บทที่ 652 ลูกนอกสมรสของชาลี

ตอนที่มาถึง คฤหาสน์ตระกูลรุ่งโรจน์หน้าของ ณิชาก็ยังแดงอยู่

ไม่ได้แดงเพราะแดดฤดูร้อน แต่เป็น......หายใจได้ไม่เต็มปอดเป็นตัวต้นเหตุ!

“หม่ามี๊ หน้าของหม่ามี๊เหมือนว่าจะแดงมากเลยนะฮะ” อรัลตัวน้อยก็ได้เอาน้ำเย็นออกมาจากตู้เย็นในรถหรูที่ได้สั่งทำยาวเป็นพิเศษ “เป็นเพราะว่าร้อนเหรอฮะ? ให้ผมช่วยประคบหน้าให้นะฮะ”

ตอนนี้เธอดื่มเครื่องดื่มที่เย็นไม่ได้ แต่ว่าสามารถประคบได้เล็กน้อย

ณิชามองไปทางต้นเหตุสักพัก จากนั้นก็ได้อุ้มลูกชายมานั่งด้วยใจ “น้องอรัลของพวกเราใส่ใจคนที่สุดแล้ว”

อรัลก็ได้ยิ้มด้วยริมฝีปากอันเล็ก “งั้นพรุ่งนี้พวกผมเปิดเทอม หม่ามี๊ส่งพวกเราโรงเรียนได้ไหมครับ”

พรุ่งนี้เป็นวันจันทร์พอดี เป็นวันเปิดเทอมของโรงเรียนอนุบาลที่อรัลกับปัณณ์เรียนอยู่

เดิมทีเจ้าสองตัวน้อยนี้อยู่ในโรงเรียนอนุบาลธรรมดา แต่ว่าเกิดเรื่องอะไรมากมาย เลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ให้คนนั้นไม่มาลงมือกับพวกเขา เวธัสก็ได้ย้ายสองตัวน้อยไปที่โรงเรียนอนุบาลเวลลิงตัน เรื่องระบบความปลอดภัยก็ได้ดีกว่าเดิม

ณิชามองไปทางปัณณ์ที่สายตานั้นก็ได้เต็มไปด้วยความหวัง ก็ได้หอมแก้มของเขา “แน่นอนอยู่แล้วครับ หม่ามี๊กับคุณพ่อของพวกหนูไปส่งพวกหนูด้วยกัน ดีใจไหมครับ”

“เย้ ในที่สุดปัณณ์ก็ได้มีหม่ามี๊อีกครั้งแล้ว” หางตาปัณณ์ชี้ขึ้น ดีใจจนอดไม่อยู่

ณิชาได้ยินประโยคนั้น ในใจก็ได้เจ็บปวดเล็กน้อย

ครึ่งปีกว่าที่เธอหนีไปนั้น พวกลูกชายก็ได้ศูนย์เสียความรักจากแม่ไป เธอนั้นจะชดเชยให้พวกเขาเป็นเท่าตัว!

......

สี่คนพ่อแม่และลูกแฝดได้ลงจากรถ หยุดที่ทางเข้า คฤหาสน์ตระกูลรุ่งโรจน์

ก็เป็นการต้อนรับจากพวกคนใช้เหมือนเดิม

รู้ร่างของณิชายังไม่กลับมาเป็นเมื่อเดิม สวมเสื้อนอกที่ลวม สองมือได้จูงสองตัวเล็กไว้ เวธัสมือข้างหนึ่งได้ล้วงกระเป๋า ยืนอยู่ด้านซ้ายอรัล ทั้งสี่ยืนอยู่ด้วยกัน เรื่องรูปร่างหน้าตานั้นก็ได้เป็นที่ตะลึงเอามาก

