บทที่ 566 เธอนึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นสุขุมที่ไหนมาก่อน

ผู้หญิงคนนี้เพิ่งจะพูดจบ ข้างๆก็มีคนมากระแทกข้อศอกของเธอ “คุณรีบเงียบปากไปจะดีกว่านะ！ตระกูลรุ่งโรจน์เกลียดการที่มีคนพูดเรื่องนี้ที่สุด ถ้าคุณชาลีหรือไม่ก็คุณหญิงศิริจันทร์ได้ยินเข้า ระวังพรุ่งนี้บริษัทของคุณจะล้มละลายเอานะ！”

“ไม่……ไม่ใช่หรอกมั้ง?”

พวกคนที่เหลือก็กวาดสายตามองผู้หญิงคนนี้ด้วยความรังเกียจ เว้นระยะห่างจากเธอทันที “อย่าว่าแต่พวกเรารู้จักกันเลย ขนาดพูดก็ยังไม่เคยพูดกันเลยด้วยซ้ำ”

เข้าใกล้เวทีกลางแจ้งที่จัดงานแต่งงานขึ้นมาเรื่อยๆ

ปัณณ์กับน้องอรัลถือกล่องลูกอมและของขวัญที่สวยงามมากมายหลายแบบ รวมถึงพวกถั่วลิสง ลำไย พุทราเป็นต้น เดินแจกจ่ายไปมาท่ามกลางฝูงชน

ใบหน้าที่อมชมพูของทั้งสองคนยิ้มแย้มเหมือนกัน

พิธีการประกาศบนเวทีว่างานแต่งงานกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

ณิชาถูกล้อมเอาไว้ด้วยเพื่อนเจ้าสาวเดินตรงมาถึงตรงปลายพรมแดง บนสนามหญ้าปูด้วยพรมสีแดงหนึ่งชั้น

ซุ้มประตูทรงกลมขนาดใหญ่ประดับตกแต่งด้วยดอกลิลลี่

ยังมีลูกโป่งสีชมพูจำนวนนับไม่ถ้วนที่ร้อยเรียงกันเป็นช่อ แล้วทำให้เป็นรูปหัวใจ ห้อยอยู่บนซุ้มประตูที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ

ลูกโป่งแตกออกลูกสองลูกเป็นระยะๆเนื่องจากสภาพอากาศ

“ขอแสดงความยินดีกับงานแต่งงานของคุณเวธัส และคุณณิชา！”

บนลูกโป่งเขียนคำเอาไว้ ริบบิ้นลอยโบกไสวตามสายลม งดงามสะดุดตา

ณิชายืนอยู่ตรงปลายพรมอย่างตื่นเต้น ควงแขนของสุขุมเอาไว้ ผ่านไปสักพักในงานแต่งงาน สุขุมก็ส่งเธอมาถึงข้างกายของเวธัส

แววตาที่ลึกซึ้งและซับซ้อนของสุขุมมองไปที่ท้องของณิชา “ณิชา ลูกตัดสินใจดีแล้วจริงๆเหรอ?”

“พ่อ หนูไม่เคยคิดที่จะละทิ้งเวธัสกับลูกเลย แทบจะไม่ต้องตัดสินใจอีกด้วยซ้ำ”ณิชายิ้มแย้มออกมาอย่างสดใสที่สุด

วันนี้เป็นงานแต่งงานของเธอ ในชีวิตของผู้หญิงมีงานแต่งงานเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น！

ก็เลยรู้สึกประหม่านิดหน่อย……

เธอจ้องมองสุขุม แววตาจริงจังสุดๆ “พ่ออวยพรให้หนูหน่อยได้ไหม?”

