บทที่ 650 ไปตามหาลูกสาว

“การแพทย์ไร้ขอบเขต และนี่แหละครับแฟนของผม” กณิศบอกอย่างตรงไปตรงมา

ช่วงที่ผ่านมาเขาคอยดูแลชายชรามาตลอด ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนก็ใกล้ชิดกันมากขึ้นไม่น้อย

ประเสริฐเหล่มองเขา “มือของเธอนอกจากจับมีดผ่าตัดแล้ว คงได้หยุดพักอยู่เฉย ๆ ไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะ ถ้ามีแฟนก็คงจะไม่มีปัญหานี้หรอก”

“…” กณิศทำหน้าเหมือนคนท้องผูกใส่ชายชรา “นี่ท่านพยายามบอกเป็นนัยถึงบทรักโรแมนติกของคู่ผู้สูงวัยเหรอครับ”

“ไปให้พ้นไป”

กณิศถอนหายใจ

ประเสริฐพูดด้วยเสียงแผ่วเบาขึ้นว่า “อย่าบอกอาการของฉันตอนนี้กับธัสนะ บอกแค่ว่าอาการของฉันดีขึ้นมาแล้วก็พอ”

กณิศได้แต่อ้าปากค้างอย่างลังเล

...

ประเทศ F

เวธัสจะติดตามถามอาการของประเสริฐจากกณิศอยู่ทุกวัน

กณิศนึกถึงใบหน้าเด็ดเดี่ยวของประเสริฐแล้วก็ทำได้แค่พูดว่า “ค่อนข้างดี สภาพจิตใจดี วันนี้ยังเล่นหมากรุกกับเจ้าสองแฝดตั้งหนึ่งชั่วโมง สู้กันดุเดือด!”

“ถ้าอย่างงั้นก็ดี ฉันฝากปู่ด้วยนะ” เวธัสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

กณิศลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะถามว่า “แล้วนี่จะพาเมียกับลูกสาวกลับมาเมื่อไหร่?”

“ไว้รอณิชาพักฟื้นตัวเสร็จก็คงจะกลับไปทันที”

“ให้มันเร็ว ๆ หน่อยเถอะ คุณปู่เอาแต่บ่นถึงเหลนสาวอยู่ทุกวัน”

เมื่อเวธัสได้ยินคำว่าเหลนสาว แววตาของเขาหม่นหมองลงไปเล็กน้อย

กองกำลังของอุดมถูกจัดการอย่างสิ้นซาก กลุ่มทหารรับจ้างที่เขาเคยติดต่อให้มาลักพาตัวณิชากับชาช่าก็โผล่หน้าออกมาด้วยเหมือนกัน

วีรพงษ์กับเวธัสวางแผนจัดการคนกลุ่มนี้อย่างสิ้นซากเช่นกันจะได้ไม่มีปัญหาในอนาคต

เมื่อณิชาได้ยินก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก

แม้ว่าลูกสาวจะไม่ได้อยู่ในมือของพวกเขา แต่ถ้าไม่ใช่เพราะมีนกขมิ้นอย่างบุคคลลึกลับที่อยู่เบื้องหลัง ลูกสาวก็คงจะถูกพวกเขาลักพาตัวไปเหมือนกัน! ทหารรับจ้างกลุ่มนี้ก็ไม่ได้เป็นผู้บริสุทธิ์อะไร...

ยิ่งเวลานานไป ณิชาก็ยิ่งอดกังวลไม่ได้อยากจะอยากเมืองพรไปตามหาลูกสาวซะเดี๋ยวนี้

แต่เวธัสอยากให้เธอพักฟื้นตัวให้หายก่อนแล้วค่อยไปตามหา

ณิชาทำได้แค่ไปอยู่เป็นเพื่อนกานต์รวีที่ทำเนียบประธานาธิบดีในยามที่เธอว่าง อย่างที่วีรพงษ์บอกว่าอาการของกานต์รวีเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย พออาการกำเริบก็เริ่มทำร้ายตัวเอง และเอาแต่ตะโกนว่า “อย่าเข้ามา” “ปีศาจ” อะไรทำนองนี้

ณิชาปวดใจราวกับโดนมีดกรีด ได้แต่มองดูเธอเจ็บปวดแต่กลับทำอะไรไม่ได้

ในที่สุดก็มาถึงวันที่ณิชาได้รับอนุญาตให้ออกจากการพักฟื้นตัวหลังคลอดได้

ณิชาฝืนใจอำลาวีรพงษ์กับการต์รวีที่เพิ่งจะได้พบหน้ากันเพียงไม่นาน และตั้งใจว่าจะนั่งเครื่องบินส่วนตัวกลับไปเมืองพร และสัญญาว่าจะวิดีโอคอลมาหาทุกคืน เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดจากการคิดถึงลูกสาวของกานต์รวี

“มีปัญหาอะไรรีบโทรหาพ่อทันที แล้วพ่อจะรีบไปช่วยลูก” ก่อนจากกันวีรพงษ์ป่าวประกาศอย่างแข็งกร้าว

ณิชากับวีรพงษ์กอดกันแน่น “ขอบคุณค่ะพี่ ช่วยดูแลคุณแม่ให้ดี ๆ ด้วยนะคะ ไว้หนูตามหาลูกสาวเจอเมื่อไหร่จะรีบพามาคารวะ...”

วีรพงษ์แอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะมอบป้ายคำสั่งให้ณิชา

ป้ายคำสั่งนั้นทำจากทองคำบริสุทธิ์ โดยมีคำว่า “ธรรมสุขวริษฐ์” สลักอยู่ แถมยังมีสัญลักษณ์ประจำตระกูลซึ่งแสดงถึงความรุ่งโรจน์และอำนาจ

“นี่คือ?”

“ตอนนั้นบรรพบุรุษของตระกูลธรรมสุขวริษฐ์เป็นรัฐมนตรีกลาโหมของประเทศ F และได้แอบเลี้ยงกองทัพส่วนตัวเอาไว้ และสืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้ นี่คือแรงสนับสนุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตระกูลธรรมสุขวริษฐ์ ในตอนนั้นหลังจากที่พ่อถูกใส่ร้ายแล้วสามารถตั้งหลักมั่นคงในประเทศ F ได้อย่างรวดเร็วก็เพราะอาศัยสิ่งนี้ ตอนนี้พ่อมอบป้ายคำสั่งนี้ให้ลูก เพื่อให้มันสามารถช่วยให้ลูกปลอดภัยในยามวิกฤตได้”

ณิชาน้ำตาซึมด้วยความซาบซึ้งและอยากจะเอาป้ายคำสั่งคืนให้วีรพงษ์

แต่วีรพงษ์กลับทำหน้าเคร่งขรึมบอกให้ณิชารับมันไว้

“…”