บทที่ 60 ณิชา คุณร้องไห้หรอ?

ณิชาเล่าอาการของอรัลให้คุณหมอฟัง “คุณหมอคะ เพราะฉันเอง ไม่ควรทำอาหารรสเผ็ดให้เขาเลย เขาเป็นโรคกระเพาะลำไส้อักเสบหรือเปล่า? "

“คุณผู้หญิง อย่ากังวลไปเลยครับ เด็กที่มีพัฒนาการทางเดินอาหารไม่ครบถ้วนมักจะอาเจียน ท้องเสีย ปวดท้อง และติดเชื้อ ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องปกติ ผมได้สั่งยาไปแล้ว คุณลงไปข้างล่างและชำระเงินก่อนก็ได้นะครับ…”

บนเตียงในโรงพยาบาล อรัลมองไปที่ณิชาที่ร้อนรนเพราะว่าตัวเขาเอง มุมปากของเขาแข็งทื่อ รู้สึกผิดในหัวใจ

ความรู้สึกผิดค่อยๆ กลายเป็นความขมขื่น

การมีแม่ที่รักตัวเองนั้นมันดีจังเลย

เหมือนกับณิชา ที่น่าสงสารเพราะอาการป่วยของเขา

แต่ว่าเขาไม่มีแม่

ทุกครั้งที่ไม่สบาย พ่อก็จะเพียงแค่ยืนอยู่ที่หัวเตียงและมองเขาจากระยะไกล หลังจากนั้นก็จะให้คุณหมอและลุงชัยมาดูแลเขา

ถึงแม้ว่ากันญ่าก็มาเยี่ยมเขาบ้าง แต่ว่ากันญ่าไม่ได้ชอบเด็กเล็กเหมือนที่เธอแสดงออกมา ตอนที่พ่ออยู่ เธอก็จะสง่างามและเป็นกุลสตรี แต่ว่าเมื่อพ่อของเขาไม่อยู่ กันญ่าก็ไม่ได้มีท่าทีจะเข้าใกล้เขาเหมือนกัน……

บางครั้งยังพูดคำที่น่ารังเกียจด้วย

เธอคิดว่าเขายังเด็กและไม่เข้าใจอะไรเลย

แต่การที่เขาเติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ มันทำให้เติบโตเร็วกว่าเด็กทั่วไปในวัยเดียวกัน

อรัลค่อยๆ กำหมัด ขมวดคิ้วเล็กน้อย และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคับข้องใจที่ไม่สามารถบรรยายได้อย่างไม่รู้ตัว

ท้ายที่สุดเขาก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ที่ใฝ่หาความรักของแม่มาตั้งแต่เด็ก……

และในขณะเดียวกัน ผ่านหน้าต่างกระจก อรัลกลับเห็นเวธัสที่กำลังข้ามเส้นทางสวนนอกห้อง ไม่นานก็จะเดินมาถึงตรงนี้แล้ว……

ชายหนุ่มในชุดสูทเดินตัวตรง ร่างกายกำยำและตัวสูง ริมฝีปากบางกดลงเป็นโค้งแหลม ทำให้คนรู้สึกถึงความไม่แยแสและแปลกแยก

รูม่านตาของอรัลหดในทันที

ซวยแล้ว พ่อเขามาที่โรงพยาบาลได้ยังไง?

หรือว่ามาจับเขางั้นหรอ？

อรัลคิด แล้วก็รีบไถลตัวลงจากเตียงในทันที

ณิชาจ่ายค่ารักษาที่สำนักงานชำระเงินที่ชั้นหนึ่งแล้วเดินกลับอย่างเร่งรีบ

ไม่ได้สังเกตเห็นเวธัสที่เพิ่งเดินเข้ามาจากห้องโถง

เมื่อเงาดำของชายหนุ่มปกคลุมลงมานั้น ก็ไม่ทันแล้ว

ณิชาชนกับหน้าอกของเวธัส ใบเสร็จกระจัดกระจายไปทั่ว

“ขอโทษค่ะ” ณิชาเอ่ยปากขอโทษก่อน เก็บใบเสร็จแล้วจะเดินออกไปกอน

แต่ข้อมือถูกจับไว้อย่างกะทันหัน

“เดี๋ยวก่อน！”

เสียงผู้ชายที่คุ้นเคยดังมาจากด้านบน และณิชาก็จ้องเขม็งในทันที

“คุณร้องไห้มาหรอ？”เวธัสมองไปที่ดวงตาสีแดงก่ำของเธอ

ณิชารีบกะพริบตาไล่น้ำตาบางๆ ออกไป แล้วพูดอย่างดื้อรั้น “เปล่าค่ะ”

“คุณไม่ได้ทานอาหารเย็นกับธนาหรอ เกิดอะไรขึ้น แล้วคนล่ะ? ”

ณิชาพูดอย่างโกรธเคืองว่า “ไม่ใช่เรื่องของคุณ ปล่อยได้แล้ว!

ชเวธัสกำข้อมือของเธอแน่นขึ้น

“ถ้าไม่บอกให้ชัด ก็ไม่ให้ไป”

“คุณ——”ณิชากำลังรีบร้อน พอนึกถึงท่าทางที่ทรมานของปัณณ์ น้ำตาก็คลอเบ้าขึ้นมาอีกครั้ง “ลูกชายของฉันป่วย ตอนนี้ยังคงรอสลิปการชำระเงินของฉันที่ชั้นสองโอเคไหม! ตอนนี้คุณจะปล่อยฉันได้รึยัง? ”

ร่างกายของเวธัสความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด

นี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นณิชาร้องไห้

ตอนแรกคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับธนา แต่ไม่คิดว่าจะเป็นปัณณ์……

ถึงแม้ว่าเธอจะร้องไห้อย่างพยายามอดทนอดกลั้นแล้ว แต่ว่าพอเธอร้องไห้ออกมา ปลายจมูกและเบ้าตาของเธอก็แดงไปหมด นำความแวววาวเป็นประกายภายใต้การหักเหของแสงแดด

ความรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยในตอนแรกก็หายไปในทันที

“เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไปคนเดียวได้”