บทที่ 538 เห็นฉันเป็นผ้าขี้ริ้วหรอ ผ้าขี้ริ้วก็โมโหได้นะ!

ไปหาคนอื่นให้คลอดลูกให้ก็จบแล้ว!

ถึงอย่างไรเธอก็ตั้งท้องไม่ได้ ถ้ายังยื้อต่อไปจะต้องถูกเปิดโปงแน่นอน

...

ฟ้ามืดแล้ว เจนนี่เดินไม่ไหวแล้ว และไม่อยากจะเดินอีก จึงนั่งพักผ่อนอยู่บนรั้วข้างถนนอย่างไม่มีภาพพจน์แม้แต่น้อย

ทั้งเหนื่อยทั้งหิว อารมณ์ก็แย่มาก เดิมเจนนี่อยากจะพักแค่ครู่เดียวแล้วค่อยเดินต่อ สุดท้ายเมื่อความง่วงงุนมาเยือน เธอจึงพิงหลับอยู่บนรั้วไป

ลมหนาวพัดผ่านแก้มอย่างกำเริบเสิบสาน...

เจนนี่ฝัน ฝันว่าตัวเองย้อนกลับไปในช่วงเวลาวัยเด็กที่อาศัยอยู่ในบ้านเก่า

ที่บ้านเปิดบริษัทไม่เล็กไม่ใหญ่แห่งหนึ่ง ยุ่งมากทุกวัน

ตอนที่แม่ท้องเธอกลับตะลึงที่ได้รู้ว่าพ่อมีชู้อยู่ด้านนอก ชู้รักยังท้องด้วย ทำให้อึดอัดใจ ในช่วงที่ท้องไตรมาสสุดท้ายไม่ทันระวังร่วงลงมาจากบันได บวกกับคลอดยาก เมื่อคลอดเธอแล้วก็ลาจากโลกนี้ไปในเวลาเดียวกัน

แม่เลี้ยงย้ายเข้ามาอาศัยในบ้านอย่างเปิดเผย

ฝันร้ายของเธอก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...

แม่เลี้ยงใช้เหตุผลต่างๆนานามากดเธอเอาไว้ เธอคิดจะเอาใจคุณพ่อเพื่อที่จะได้รับความรักเล็กน้อย แต่ทุกครั้งล้วนถูกแม่เลี้ยงกับพี่สาวสารเลวเย้ยหยัน นานวันเข้า พ่อก็ยิ่งรังเกียจเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

มีครั้งหนึ่ง เธอถูกสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟไล่กัด ไม่ระวังตกลงไปในถ้ำหลังภูเขา

มันมืดมากและน่ากลัวมาก

เธอนึกว่าพ่อจะตามหาเธอแน่นอน แต่สุดท้ายเธอหิวอยู่สามวัน ตอนที่ใกล้จะหิวตายก็มีคนจิตใจดีผ่านมาพบเข้า

เธออาศัยแรงเฮือกสุดท้ายกลับไปยังบ้าน เดิมนึกว่าพ่อหาเธอไม่พบ แต่จะต้องเป็นห่วงเธอแน่นอน เธอจะทำให้พ่อสบายใจ

ทว่าความจริงกลับตบลงบนหน้าเธอ

ในบ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของเธอ

ตอนที่เธอกลับไปก็ได้ยินพ่อพูดกับลูกสาวของชู้รักว่า จะจ่ายเงินส่งเธอไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศ ความเป็นความตายของเธอที่เป็นลูกสาวเมียหลวงมาเกี่ยวอะไรด้วย

นับตั้งแต่นั้น เจนนี่ก็หนีออกมาให้ไกลจากบ้านอย่างสมบูรณ์

โชคดีที่ยีนของพ่อแม่ยอดเยี่ยม มอบใบหน้าที่ดูดีให้กับเธอ ทั้งยังได้ไปมาหาสู่จนได้รู้จักกับณิชาผู้เป็นเพื่อนสนิทคนนี้

ก่อนเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ณิชาให้การสนับสนุนทางด้านเงินทุนกับเธอมาโดยตลอด

หลังจากเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว เธอก็อาศัยหน้าตาทำมาหากิน...

แม้ว่าจะอยู่ในฝัน เจนนี่ก็หวาดกลัวความทรงจำที่น่ากลัวนี้เช่นกัน ขณะที่กอดเข่าอยู่ น้ำตาก็รินไหลออกมาเงียบๆ

พรึบ...

ทันใดนั้น แสงไฟสว่างจ้าสองสายที่สว่างจนแสบตาปกคลุมร่างเล็กๆของเธอที่อยู่ข้างถนน

เจนนี่ถูกแสงไฟสองสายนี้ทำให้ตกใจตื่นขึ้นมา เธอยกแขนขึ้นมาบังแสงไฟพวกนี้ตามจิตใต้สำนึก

ระหว่างที่สะลึมสะลือก็พบว่า เดิมถนนที่มีรถราวิ่งขวักไขว่ไปมา มีรถเฟอร์รารี่คันหนึ่งจอดอยู่ห่างจากเธอไม่ใกล้ไม่ไกล

ประตูรถถูกเปิดออก ดูเหมือนว่าจะมีคนลงจากรถ

เจนนี่อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน เงาร่างถูกแสงไฟทำให้ลากยาว...

ต่อมา เงาร่างสูงใหญ่ของชาลีก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางแสงไฟหน้ารถ เขาเดินย้อนแสงมา เรือนผมสั้นสะอาดถูกลมยามค่ำคืนพัดให้พริ้วไหว เธอเห็นสีหน้าท่าทางเขาไม่ชัดอยู่บ้าง แต่สามารถรู้สึกได้ถึงความโหดเหี้ยมรอบตัวเขา คล้ายกับปีศาจ ผีห่าซาตานทั้งหลายที่มาเยือนในยามค่ำคืน!

เจนนี่กัดลิ้น เช็ดน้ำตาจนแห้ง “ฉันยังไม่ตื่นจากฝันแน่ๆ...”

เธอจะเห็นชาลีที่นี่ได้ยังไงกัน

เขาโมโหจนตัดสายโทรศัพท์เธอไปแล้ว!

เธอขยี้ตาอย่างคิดจะทำให้ภาพหลอนจางหายไป สุดท้ายชาลีไม่เพียงแต่จะไม่หายไป แต่กลับเข้ามาใกล้เธอขึ้นเรื่อยๆ