“พ่อ……พ่อจะอวยพรให้ลูกแน่นอนอยู่แล้ว ลูกเป็นลูกสาวของพ่อนะ ขอแค่ให้ลูกดีใจมีความสุข จะให้พ่อทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น”สุขุมพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน ช่วยจัดระเบียบชายกระโปรงที่วางทับซ้อนกันให้กับณิชา

ณิชามุมปากยิ้มออกมา “ขอบคุณนะคะพ่อ！”

จากมุมที่ไม่มีใครมองเห็นนั้น มีความเยือกเย็นผ่านเข้ามาในตาของสุขุม……

ตรงช่วงปลายของพรมแดงที่ยาวเฟื้อย เวธัสสวมชุดสูทสีดำกำลังยืนเหยียดตรงอยู่ตรงนั้น รูปร่างที่สูงใหญ่ดูสง่างามโดดเด่นไม่ธรรมดา ผมสั้นถูกจัดแต่งทรงอย่างพิถีพิถัน ใบหน้าที่เย็นชาดูอ่อนโยนลง ริมฝีปากยิ้มออกมาอย่างปลื้มปริ่มและมีเสน่ห์

แม้ว่าเขาจะได้พูดอะไรสักคำ แค่ยืนเงียบๆอยู่ตรงนั้น ก็กลายเป็นจุดสนใจของทั้งงานแล้ว！

ท่ามกลางเสียงเพลง《เว็ดดิ้งมาร์ช》 ภายใต้สายตาที่จับจ้องของเวธัส ณิชาควงแขนของสุขุม ค่อยๆเดินพาเธอมาอยู่ตรงหน้าของเวธัส……

“เวธัส ฉันยกณิชาให้กับนายแล้ว หวังว่าต่อไปนายจะรักและดูแลเธออย่างดีนะ”สุขุมพูดพลางเช็ดน้ำตา “ไม่ว่านายจะมีอำนาจอิทธิพลยังไงก็ตาม ถ้ากล้ารังแกเธอฉันจะไม่ปล่อยนายไว้แน่นอน”

หัวใจของเวธัสเต้นไม่เป็นจังหวะ รับมือของณิชามาจากมือของสุขุมอย่างจริงจัง……

“ผมขอพิสูจน์กับคุณด้วยชีวิตของผม การที่เธอมาอยู่ด้วยกันกับผม เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุด แล้วก็เป็นการตัดสินใจที่จะไม่เสียใจภายหลังอย่างแน่นอน”

เธอสวมถุงมือสีขาว มองไม่เห็นนิ้วมือที่เรียวบาง แต่ผ่านวัสดุผ้าบางๆแล้ว เขาก็สามารถสัมผัสได้ถึงความร้อนสูงจากฝ่ามือของเธอ

ณิชาขนตาสั่นกระพือไม่หยุด ร่างกายแข็งทื่อ

เริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นเรื่อยๆแล้วทำยังไงดี?

งานแต่งงานมีผู้คนมากมายกำลังมองดูอยู่

นอกจากคุณยาย พี่ชาลี และเหล่าบรรดาญาติพี่น้องของตระกูลรุ่งโรจน์แล้ว ก็ยังมีญาติของตระกูลสนธิไชยด้วย

ตอนแรกเธอกับเวธัสพูดคุยปรึกษากันว่าจะทำการตัดรายชื่อออกให้ลดน้อยลง เชิญแค่ญาติที่สำคัญๆส่วนหนึ่งมาเข้าร่วมงานแต่งงานเท่านั้น

แต่ตระกูลสนธิไชยกับตระกูลรุ่งโรจน์เป็นสองตระกูลในสี่ตระกูลยักษ์ใหญ่ของเมืองพร แม้ว่าจะตัดรายชื่อไปเท่าไรก็ตาม แขกที่เชิญมาแต่ละตระกูลก็เกินหนึ่งพันห้าร้อยคนทั้งนั้น ไหนจะพันธมิตรที่ร่วมงานกันจากต่างประเทศอีก！

บวกเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นของปัณณ์และน้องอรัลที่เชิญมาส่วนหนึ่งด้วย