ตอนที่ 522
บทที่ 522 คุณมั่นใจว่าไม่ได้ท้อง?
October 22, 2026
นัยน์ตากลมโตสีดำคู่หนึ่งของอรัลจ้องณิชาเขม็ง
“หม่ามี๊ หม่ามี๊ไม่สบายหรอครับ”
“ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วจ้ะ”
ณิชาย่อตัวลงกอดคุณลุงเอาไว้แล้วหอมหน้าผากเขา ไม่ได้เจอกันหลายวัน เธอก็คิดถึงพวกเขามากเช่นกัน
“หลายวันที่หม่ามี๊ไม่อยู่ได้กินข้าวอย่างว่าง่ายมั้ยจ๊ะ เชื่อฟังคุณทวดหรือเปล่า”
“แน่นอนครับ พวกเราเป็นเด็กดีทุกวัน! คุณครูยังโทรศัพท์มาชมพวกเราที่ทำการบ้านปิดเทอมฤดูหนาวได้ดีมากด้วยตัวเองด้วยครับ” ร่างเล็กๆของคุณลุงยืดตัวตรง พิงตัวในอ้อมแขนณิชาแล้วถูไปมา “หม่ามี๊ไม่สบายตรงไหนกันแน่ครับ พวกผมถามหม่ามี๊เจนนี่ หม่ามี๊เจนนี่ก็ไม่บอก...”
“ไม่ใช่ว่าหม่ามี๊เจนนี่ไม่พูดนะจ๊ะ แต่หม่ามี๊ของพวกหนูยื่นคำขาดเอาไว้ กลัวว่าพวกหนูจะเป็นห่วง จึงไม่อนุญาตให้หม่ามี๊เจนนี่พูด!” พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา เจนนี่ที่สวมชุดที่ทำจากขนนกสุดโอเวอร์เดินเข้ามาจากข้างนอก
เรื่องแรกเมื่อเธอกลับมาบ้านทุกวันก็คือมาแกล้งหยอกล้อเด็กชายสองคนนี้
ปัณณ์เขยิบไปหลบอยู่หลังณิชา กอดขาเธอเอาไว้อย่างดื้อดึง ปฏิเสธริมฝีปากสีร้อนแรงของเจนนี่
“หม่ามี๊เจนนี่ ลิปสติกของหม่ามี๊เจนนี่เหม็นมากเลยครับ”
เจนนี่หันหน้าไปถามชาลี “ดูเหมือนว่าคุณจะเป็นคนเลือกลิปสติกให้ฉันนะ”
“กลิ่นลูกท้อ หอมและยั่วยวนมาก เข้าคู่กับกิจกรรมที่คุณไปเข้าร่วมในวันนี้มาก” ชาลียักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ตอนนี้เจนนี่เป็นดาราภายใต้สังกัดบริษัทการบันเทิงเซ็นจูรี่แล้ว ย่อมต้องให้ความร่วมมือในการไปเข้าร่วมกิจกรรมประชาสัมพันธ์บางงานเป็นธรรมดา
ปัณณ์เอามือกอดอก ใช้สายตาผู้ช่ำชองที่ไม่เหมาะกับอายุเป็นอย่างมากพิจารณามองริมฝีปากของเจนนี่
“ไม่เข้ากันเลยสักนิด หม่ามี๊เจนนี่ควรจะใช้รุ่นสีแดงเชอรี่ สดใสเยาว์วัยและทันสมัยดึงดูดใจ ภายนอกสุภาพเรียบร้อยแต่ภายในแข็งแกร่ง สวยกว่าสีนี้เยอะเลย”
นัยน์ตาเจนนี่วูบไหวไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา เปล่งประกายระยิบระยับ ขณะมองไปที่เด็กชายด้วยสีหน้าท่าทางเหมือนเด็กสาวที่บ้าดาราคนหนึ่ง
“ปัณณ์ หนูสายตาดีมาก หม่ามี๊เจนนี่ก็ชอบสีแดงเชอรี่รุ่นนั้นมาก...”
“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้วครับ!” ปัณณ์แค่นเสียงเอ่ยด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง และยื่นมือเล็กๆขึ้นมากลางอากาศ
เจนนี่ที่เข้าใจในทันทีก็แปะมือกับเขา
ชาลีมุมปากกระตุกเล็กน้อย จ้องมองเด็กน้อยอย่างดูถูก “เด็กดื้อที่อายุไม่ถึงสี่ขวบอย่างหนูวิจัยเรื่องลิปสติกด้วย? รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าสีแดงเชอรี่?”
ปัณณ์เม้มปากเหลือบมองชาลี และกลอกตามองเพดานอย่างรวดเร็ว
“ส่วนสูงและอายุของผมไม่สามารถเอามาเปรียบเทียบกับสติปัญญาของผมได้! คุณลุง ดูถูกปัณณ์จะเสียเปรียบเอาได้นะครับ ลิปสติกของหม่ามี๊แต่ก่อนก็เป็นผมที่ไปเลือกสีด้วยกันนะครับ”
อรัลอาศัยโอกาสนี้ยกมือขึ้นแสดงท่าที “หลังจากนี้ผมก็จะไปเลือกเป็นเพื่อนหม่ามี๊ด้วยครับ!”
“จ้ะ ครั้งหน้าที่หม่ามี๊จะซื้อลิปสติกก็จะเรียกพวกลูกสองคนไปด้วย ให้พวกลูกเลือกสีที่สะดุดตามากที่สุดให้กับหม่ามี๊” ณิชายิ้มอย่างชื่นใจ ตัวเองเป็นผู้ชนะในชีวิตจริงจริงๆ
มีลูกชายฝาแฝดที่น่ารักขนาดนี้ และยังมีสามีที่รักเธอกับครอบครัว
ชาลีกลับหัวเราะเยาะเย้ยในเรื่องนี้ “เธอไม่กลัวว่าพวกเขาจะแก่แดดหรอ”
เด็กหัวโตตัวเล็กที่เพิ่งจะอายุสามสี่ขวบ ยังหย่านมไม่ขาด ก็เริ่มรู้จักลิปสติกแล้ว เขาเพิ่งจะเข้าใจความชอบของผู้หญิงหลังจากอายุยี่สิบ...
“เลือกลิปสติกเกี่ยวอะไรกับแก่แดดกัน” ณิชาไม่เห็นด้วย
ชาลีโยนคำถามไปให้เวธัส “ธัส นายไม่จัดการลูกชายนายหน่อยหรอ ไม่แน่ว่าหลังจากนี้อาจจะเจ้าชู้กว่าฉันอีก”
เวธัสไม่สนใจการยุแหย่ให้แตกคอกันของเขาแม้แต่น้อย กลับเอ่ยเสริมประโยคหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจว่า “ผ่านปีใหม่ไปพวกเขาก็สี่ขวบแล้ว สมควรจะรู้ความบ้างแล้วจริงๆ แต่ว่ามีข้อหนึ่งคือ ก่อนม.ปลายไม่อนุญาตให้มีแฟน”
ชาลีหมดคำจะพูด...