บทที่ 654น้องนิ่มที่ติดเธอ

“เป็นชื่อที่ไม่น่าฟังมาก ”

ธัญพรเกาหัวเก้อ ใบหน้าที่คล้ำก็ได้เอามาก “ฉันก็แค่พูดออกมางั้นๆ ถ้าเกิดว่าไม่ชอบก็ช่างเถอะค่ะ......”

ชาลีผิวปาก พบว่าน้องนิ่มที่อยู่ในอ้อมกอดนั้นเหมือนรับรู้ได้ สองมือได้โบกไปมา เหมือนเป็นการต่อต้าน แล้วก็ได้เบะปากอย่างแรง

เขาก็ได้มองกลับมา แล้วก็ได้มองไปที่ณิชาอย่างจับสังเกตไม่ได้ “ทั้งหมดก็เพื่อการเติบโตที่แข็งแรงของน้องนิ่ม ถึงแม้ที่นุชจะดูบ้านนอกไปหน่อย แต่ก็มีเหตุผล ณิชาเธอว่าไงล่ะ?”

“......” เดิมณิชาไม่อยากที่จะออกความคิดเห็น แต่ว่าเด็กหญิงตัวน้อยๆ แบบนี้ถูกตั้งให้เรียกชื่อนี้ ก็ได้ขมวดคิ้ว “ถึงแม้ว่าจุดประสงค์มันดี แต่ว่าเด็กผู้หญิงก็ควรที่จะเรียกชื่อที่น่ารักๆไม่ใช่หรอ? อีกอย่าง พี่ก็ไม่ควรเลี้ยงลูกด้วยความเชื่อนะ ต่อให้จะพึ่งดวงจริงๆ ก็ไปให้พระอาจารย์ในวัดช่วยดูให้ไม่ดีกว่าเหรอ ไปดูเพื่อตั้งชื่อให้เหมาะน่ะ!”

ต่อไปน้องนิ่มโตขึ้น สามารถที่จะไปเรียนกได้แล้ว ตอนนั้นจะให้คนอื่นชี้เธอแล้วก็เรียกเธอว่ายัยบื้อ?

หรือว่า เรียกน้องสาวของปัณณ์กับอรัลว่า ยัยบื้อ?

แค่จินตนาการ ณิชาก็เสียวสันหลังเลยทันที

“งั้นก็เอาตาที่ปัณณ์ว่า ให้เธอชื่อว่าละไม” ชาลีก็ได้ยิ้มกว้างกว่าเดิม พูดกับปัณณ์ว่า “ต่อไปต้องดีกับน้องนิ่มนะครับ เข้าใจไหม?”

ปัณณ์ก็ได้เบะปากอย่างไม่ค่อยเต็มใจ “รู้แล้วครับ”

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าหม่ามี๊ทำน้องสาวหายไป เขานั้นจะทำดีกับน้องสาวของเขาแค่คนเดียว

“ละไม?” ณิชาใจเต้น คำพูดง่ายๆ แค่สองคำ ก็เหมือนกับใจที่ได้ถูกกรีดไปเงียบๆ ก็ได้อึ้งอยู่สักพัก

“อยากจะอุ้มเธอไหม?” ชาลีอุ้มน้องนิ่มไปตรงหน้าณิชา

ณิชามองน้องนิ่มที่อายุน้อยกว่าลูกสาวตัวเองครึ่งเดือน สองมือก็ได้สั่น “ฉันอุ้มได้เหรอ?”

“เธอเป็นน้าของลูก เธออุ้มไม่ได้ใครอุ้มได้?” ชาลีก็ได้ยัดเด็กไปในอ้อมกอดของเธอ

ณิชาอุ้มน้องนิ่มตัวเล็กๆ ก็รู้สึกเหมือนว่าได้เติมเต็มสิ่งที่ศูนย์หายไปอย่างพูดไม่ถูก แต่ว่าเธอไม่ได้อุ้มทารกที่เล็กขนาดนี้มานานแล้ว ก็ได้ไม่ชินเล็กน้อย อาจจะทำให้น้องนิ่มรู้สึกไม่สบาย ทำให้ร้องไห้ออกมาตามแบบเด็กทารก ใบหน้าเล็กๆ ก็ได้บู้บี้ขึ้น

“อุ้แว๊......”