“ยินดีต้อนรับค่ะคุณณิชากับพวกคุณชายกลับบ้านค่ะ” คุณตุ๊กยิ้มแล้วก็กล่าวทักทาย

ณิชาได้เจอกับขบวนแห่ต้อนรับของคนใช้ของคฤหาสน์สนธิไชยกับ คฤหาสน์ตระกูลรุ่งโรจน์ติดต่อกันแบบนี้ ก็เริ่มทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย “คุณตุ๊ก พวกท่านเกรงใจไปแล้วนะคะ! ปัณณ์ น้องอรัล ทักทายคุณยายตุ๊กหน่อยจ้ะ”

“สวัสดีครับ คุณยายตุ๊ก” สองตัวน้อยก็ได้พูดมาพร้อมกัน

ใจความดีใจนั้นคุณตุ๊กก็ได้ซาบซึ้งไปด้วย ตาก็ได้แดงเล็กน้อย “คุณกลับมาสักทีนะคะ รีบเชิญเข้าข้างในเถอะค่ะ ไม่ต้องยืนตากแดดแล้ว......”

คุณท่านคิดถึงเธอจนป่วยไปแล้ว!

ณิชารู้ว่าตัวเองทำตัวอกตัญญู ก็ได้รีบเดินเข้าไปข้างใน

คุณท่านยังนอนกลางวันอยู่ ณิชาเลยไม่ให้คุณตุ๊กปลุกเธอ

พึ่งเดินเข้าไปห้องรับแขก ก็เห็นหญิงสาวแต่งตัวเรียบๆ ในอ้อมกอดนั้นได้มีทารกอยู่ กำลังร้องเพลงกล่อมเด็กอยู่เบาๆ การแต่งตัวนั้นดูบ้านๆ แต่ว่าแววตาดูบริสุทธิ์

ณิชาไม่เห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน ก็ได้มองเธออย่างสงสัย “เธอคือ?”

ผู้หญิงคนนั้นรับรู้ถึงการมาของคน ก็ได้รีบหันหน้าไป เห็นท่าทางที่ไม่เหมือนคนทั่วไปของพวกเวธัส ก็ได้รีบก้มตัว “สวัสดีค่ะ คุณณิชา ฉันเป็น......”

“เธอเป็นผู้หญิงของฉัน” ไม่รอให้หญิงสาวพูดจบ ก็ได้ยินเสียงของชาลีดังมาจากทางบันได เหมือนว่ากำลังตื่น

บนตัวนั้นได้สวมชุดนอนผ้าไหมแท้แบบสบายๆ คอเสื้อเปิดกว้าง สีผิวสีน้ำผึ้งของหน้าอกก็สามารถมองเห็นรางๆ เขาได้รีบเดินลงมา เดินไปข้างหญิงสาวคนนั้น จากนั้นก็ได้รับเอาทารกในอ้อมกอดของหญิงสาวมา

“ฉันบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ในตระกูลรุ่งโรจน์ เธอไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้ใครทั้งนั้น?”

เธอก็ได้ตอบไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า “ค่ะ”

ณิชาก็ได้มองเหตุการณ์ข้างหน้าอย่างไม่เชื่อตาตัวเอง แล้วก็มองคุณตุ๊ก “แฟนใหม่ของพี่?? แล้วทารกคนนั้นคือ......”

“ลูกสาวฉันเอง” ชาลีลืมตาอย่างขี้เกียจๆ ยื่นมือไปเล่นกับเด็กน้อย

อาจเป็นเพราะว่าได้ยินเสียงภายนอก ทารกก็ได้ค่อยๆ ลืมตาขึ้น......

ตาโตๆ ฉ่ำไปด้วยน้ำ เหมือนว่าได้มีหยุดน้ำค้างเคลือบตาไว้ ไม่ว่ามองอะไรก็ใสบริสุทธิ์ไปหมด ปากนั้นก็ได้เปิดปิดขึ้นมา อาจเป็นเพราะว่าความหิวเลยอยากที่จะดูดอะไร ดูแล้วน่ารักเอามากๆ