูกถกขึ้นพร้อมกับการเคลื่อนไหวของเขา เผยให้เห็นนาฬิกายี่ห้อปาเต็กฟิลิปป์บนข้อมือของเขา

สีเอิร์ธโกลด์ คนปกติใส่แล้วจะดูเหมือนไม่มีรสนิยมที่ดี แต่เมื่อเขาสวมมันไว้บนข้อมือ ไม่มีความรู้สึกที่ไร้รสนิยมเลย แต่มันทำให้ผู้คนรู้สึกสงบและเป็นตัวเอง อาจเป็นเพราะอารมณ์และออร่าโดยรวมของเขา

ณิชาสูดหายใจเข้าลึกๆ และพูดอย่างเคร่งขรึม "ว่ากันว่า เจ้าของร้านนี้ก็พอมีอิทธิพลในเมืองพร คุณภูมิ ฉันยอมรับว่าคุณไม่ได้โม้ แต่คุณสร้างปัญหาที่นี่แบบนี้ ไม่กลัว…..."

"กลัวอะไรครับ?"

“แกว่งเท้าหาเสี้ยน” ณิชาเตือนตัวเองอย่างจริงจัง ว่าเธอเล่นแรงเกินไป

แม้ว่าภูมิภัทรดูแล้วจะไม่ธรรมดา แต่เขามาจากประเทศ F และไม่มีรากฐานในเมืองพร ใครจะรู้ว่า เขาใช้วิธีการไหนในการขับไล่ไปร์ทและหญิงสาวคนนั้นออกไป?

“คุณเป็นกังวลแทนผมเหรอครับ?” ภูมิภัทรมองเธอด้วยรอยยิ้มและพูดติดตลกว่า “ไม่เป็นไรหรอกครับ อาหารก็สั่งไปแล้ว และคนที่คุณไม่ชอบก็ไปแล้ว เราสามารถกินได้อย่างสบายใจและสงบสุขครับ”

เธอแค่ไม่อยากให้มีปัญหา เพราะคำพูดเล่นของเธอ โอเคไหม?

เธออาจแค่รู้สึกว่าตัวเองกำลังสร้างปัญหาโดยไม่รู้ตัว จึงรู้สึกไม่ปลอดภัยที่จะอยู่ในร้านอาหารนี้ และณิชารับประทานอาหารกลางวันอย่างรวดเร็ว

ภูมิภัทรถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง "ต้องการสเต๊กเพิ่มอีกไหมครับ?"

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอิ่มแล้ว” ณิชาปฏิเสธ เช็ดมุมปากของเธอ และขอให้ภูมิภัทรจ่ายค่าซ่อมให้เธอโดยตรง จากนั้นก็รีบชำระบิลโดยไม่ฉวยโอกาสจากเขา

“คุณภูมิ เราหมดธุระกันแล้ว วันนี้ก็รบกวนคุณแล้ว ฉันยังมีงานต้องทำ ขอตัวก่อนนะคะ”

ภูมิภัทรลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างสง่างามแล้วพูดว่า "คุณจะกลับไปที่บริษัทเหรอครับ? บริษัทคุณอยู่แถวไหนครับ ผมจะดูว่าเป็นทางผ่านไหม"

“ไม่ผ่านค่ะ” ณิชาโพล่งออกมา

ภูมิภัทรจ้องไปที่เธออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ดูเหมือนว่า ในความคิดของคุณณิชาผมคงจะแย่มากเลยนะครับ ถึงได้ปฏิเสธความหวังดีของผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า”

“สามีของฉันขี้หึงมาก และไม่ชอบให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้ฉัน ฉันกลัวที่จะสร้างปัญหาให้กับคุณ อย่าไปคิดมากสิคะ” ณิชาโบกมือลาเขาอย่างเรียบร้อย และเดินตรงไปที่แท็กซี่ แล้วจากไป

ภูมิภัทรได้ยินเธอพูดถึงสามีหลายครั้งด้วยใบหน้าที่มีความสุข ดูเหมือนว่าทั้งสองจะรักกันมาก

เขาจับแก้มของตัวเองโดยไม่ตั้งใจ

หน้าตาของเขาก็ถือว่าเย้ายวนอยู่ไม่ใช่เหรอ?

ไม่รู้ว่าสามีของเธอเป็นใคร ถึงมีเสน่ห์มากขนาดนี้ ถึงทำให้เขาโดนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในขณะนั้นเอง ภูมิภัทรเห็นรถยี่ห้อแมโกแทนสีดำที่จอดอยู่ข้างถนน เมื่อเห็นรถแท็กซี่ที่ณิชานั่งออกไป ก็สตาร์ทรถแล้วตามไปทันที เขาเหลือบมองอย่างไม่ตั้งใจ ก็เห็นคนขับสวมถุงมือสีขาว และดวงตาดูดุร้าย

ภูมิภัทรขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบพวงกุญแจออกมาเพื่อปลดล็อก แล้วรีบตามไป

……

ณิชานั่งที่เบาะหลังของรถแท็กซี่ คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ เธอจึงค้นในกระเป๋าของตัวเอง ก็พบนามบัตรของภูมิภัทร โยนมันลงในถังขยะ และถอนหายใจด้วยความโล่งอก