“น้องนิ่มร้องไห้แล้ว!” อรัลก็ได้ยื่นหัวอย่างสงสัย

วันนี้ทั้งวันน้องนิ่มไม่ร้องไห้เลย พอหม่ามี๊อุ้มเธอก็ร้องไห้แล้ว

“น้องนิ่มเด็กดี ไม่ร้องแล้ว น้าอุ้มได้ไม่ดีใช่ไหม? น้าเปลี่ยนท่าอุ้มหนู” ณิชาก็ได้ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนจนแทบที่จะมีน้ำตาลทะลักออกมากล่อมเด็กน้อย ไม่นากก็ได้เปลี่ยนไปอุ้มท่าที่ใช้อุ้มเด็กทารก “แบบนี้สบายตัวหรือยังจ้ะ?”

น้ำตาของน้องนิ่มก็ได้วิ่งรอบกรอบตา มองเธออยู่แบบนั้น

สองมือนั้นก็ได้คว้าอะไรอยู่ แต่ว่าไม่มีแรง ขนาดกำก็กำไม่ได้

อยู่ๆ ไม่รู้เป็นอะไร ณิชาก็ได้ค่อยๆ ก้มหน้า ใช้หน้าผากไปถูกที่ใบหน้าอันเล็กของเธอเบาๆ “น้องนิ่ม ละไม น่ารักจริงๆ”

“หม่ามี๊” ปัณณ์เหมือนรู้สึกว่าได้เสียความรักไป ก็ได้ไปกำกระตุกกางเกงของเธอเล็กน้อย แล้วกระโดด “ปัณณ์ก็อยากโดนอุ้ม!”

อรัลไอออกมาเบาๆ “หม่ามี๊อุ้มนายไม่ไหวแล้ว”

“......งั้นให้ผมอุ้มน้อง!”

ณิชาจ้องมองเจ้าตัวแสบที่กระตุกกางเกงเธอ ก็ได้หลุดขำออกมา ในใจก็ได้เหมือนมีคลื่นซัด

เธอต้องคิดถึงลูกสาวเกินไปแล้วแน่ๆ ถึงได้ได้รับการเติมเต็มที่หายไปนานจากน้องนิ่ม

ตอนนั้นลูกสาวพึ่งคลอดออกมา เธอก็แค่มองเห็นแค่รางๆ

หน้าตายังบู้บี้ ไม่เข้าที่......

ถ้าหน้าตาเข้าที่แล้ว ก็คงหน้าตาน่ารักประมาณน้องนิ่มใช่ไหม?

“ผมยังเด็กเกินไป ยังอุ้มน้องไม่ได้ แม่อุ้มน้องไปไว้ที่รถเข็นเด็ก แบบนี้พวกผมก็สามารถเล่นเป็นเพื่อนเธอได้แล้ว”

“ตกลงฮะ” ปัณณ์ตอบ

ณิชาก็ได้ค่อยๆ วางเจ้าตัวเล็กไว้ในรถเข็นเด็ก แต่ว่าน้องนิ่มที่ปกติเป็นเด็กที่ไม่งอแงนั้นพอออกมาจากอ้อมกอดของณิชาก็ได้เบะปากทันที

น้ำตาที่อยู่ตรงกรอบตาเมื่อกี้นั้นก็ได้ไหลลงมา เสียงร้องไห้ก็ได้ดังขึ้นกว่าเดิม จากนั้นก็ตามด้วยเสียงที่หายใจไม่ทัน......

ณิชาลองอุ้มน้องนิ่มขึ้นมาอีกครั้ง ปากที่สวยของเจ้าตัวเล็กนั้นปิดลง หยุดร้องไห้เลยทันที

“เห็นทีน้องนิ่มชอบคุณณิชามากๆ นะคะ” ธัญพรที่อยู่ข้างๆ ก็ได้พูด

ณิชา “......”