บทที่ 582 เอาเป็นเอาตาย

ออร่าของหญิงสาวมากล้นมาก หากเป็นเมื่อก่อน ดวงตาของชาลีก็คงร้อนผ่าว

อย่างไรก็ตาม เวธัสเพียงแค่เหลือบมองที่Susan แล้วเปิดปากของเขา ...

Susanใช้โอกาสนี้เทไวน์แดงให้เวธัส

เวธัสทำตามทุกอย่าง และไวน์แดงก็ไหลออกมาจากริมฝีปากบางๆ ของเขา มันฟุ่มเฟือยมาก ดวงตาของSusanเป็นประกาย “ว้าว! คุณเวธัสเยี่ยมมาก คุณกินผลไม้สิคะ?”

มือของหญิงสาวที่มีเล็บสีแดงจับองุ่น และในที่สุดชาลีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เขาเดินไปที่ลำโพงเพื่อปิดเสียงเพลง แล้วเปิดไฟ

แกร๊ก……

แสงไฟโทนสีอบอุ่นก็สว่างขึ้นมาทันที และทุกคนในห้องส่วนตัวก็ตกตะลึง แต่เมื่อหญิงสาวเห็นว่าเป็นชาลี ก็ไม่มีใครกล้าส่งเสียง

“รอบนี้จบลงแล้ว ทุกคนออกไป” ชาลีออกคำสั่ง และพวกหญิงสาวก็ต้องออกไปแม้ว่าพวกเขาจะลังเลใจ

Susanไม่ลืมเอาองุ่นไว้ในมือของเวธัส เวธัสก็กินมันเข้าไปด้วย

เมื่อไม่มีเสียงเพลงและเสียงหัวเราะของหญิงสาว โลกก็เงียบสงบในทันใด เวธัสเอนหลังพิงโซฟาหนังที่มีโคมระย้าสว่างอยู่เหนือศีรษะของเขา ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขาดูเหมือนจะมองไม่เห็นสว่าง

“นายจะตายแบบนี้จริงๆเหรอ?” ชาลีเดินไปเตะขาของเวธัส “ฉันยังจำความหวานระหว่างนายกับณิชาในงานแต่งงานได้ดี คุณสาบานว่า นายจะทำดีต่อเธอไปตลอดชีวิต เพิ่งผ่านไปไม่นาน นายก็ลืมมันไปหมดแล้วเหรอ?”

ราวกับถูกกระตุ้น เวธัสยืนขึ้นทันที เขายกกำปั้นขึ้นและต่อยไปที่ใบหน้าที่ชั่วร้ายของชาลี “นายคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่า ในงานรำลึกนายทำอะไรไว้บ้าง ในปืนไม่มีกระสุน! นายและณิชาร่วมมือกันวางแผนต่อต้านฉัน!”

ชาลีถอยไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกเวธัสต่อยอยู่ดี ผมสั้นของเขาปลิวไปตามสายลม และเขาพูดขึ้นว่า “หรือนายอยากเห็นณิชาทิ้งชีวิตไว้กับโชคชะตาจริงๆ เหรอ เลิกวุ่นวายได้แล้วท้อแท้ สุขุมอาศัยความกตัญญูกตเวทีของณิชาที่มีต่อเขาเท่านั้นสิ่งที่นายควรทำตอนนี้คือฉีกหน้ากากของเขาทีละเล็กทีละน้อย...”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ลมแรงอีกอันก็พัดมากระทบใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา

สิ่งที่เวธัสใส่ใจคือท่าทีของณิชา

โยนมันทิ้งไปเถอะ ไม่ต้องคิดอะไรอีกแล้ว เวธัสเห็นชาลีเป็นที่ระบายที่ดี ให้เขาใกล้ชิดกับหมัดของเขา

ในตอนแรก ชาลีหลบหลีกเพียงป้องกัน แต่ไม่ได้เอาคืน แต่หลังจากนั้น เขาก็โดนเวธัสต่อยหน้า และเขาก็พูดขึ้นทันทีด้วยความโกรธว่า “บ้าเอ้ย! ต่อยคนไม่ต่อยหน้าสิ ได้ ในเมื่อนายอยากต่อสู้ ฉันจะสู้กับนายสักยก...”

ทั้งสองไปที่ห้องศิลปะการต่อสู้ สวมชุดเทควันโด และต่อสู้กันบนเวที

ตั้งแต่เทควันโดไปจนถึงยูโด จากยูโดไปจนถึงฟันดาบ เวธัสและชาลีแข่งขันศิลปะการต่อสู้เหล่านี้เป็นเวลาหลายชั่วโมงตลอดทั้งคืน

ไม่ว่าความแข็งแกร่งทางกายภาพของชาลีจะดีแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถยืนหยัดต่อสู้ของเขาที่เอาเป็นเอาตายได้...

เขาฉวยประโยชน์จากช่วงพัก ชาลีพิงเชือก ดื่มน้ำแร่และหอบหายใจ “ฉันยอมรับว่าฉันเล่นไม่ซื่อเล็กน้อย แต่นายก็ไม่จำเป็นต้องสู้เอาเป็นเอาตาบกับฉันแบบนี้?”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เวธัสปาดเหงื่อที่ร้อนออกจากหน้าผากของเขา จากนั้นจ้องไปที่ชาลี และพูดอย่างเย็นชาว่า “อีกครั้ง!”

“อะไรนะ เอาอีกเหรอ...”

ตอนแรกชาลีแค่อยากจะพูดคุยและปล่อยให้เขาระบาย เขาไม่ได้อยากสู้เอาเป็นเอาตายแบบนี้?

ชาลีไม่กล้าทำให้เขาโมโห ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงหลบ

เขาโทรหาเอก และให้เอกมาเป็นคู่ซ้อมของเวธัส

เอกอยู่ต่อสู้กับเวธัสต่ออีกสองชั่วโมง และทั้งสองฝ่ายก็หมดแรง จึงหยุดการต่อสู้

เวธัสนั่งไขว่ห้าง และเม็ดเหงื่อก็เลื่อนลงมาที่หน้าผากของเขา

ชาลีเกลี้ยกล่อมเขาอย่างขมขื่น และแม้แต่ผู้ดูแลก็เข้ามาบอกเป็นนัยว่าที่นี่ตอนกลางคืนจะถูกปิด

ชาลีเสนอให้ส่งเขากลับบ้านทันที