บทที่ 649 อายุยังน้อยทำไมไม่มีความรัก?

“อ๊าก ——”อุดมร้องเสียงโหยหวนออกมา

ณิชาโผล่หัวออกมาจากข้างหลังของเวธัส

ปืนในมือของอุดมระเบิด นิ้วชี้ของเขาถูกระเบิดจนแทบละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ เลือดสีแดงสดไหลหยดลงบนพื้น

ถ้าเมื่อกี้เขาไม่พยายามจะยิงณิชา ลำกล้องปืนก็คงจะไม่ระเบิด

ทุกอย่างเป็นเพราะเขารนหาที่เอง

“อย่าดู หลับตา” จู่ ๆ ดวงตาของเธอก็ถูกฝ่ามืออุ่น ๆ ของชายหนุ่มปิดเอาไว้

เวธัสรีบป้องณิชาหลบไปอยู่ทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ได้ยินเสียงอุดมร้องคำรามด้วยความโกรธ “เรียกคนเข้ามา มาฆ่าพวกมันให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฆ่าพวกมันเดี๋ยวนี้!”

ภายในห้องมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมานับไม่ถ้วน ราวกับว่ามีคนจำนวนมากกำลังวิ่งเข้ามาจากด้านนอก

เสียงยิงปืนต่อสู้กันดังสนั่นจะแทบจะทะลุแก้วหู

วินาทีถัดมา เวธัสก็ช่วยปิดหูของณิชาเอาไว้แน่น ไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น

หลังจากนั้นไม่กี่นาที เสียงปืนก็ค่อย ๆ สงบลง

กลิ่นคาวเลือดน่าสะอิดสะเอียนลอยคละคลุ้งในอากาศ

ณิชาหัวใจเต้นแรงมาก

“ไม่เป็นไรแล้ว” เวธัสปล่อยตัวหญิงสาวในอ้อมแขน ก่อนจะมองใบหน้าซีดขาวของเธอด้วยความเป็นห่วง “ตกใจมากหรือเปล่า”

บอกตามตรง ณิชายังคงตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้ามาก เธอเหลือบมองสถานการณ์ภายในห้องส่วนตัวก่อนจะรีบออกไปจากห้องโดยสาร

เอกกับทีมบอดี้การ์ด ตลอดจนกำลังเจ้าหน้าที่ที่วีรพงษ์จัดมาให้กำลังตามเก็บทำความสะอาดส่วนที่เหลือ...

“แหวะ ——” ณิชาคว้าวงกบประตูแล้วเริ่มอาเจียนออกมา

เวธัสลูบหลังให้เธออย่างสงสาร “บอกแล้วว่าอย่ามา ตอนนี้เข้าใจหรือยังล่ะ?”

“ก็ฉันไม่รู้ว่าจะมีการยิงกันที่นี่นี่นา!” ณิชาบ่นพึมพำ

ทีแรกอุดมก็แค่ส่งหนังสือเชิญให้มาพบปะกันที่เรือสำราญเท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าจะมีวิธีการพบปะกันแบบนี้ด้วย?

เวธัสเทน้ำมะนาวยื่นให้เธอพลางช่วยลูบหลังเบา ๆ และพูดอย่างปลอบโยน

“บ้วนปากหน่อยจะได้รู้สึกดีขึ้น”

“คุณกับพ่อร่วมกันวางแผนเอาไว้แต่เนิ่น ๆ แล้วเหรอ” ณิชากลืนน้ำมะนาวเข้าไปอึกใหญ่ ยิ่งดื่มก็ยิ่งเปรี้ยว

“ใช่ หลังจากพวกเราออกไปจากที่นี่แล้ว จะมีนักข่าวมาถ่ายภาพเพื่อเก็บไปเปิดโปงเรื่องเรือสำราญการพนัน”

ณิชาทุบหน้าอกเขา “เมื่อกี้ฉันนึกว่าคุณจะเดิมพันชีวิตของฉันจริง ๆ ฉันกลัวแทบบ้า!”

“ชีวิตของคุณมีค่าขนาดไหน แค่การเดิมพันกับพวกตระกูลทางชายภูมิเหรอจะคุ้มค่า?”

ณิชาเงยหน้าขึ้นระบายความกังวลและความกลัวในใจ “ฉันแค่กลัวว่าคุณจะแพ้แล้วขาดสติน่ะสิ นักพนันก็เป็นแบบนี้ ยิ่งถลำลึกก็ยิ่งควบคุมตัวเองไม่ได้ โชคดีนะที่คุณเขียนบอกฉันที่เอว ว่าให้ฉันเชื่อใจคุณ”

เธอเองก็จงใจโหวกเหวกโวยวายใส่เวธัสต่อหน้าอุดมเหมือนกัน

“ฝีมือการแสดงของคุณภรรยานี่เก่งจริง ๆ ต้องให้รางวัลสักหน่อย แบบนี้พอไหม” เวธัสประคองใบหน้าของณิชาด้วยมือทั้งสองข้างก่อนจะจุ๊บที่ริมฝีปากของเธอเบา ๆ

“…” ณิชาตัวแข็งทื่อ

บอดี้การ์ดที่มาเก็บกวาดทำความสะอาดสนามรบเดินผ่านไปผ่านมา ใบหูของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงและหน้าแดงอย่างเขินอาย

“เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะอ้วก คุณไม่คิดว่ามันสกปรกหรือไง”

เวธัสพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมก่อนจะทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย “ดูเหมือนจะมีกลิ่นอยู่หน่อย ๆ นะ”

“…”

ณิชาโกรธและอยากจะผลักเขาออกไป แต่กลับเห็นใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มขยับเข้ามาใกล้จนเธอต้องเบิกตากว้าง “ถ้าอย่างนั้นทำให้ตัวเองลำบากด้วยการยอมให้คุณทำให้ผมสกปรกไปด้วยดีไหม”

ณิชาทิ้งคำว่าน่าเบื่อให้เขาหนึ่งคำก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

...

คืนวันนั้น เรื่องการดำเนินธุรกิจเรือพนันของอุดมได้ถูกประกาศออกไปโดยสื่อของทางการ