บทที่ 491 หนึ่งเดือนต่อมา

เวธัสไม่กลัวว่าเขาจะเผลอฆ่าศิริจันทร์ด้วยความโกรธหรือ?

นี่คือยายของณิชา และเธอก็เป็นยายของเวธัสด้วย!

ณิชาก็ตกใจเช่นกัน เธอจ้องไปที่เวธัสด้วยความประหลาดใจ หัวใจของเธอเกือบจะหยุดเต้น

เขาจงใจยั่วโมโหพิภพ

แต่มีดของพิภพจ่ออยู่ที่คอของคุณยาย ถ้าพิภพสูญเสียการควบคุมขึ้นมาจะทำยังไง?

การที่เขาทำแบบนี้มันน่าตกใจยิ่งกว่าแผนของเธอเสียอีก...

“ฉันทำไม” เวธัสมองพิภพด้วยสายตาที่เย็นชาและพูดอย่างเหยียดหยาม “นายขอให้ฉันช่วยนายล้มล้างตระกูลรุ่งโรจน์ โดยเงื่อนไขก็คือนายจะช่วยปูทางให้ฉันกับณิชา ตอนนี้นายทำสำเร็จแล้ว แค่นายฆ่าแม่คุณ คนในตระกูลรุ่งโรจน์ก็จะไม่ขัดขวางฉันกับณิชาอีกต่อไป ฉันจะช่วยให้นายครอบครองตระกูลรุ่งโรจน์ ทำไมนายยังไม่ลงมืออีก? รีบลงมือสิ รีบฆ่าเธอเลย!”

“เหลวไหล!” พิภพถูกบังคับให้เข้าสู่ความโกลาหล และด้ามมีดในมือของเขายังคงสั่น

เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผากของเขา และเขาก็ตะโกนใส่เวธัส “ถ้าฉันฆ่าคนฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อเหรอ? ชีวิตของฉันก็คงไม่เหลือแล้ว การล้มล้างตระกูลรุ่งโรจน์จะมีประโยชน์อะไร มันก็เหมือนให้นายฟรีๆ?”

“จะให้ฉันได้ยังไง? นายยังมีลูกสาวอีกคนไม่ใช่หรอ?”

“อย่าแตะต้องลูกสาวของฉัน!” พิภพตะโกนกลับด้วยความโกรธ

พิภพมีลูกสาวคนหนึ่งที่ชื่อสายไหมกำลังศึกษาอยู่ต่างประเทศ

เธอเป็นเด็กดีมีความกตัญญู ด้วยเหตุนี้ ศิริจันทร์จึงให้โอกาสพิภพครั้งแล้วครั้งเล่า และไม่ต้องการให้คนในตระกูลรุ่งโรจน์พรากจากกัน แต่สุดท้ายเธอก็ประเมินความบ้าของพิภพต่ำไป

ในเวลานี้สมองของพิภพเต็มไปด้วยเลือดที่พลุ่งพล่าน และเขาคิดอะไรไม่ออก ดวงตาของเขาเป็นสีแดง “ฉันจะไม่คุยกับนาย เรียกณิชาออกมา! ฉันจะนับถึงสาม ถ้าเธอไม่ฆ่าตัวตาย ฉันจะ...”

“จะทำอะไรเหรอ? สายไหมมีพ่อที่บ้าเหมือนนาย มันก็เป็นความโชคร้ายของเธอ แต่ไม่ต้องห่วง รอให้นายตาย ฉันจะส่งคนไปดูแลเธออย่างดี นายดูแลภรรยาฉันยังไง ฉันก็จะดูแลเธอแบบนั้น ได้ข่าวมาว่าแถบชายแดนยังขาดแคลนสาวๆ ปีนี้สายไหมน่าจะ 25 ปีแล้วใช่ไหม?”

“อ๊าก----”

ดูเหมือนว่าพิภพจะถูกกระตุ้นทันที ดวงตาของเขาเป็นสีแดง มีดในมือของเขาดึงออกจากคอของหญิงชราและชี้ไปที่เวธัสอย่างสั่นๆ

“ถ้าแกกล้าแตะต้องลูกสาวของฉัน ฉันจะสู้กับนาย! ณิชา ณิชา เธอไปฆ่าเวธัสซะ แล้วฉันจะปล่อยคุณยายของเธอ…ฉันอยู่ตระกูลรุ่งโรจน์มาหลายปี ขยันทำงานมาตลอด ทำไมฉันไม่ได้สักอย่าง ฉันต้องพยายามแย่งทุกอย่างมา เวธัสนายจะรู้อะไร?”

ในขณะที่พิภพสูญเสียการควบคุม มีดก็อยู่ไกลจากคอของศิริจันทร์ เอกและบอดี้การ์ดหาตำแหน่ง ก่อนจะพุ่งไปทางพิภพและยิงใส่ลูกน้องเขาทันที ...

หลังจากเสียงปืนดังไปหลายนัด บอดี้การ์ดของพิภพก็ถูกยิงจนสลบไป

พิภพก็ถูกยิงที่ท้อง และเพราะความรุนแรงทำให้ร่างกายของเขาเซไปเซมา

แต่เขาไม่พอใจ

เขาไม่ยอมให้ณิชาและเวธัสอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแบบนี้...

ต่อให้เขาจะต้องตาย ยังไงเขาก็จะลากคนอื่นไปตายด้วย!

แค่ศิริจันทร์เสียชีวิตเพราะเวธัส ณิชาก็จะไม่มีวันให้อภัยเขา ต่อให้เขาต้องตายไป แต่เขาจะไม่ให้ณิชามีความสุขเด็ดขาด!

เพราะความคิดที่บ้าคลั่งนี้ พิภพจึงคว้าแขนของคนแก่ ก่อนที่เขาจะเอนหลังและตกลงไปในทะเลข้างหลัง...

“คุณยาย!” ณิชาตะโกนอย่างกังวล และรีบวิ่งไปหาศิริจันทร์

แต่พิภพก็แค่หลอกเธอ

จุดประสงค์ของเขาคือใช้โอกาสนี้ล่อณิชาให้ก้าวมาข้างหน้า เขาเผยรอยยิ้มที่มีชัยชนะออกมา ตอนที่ณิชาเข้าใกล้ศิริจันทร์ พิภพก็ถือมีดออกมา และแทงไปยังจุดสำคัญของณิชา...…

ณิชาไม่สนใจอะไรมากนัก เธอรีบผลักศิริจันทร์ออกไป และเธอก็หันหน้าไปทางมีดที่กำลังพุ่งมา

หยิงชราถูกณิชาผลักออกไป ก่อนจะโซเซและล้มลงบนดาดฟ้า

ลมทะเลพัดผมยาวของเธอปลิวว่อน และความคิดของเธอก็สับสนวุ่นวาย

เมื่อเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นว่ามีดของพิภพแทงไปที่ท้องของหลานสาวเธอ และร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

“ไม่นะ---”