บทที่ 487 ทำไมคุณเพิ่งมา

หลังจากปืนนัดนี้ เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกอีกสองครั้ง

ปังปัง!

หัวใจที่ประหม่าอยู่แล้วของเวธัส ประหม่ามากขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงปืน

“เร็วเข้า รีบไปตามหาคุณผู้หญิง!” เวธัสสั่งลูกน้องอย่างเย็นชา เขาเร่งฝีเท้าและรีบวิ่งไปที่ต้นเสียง

ยิ่งเขาเข้าใกล้โรงงานมากเท่าไร เขาก็ยิ่งกังวลมากขึ้นเท่านั้น

ไม่ใช่ณิชาที่ถูกยิงหรอก เธอจะไม่เป็นไร!

ในที่สุด เขาก็เตะเปิดประตูโรงงาน ตอนที่เขาเห็นภาพนั้น เขาถึงกับชะงัก

ณิชาเต็มไปด้วยเลือดยืนอยู่ห่างจากประตูไม่ถึงสองเมตร เธอกำปืนพกแน่น เสื้อผ้าของเธอขาดไปหมด เผยให้เห็นผิวที่บอบบางของเธอ และยังมีรอยขีดข่วนเล็กๆ ทั่วตัว แถมมีเลือดไหลออกมา แก้มของเธอก็บวม เห็นได้ชัดว่าเธอถูกตบ

บนพื้นผู้ลักพาตัวที่โหดเหี้ยมล้มลง เขาถูกยิงที่ท้อง 2 ครั้ง ร่างกายของเขาสั่น ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอีกไหม

ภูมิภัทรยังนอนหงายด้วยอาการบาดเจ็บทั่วร่างกาย มีรูกระสุนสองรูที่ขาและหน้าอกของเขา และเสื้อด้านหน้าของเขาขาด เผยให้เห็นบาดแผลที่มีเลือดไหลออกมา

ในอากาศมีแต่กลิ่นคาวเลือด!

ณิชาจับปืนไว้และร่างกายของเธอก็สั่นเทา เธอรู้สึกว่าเธอสมองเธอใช้งานไม่ได้อีก

เมื่อเธอได้ยินว่าประตูถูกเตะเปิด รูม่านตาของเธอก็หรี่ลง ไหล่ของเธอสั่น เธอหันไปรอบๆ และเล็งปากกระบอกปืนไปยังเวธัสที่เข้ามา ทั้งหมดนี้ถูกระเบิดออกมาตอนที่ใกล้จะตาย...

“ณิชา---”

ขมับของเวธัสนูนขึ้นเพราะความอดทน เขาอดไม่ได้ที่จะเรียกชื่อเธอด้วยเสียงต่ำ

เขาไม่กล้าเรียกดังเกินไปเพราะกลัวจะทำให้ณิชาตกใจกลัว...

ใบหน้าหล่อเหลานั้นนอกจากจะโมโหมากแล้ว แต่สิ่งที่มากกว่านั้นคือความระมัดระวังและความเป็นห่วง

เป็นเขาที่มาช้าไป!

คนพวกนี้ทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง...