บทที่ 5 ทักทาย

หลังจากได้ยินคำพูดนั้น เวธัสก็ค่อยๆ หันกลับมาและได้กลิ่นการ์ดีเนียที่คุ้นเคย

นัยน์ตาอันล้ำลึกปรากฏความมืดมนยากที่จะเข้าถึง

ตั้งแต่เขาปล่อยให้แผนกวิจัยและพัฒนาน้ำหอมของเขาพัฒนาน้ำหอมกลิ่นการ์ดีเนียเมื่อสี่ปีที่แล้ว มีผู้หญิงจำนวนนับไม่ถ้วนที่พยายามเข้าใกล้เขาและนำกลิ่นหอมติดตัวไปด้วย

กลิ่นการ์ดีเนียของสาวตรงหน้าไม่แรง เหมือนกลิ่นเจลอาบน้ำมากกว่า

เบามากและมีกลิ่นที่ดี

เวธัสมองดูแก้มที่ขาวสะอาดและอ่อนโยนต่อหน้าเขา

มันค่อนข้างคล้ายกับกันญ่า

“ปล่อย” เขาไม่ชอบติดต่อกับผู้หญิงแปลกหน้าตามสัญชาตญาณ

เมื่อณิชาเห็นใบหน้าของชายคนนั้น จิตใจของเขาก็ว่างเปล่าไปครู่หนึ่ง

ชายที่อยู่ข้างหน้าเขามีโครงร่างที่ลึกและริมฝีปากบางเซ็กซี่ และเขาดูเหมือนฐานภพ

ไม่ พูดให้ชัดกว่านี้ มันเหมือนน้องปัณณ์มากกว่า!

ถ้าฐานภพและน้องปัณณ์มีหน้าคล้ายกัน50% เขาก็มีหน้าคล้ายกับน้องปัณณ์สัก60%ขึ้นไป

ความคิดมากมายแวบเข้ามาในหัวของณิชา เธอจ้องมองใบหน้านี้อย่างว่างเปล่า และโพล่งออกมาราวกับว่ากำลังหลงทาง “คุณกับอดีตเพื่อนของฉันหน้าเหมือนกันมาก...”

“คุณกำลังจะบอกว่าเพื่อนคนนั้นคือแฟนเก่าของคุณเหรอ?” มีการเยาะเย้ยเล็กน้อยในดวงตาของเวธัส

“คุณรู้ได้อย่างไร?”

หลังจากที่ณิชาถาม เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เธอถูกสงสัยว่ากำลังติดตามเขาเหรอ?

เธอกัดลิ้นด้วยความเสียใจ และรีบพูดเสริมว่า “คุณกับแฟนเก่าของฉันหน้าเหมือนกันนะ อย่าเข้าใจฉันผิด! ลืมมันไปเถอะ ทำเหมือนฉันไม่เคยพูด”

ณิชาต้องการจากไปอย่างรวดเร็ว แต่ขากรรไกรของเธอก็ถูกยกขึ้นโดยนิ้วเรียวของชายผู้นั้น

เวธัสม้วนริมฝีปากบางของเขาและเย้ยหยัน ร่างสูงของเขาโน้มตัวลง และใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของเขาเข้าหาณิชา

ณิชามองไปที่ใบหน้าที่ค่อยๆ ขยับเข้ามาอย่างไม่มีกำหนด ขนตาของเธอสั่นเทาอย่างประหม่า เธอวางมือบนหน้าอกของเขา พยายามแยกระยะห่างจากกัน “คุณจะทำอะไร ฉันเตือนคุณแล้วว่าอย่าคิดจะทำอะไร…”

ทั้งสองอยู่ใกล้กันมากและลมหายใจของพวกเขาผสานเข้าด้วยกัน

ขนตาที่เรียวของณิชาสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เมื่อเธอคิดว่าเวธัสจะทำอะไรมากเกินไป ก็มีเสียงเยาะเย้ยของผู้ชายจากเหนือหัวของเธอดังขึ้น

“คราวหน้าถ้าอยากให้ผมสนใจ อย่าลืมเปลี่ยนเป็นน้ำหอมการ์ดีเนีย 520 นะ ผมชอบอันนั้นมากกว่า”

ณิชาตกตะลึงและผลักเขาออกไปอย่างดุเดือด “โรคจิต!”

บอกว่าไม่ได้ตั้งใจจะทักทาย!

เวธัสเยาะเย้ยและมองออกไป เขามองหาลูกชายที่หายไปของเขาต่อไป ในเวลาเดียวกัน เขาหยิบผ้าเช็ดทำความสะอาดออกจากกระเป๋าของเขา เช็ดนิ้วที่เธอสัมผัสทีละนิ้ว แล้วโยนผ้าเช็ดทำความสะอาดที่เปื้อนลงในถังขยะ ราวกับความประทับใจของณิชาที่มีต่อเขา...

เมื่อมองดูฉากนี้ ณิชาก็ตกตะลึง

เขาเป็นคนรักความสะอาดเหรอ?

……

อรัลที่ซ่อนตัวอยู่ที่มุม มองดูปฏิสัมพันธ์ระหว่างเวธัสและณิชา เขาเม้มริมฝีปากสีชมพูของเขาไว้แน่น

เขาถูกเรียกว่าลูกที่ไม่มีแม่เสมอมา

ในคฤหาสน์สนธิไชย แม่ของเขาเป็นข้อห้ามที่คนใช้และทุกคนไม่สามารถพูดถึงได้

ตอนนี้มีเด็กคนหนึ่งที่เหมือนเขามากๆ

มันเป็นเรื่องบังเอิญ?

หรือเหตุผลอื่น?

อรัลกำลังเคี้ยวฟรุกโตสในปาก พลางครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง เมื่อเขากำลังจะกลืนน้ำตาลในปาก จู่ๆ คอเสื้อของเขาก็ถูกดึงขึ้นมา...

ลูกอมสำลักอยู่ในลำคอของเขา

ใบหน้าเล็กๆ ของอรัลเปลี่ยนเป็นสีแดงและแดงก่ำในทันที ดวงตาของเขากลอกไปมาอย่างไม่สบายใจ

เวธัสดึงอรัลออกจากพุ่มดอกไม้ที่ซ่อนอยู่แล้ววางเขาลงบนพื้น