บทที่ 544 จงกลจำสุขุมได้...

ณิชาจ้องไปที่ภาพวาดด้วยความตะลึง

ภาพหนึ่งเป็นภาพที่ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าขาตั้ง ภาพ ในมือข้างหนึ่งถือปากกาไว้ ส่วนมืออีกข้างถือกระดานวาดภาพไว้ เธอนั่งตรงข้ามกับชายคนหนึ่ง

ชายคนนั้นเอนกายลงบนเก้าอี้อย่างเกียจคร้านและเอียงศีรษะไปด้านข้าง แต่นั้นไม่สามารถซ่อนความสง่างามของเขาได้

เธอไม่เคยมองภาพวาดนี้อย่างละเอียดมาก่อน แต่เมื่อมามองดูในตอนนี้ คิ้วและดวงตาของผู้หญิงในภาพนี้...

“เธอดูเหมือนหนูมากใช่ไหม” เสียงชายชราที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังในทันใด

เมื่อณิชาหันศีรษะไป เธอก็เห็นสุขุมที่สวมชุดสูทและรองเท้าหนังเดินเข้ามา

เขาชำเลืองมองภาพวาด นัยน์ตานั้นดูลึกซึ้ง “ฉันเผาภาพถ่ายของวีทั้งหมดเพื่อให้อยู่กับเธอ เหลือเพียงภาพนี้เท่านั้น เพราะนี่เป็นภาพที่เธอวาดเองกับมือ ต่อมาพบว่าทางศาลได้เปิดประมูลภาพวาดนี้ พ่อเลยตามหามาตลอด”

ณิชาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปแตะผู้หญิงในภาพวาด

ภาพวาดนี้แขวนอยู่ในห้องหนังสือของสุขุมมาหลายปีแล้ว สุขุมไม่เคยพูดถึงที่มาของภาพวาดนี้ เธอคิดว่ามันเป็นผลงานชิ้นเอกของอาจารย์คนหนึ่ง แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่าคนคนนั้นคือแม่ของเธอ!

เพราะเมื่อก่อนเธอยังโตไม่เต็มที่ เธอก็เลยไม่เหมือนกับผู้หญิงในภาพวาดมากนัก

ชายหนุ่มที่เป็นแบบให้คุณแม่ของเธอเหมือนจะไม่ใช่สุขุม แม้ว่าชายคนนั้นจะหันหน้าไปด้านข้าง แต่ใบหน้าของเขากลับแตกต่างกันมาก

“คนนี้คือใคร” ณิชาชี้ไปที่ชายในภาพวาด เขาทำร้ายแม่ของเธอหรือเปล่า?

สุขุมจ้องมองเธออย่างแน่วแน่ “พ่อเคยถามวี เธอบอกว่าคนๆ นี้คือคนที่เธอไม่อยากพูดถึงในชีวิตของเธออีก เขาน่าจะเป็นผู้ชายที่ไร้หัวใจคนนั้น”

ณิชากำมือเล็กน้อย หากไม่ใช่เพราะผู้ชายคนนี้ แม่และยายของเธอคงไม่พรากจากกันมานานหลายปี...

จู่ๆ สุขุมก็พูดขึ้นอีกครั้ง “ช่วงนี้ความสัมพันธ์ของหนูกับเวธัสไม่ค่อยดีใช่ไหม ฉันได้ยินมาว่าหนูสั่งบอกว่าบอดี้การ์ดว่า ไม่ให้เวธัสเข้าไปในคฤหาสน์อีก”

“ระหว่างสามีและภรรยาก็ต้องมีความขัดแย้งกันอยู่แล้ว แต่มันไม่ส่งผลต่อความสัมพันธ์ของเรา ฉันยังรักเขามาก พ่อไม่ต้องกังวลเรื่องนี้”

เธอรู้ว่าพ่อไม่ได้มาที่นี่เพื่อรำลึกเรื่องราวเก่าๆ

“จะไม่สนใจได้ยังไง หนูเป็นลูกสาวของฉัน ฉันจะรับผิดชอบหนูเอง ยังไงลูกของหนูกับเวธัสก็จากไปแล้ว อย่าไปหมกมุ่นอยู่กับเขาเลย อยู่ให้ห่างจากเขา เพื่อความปลอดภัย หนูต้องเชื่อว่าพ่อคนนี้จะหาคนที่รักหนูมากกว่าเขามาให้หนู พวกหนูถูกลิขิตไว้แล้วว่าไม่สามารถคบกันไปตลอด”

ประโยคนี้เหมือนกับเข็มที่ติดอยู่ในใจของณิชา และเส้นประสาทที่บอบบางที่สุดก็เกร็งขึ้นในทันใด

ทันใดนั้นร่างกายเธอก็เหมือนถูกปกคลุมไปด้วยหนามแหลม...

ไม่ว่าเธอจะมีความขัดแย้งกับเวธัสกี่ครั้ง แม้ว่าเธอจะโกรธที่เขาต้องการฆ่าลูกของพวกเขาอย่างลับๆ เธอก็ไม่เคยคิดที่จะทิ้งเขา

“พ่อ พ่อกำลังพูดถึงอะไร ที่บอกว่าอยู่ให้ห่างจากเขา จะได้ปลอดภัย หมายความว่ายังไง? ที่บอกว่าไม่สามารถคบกันได้ตลอด หมายความว่ายังไง? ตั้งแต่ที่พ่อกลับมา หนูรู้สึกว่าพ่อเปลี่ยนไปมาก!”

“พ่อไม่เคยเปลี่ยนไปเลย สิ่งที่เปลี่ยนคือสถานการณ์ปัจจุบัน หนูก็รู้ว่าในร่างกายของเวธัสมีไวรัสอยู่ เขาจะอยู่ได้ไม่นาน!”

“ถ้าพ่อกังวลเกี่ยวกับไวรัส ก็ไม่มีความจำเป็นอะไร เขามีทีมแพทย์ภายใต้คำสั่งของเขา อีกไม่นานก็จะพบวิธีรักษา”

“ณิชา...”

“หนูไม่อยากทะเลาะกับพ่ออีก พ่อบอกว่ามีของจะให้หนู คือภาพวาดพวกนี้ใช่ไหม? หนูจะไปหาผู้จัดการเพื่อประมูล” ณิชากัดริมฝีปากล่างของเธอแล้วรีบหนีไป

หากเธออยู่ต่อไป เธอไม่รู้ว่าสุขุมจะพูดอะไร แต่เธอมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีมากๆ

พ่อและเวธัส ต้องมีสักวันหนึ่งที่พวกเขาจะตกอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ขณะที่ณิชากำลังมองหาผู้จัดการแกลเลอรี่ เธอก็เห็นจงกลที่เพิ่งเดินเข้ามา “ณิชา ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

ณิชาตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับอย่างรวดเร็ว เธอทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม

จงกลมองไปด้านหลังณิชา เธอเห็นสุขุมที่หันหลังเดินจากไปพอดี คิ้วของเธอก็กระตุกในทันที

แผ่นหลังนี้...มันคุ้นเคยมาก

“คุณน้าเล็ก คุณน้ามาดูนิทรรศการหรอคะ?” คำถามของณิชาดึงความคิดของจงกลกลับคืนมา