บทที่ 651 แอบมองเขาเปลี่ยนเสื้อ

ตอนที่ได้เห็นลูกฝาแฝดตัวน้อยนั้น ความเศร้าใจและความหวาดระแวงที่ได้เสียลูกสาวไปของเธอ ก็ได้รับการปลอบโยน ก้มหน้าแล้วก็หอมแก้มทั้งสอง “หม่ามี๊คิดถึงพวกลูกมาก”

ใบหน้าของอรัลก็ได้แดงเล็กน้อย “พวกผมก็คิดถึงหม่ามี๊ ห้องของหม่ามี๊พวกเราก็ได้ทำความสะอาดทุกวัน รวมทั้งห้องหนังสือ ไม่ได้ต่างจากตอนที่หม่ามี๊จากไปเลยฮะ”

“ขอบใจจ้ะน้องอรัล”

ปัณณ์ก็ได้หึออกมาอย่างงอนๆ “หม่ามี๊ หม่ามี๊ใจร้ายจังเลยนะฮะ! รู้ไหมว่าตอนที่พวกเราคิดว่าได้เกิดเรื่องไม่ดีกับหม่ามี๊นั้น ก็ร้องไห้จนแทบเป็นแทบตาย......”

“จ้ะๆๆ เป็นความผิดของหม่ามี๊ ต่อจากนี้หม่ามี๊ไม่ไปไหนแล้ว จะตั้งใจอยู่เป็นเพื่อนพวกหนูดีไหมครับ”

“แบบนี้สิฮะ” ปัณณ์ก็ได้หึออกมาอย่างพอใจ แล้วก็แสดงสีหน้าเหมือนว่ายอมยกโทษให้เธอก็ได้

มือของเวธัสก็ได้ลากกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่มาด้วย มองไปยังสามแม่ลูกที่ได้มีความสุข ใจนั้นก็ได้อ่อนไหวขึ้นมา ทั้งสองคนหันหน้ามองรอบๆ ก็ไม่เห็นน้องสาว ก็ได้เศร้าเล็กน้อย

ได้ยินปีศาจยักษ์พูดว่า น้องสาวได้ถูกคนขโมยไปแล้ว ตอนนี้ยังหาตัวไม่เจอ

แต่ว่าวันนี้เป็นวันที่ควรมีความสุขเพราะหม่ามี๊กลับมา ทั้งบ้านก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดเหมือนนัดไว้

มือทั้งสองของณิชาก็ได้จูงสองตัวน้อย เดินเข้าไปในโถงใหญ่อย่างอารมณ์ดี

“สวัสดีครับคุณผู้หญิง” ลุงชัยพาสาวใช้กับคนขับยืนอยู่สองฝั่ง โค้งตัวแล้วก็ทักทาย น้ำเสียงก็ได้มีความตื่นเต้นอย่างเก็บไม่อยู่

ณิชาก็ได้รีบไปประคองลุงชัย “ยืนขึ้นเถอะ ลุงชัย ช่วงนี้ฉันแล้วก็คุณเวธัสต่างไม่อยู่บ้าน ก็ลำบากให้คุณนั้นดูและสองตัวน้อยนี้ ฉันได้เอาของขวัญมาให้พวกคุณทุกคนด้วย”

“นี่เป็นหน้าที่ของผมครับ คุณผู้หญิงเกรงใจเกินไปแล้ว! ตอนที่คุณไม่อยู่นั้น คุณเวธัสกับสองคุณชายน้อยนั้นใช้ชีวิตเหมือนได้ตายทั้งเป็น ตอนนี้คุณกลับมาก็ดีแล้วครับ” คฤหาสน์สนธิไชยก็สามารถที่จะเห็นทางสว่างแล้ว......0

ณิชารู้ว่าครึ่งปีที่เธอได้จากไปนั้น เวธัสต้องอยู่อย่างลำบากแน่

ตอนนี้ได้ยินพวกนี้จากลุงชัยก็ยังเลี่ยงที่จะไม่รู้สึกผิดและสงสัยไม่ได้......

สายตาก็ได้แอบมองไปที่เวธัส

“เอาของขวัญไปแบบกันเถอะ” เวธัสหลบสายตาของเธอ เอากระเป๋าเดินทางไปตรงหน้าลุงชัย

พอตอนนี้ได้นึกถึง ช่วงที่เหมือนได้ตายทั้งเป็นไปนั้น เขาก็อยากที่จะโยนณิชาไปที่เตียง สั่งสอนเธอให้หนักๆ ปลอบใจที่โหยหา แล้วก็เอาคืนที่แกล้งตาย

......

เวธัสไปเปลี่ยนเสื้อที่ชั้นสอง ไม่ได้สังเกตว่าได้มีแมงตัวน้อยที่ได้แอบตามไป

อากาศของประเทศ Fกับเมืองพรก็ยังต่างกันเล็กน้อย

ประเทศ Fอากาศร้อนแห้ง เทียบกันแล้วเมืองพรร้อนชื้นเล็กน้อย

พึ่งได้ถอดเสื้อสีขาวตัวในออก เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วก็ได้เอาเสื้อที่สวมในบ้านตัวใหม่ออกมาหนึ่งตัว ตอนที่กำลังจะสวมนั้น ประตูห้องนอนก็ได้ส่งเสียงออกมา......

ตัวของเขาก็ได้นิ่งไป ก็ได้เห็นเงามือไม้ของใครผ่านทางกระจกตู้เสื้อผ้า แล้วก็ได้โยนเสื้อผ้าทิ้งแบบไม่ให้สังเกตเห็น เขาได้ค่อยๆ ปลดเข็มขัดหนังออก

เสียงแคร้งก็ได้ดังขึ้นมา ในห้องที่เงียบสนิทนั้นก็ดูดังเป็นพิเศษ

กางเกงขายาวก็ได้ถูกถอดออก

ขาที่ยาวนั้นก็ได้โผล่ออกมาตรงหน้า

ณิชาก็ได้จ้องมองร่างกายที่เปลือยเปล่าของเวธัส แอบกลืนน้ำลายเงียบๆ เมื่อก่อนได้เห็นรูปร่างของภูมิภัทรก็รู้สึกว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว แต่พอมาดูตอนนี้ ภูมิภัทรจะเทียบกับรูปร่างของเวธัสได้ยังไง

ช่วงเอวนั้นไม่ได้มีไขมันเลยแม้แต่นิด สองมือของเธอกอดได้พอดี ในความแข็งแกร่งนั้นก็ได้มีความสวยที่อบอุ่นของผู้ชายอยู่ด้วย อีกอย่าง......

ยังมีแขนที่ขนาดเธอก็ต้องอิจฉา!

ในหัวนั้นก็ได้มีภาพที่หวานหวาบในคืนวันวานเกิดขึ้น พวกเขากระซิบข้างหูซึ่งกันและกัน จูบซึ่งกันและกัน

ณิชาก็ได้รีบยกมือไปบีบจมูก จมูกนั้นได้ร้อนขึ้นเล็กน้อย แต่ยังดีที่ไม่มีเลือดไหล ไม่อย่างงั้นน่าอายเอามาก!

เธอไม่ได้มีเซ็กซ์มานานเกินไปเหรอ? ถึงขั้นที่ต้องวิ่งมาแอบดูร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มแล้วจินตนาการ!