บทที่ 660 ธัญพร ที่ค่อยๆ นิสัยเสีย

ณิชาย่อมต้องรู้ความหมายของศิริจันทร์ และได้รับรองด้วยใจอย่างระมัดระวัง“หนูจะปกป้องตัวเองอย่างดีค่ะ ก่อนที่หนูจะหาลูกสาวเจอ ไม่มีใครที่จะสามารถทำร้ายหนูได้ค่ะ”

“แม้จะพูดแบบนี้ แต่ถ้าจู่โจมแบบเปิดเผยย่อมรับมือได้ง่าย แต่กลัวจะมาในแบบลับๆ ยากจะรับมือ……” ศิริจันทร์เป็นกังวลอย่างมาก

“เอาละค่ะ พวกเราอย่ามาพูดเรื่องที่ไม่มีความสุขกันเลยค่ะ คุณยายคะ คุณยายยังไม่ได้วัดความดันโลหิตใช่ไหมคะ ให้หนูช่วยวัดนะคะ!” ณิชาหยิบเครื่องวัดความดันโลหิตจากมือของตุ๊ก รับมือของศิริจันทร์มา แล้วก็เริ่มทำการวัดความดันโลหิต

ศิริจันทร์ตามใจและทอดถอนใจอย่างจำใจ“หนูนี่นะ ทุกครั้งที่พูดเรื่องนี้กับหนู หนูก็จะหลีกเลี่ยงตลอด ไม่รู้จริงๆ ว่าเวธัสให้หนูกินยาเสน่ห์อะไร ถึงได้ดึงดันหัวชนฝาเช่นนี้”

“คุณยายคะ คุณยายอย่าพูดแบบนี้สิคะ หนูรู้สึกผิดต่อเขา”

“เหลวไหล! ฉันเห็นว่าเขาปกป้องหนูไม่ได้ รังแกหนู……”ศิริจันทร์สีหน้าตึงเครียด หลานสาวของเธอถึงผิดก็ถูก เต็มไปด้วยการเข้าข้าง

ในเวลานี้ เสียงของชายหญิงเริงร่าอย่างสนุกสนานดังมาจากสระว่ายน้ำกลางแจ้งนอกห้องโถง

เหมือนธัญพรกำลังร้องเพลง

“คุณนุชคนนี้ก็จริงๆ เลย ดึกดื่นแล้วยังจะมาฟังร้องเพลง” ตุ๊กฟังมาถึงตรงนี้ ก็ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “หากไม่ใช่เพราะคุณชาลียืนกรานจะเก็บเธอไว้ ท่านก็คงเจะเตะกระเด็นไปตั้งนานแล้ว

ตอนที่ณิชาเพิ่งจะเข้ามาเมื่อกี้นั้น ไม่เห็นธัญพร แต่ด้วยอาศัยที่เธอรู้เรื่องเกี่ยวกับเธอ จึงกล่าวด้วยจิตใจที่สงบ และก็ถือว่าเป็นบุคคลที่ซื่อสัตย์คนหนึ่ง

“เธอก็น่าจะคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลรุ่งโรจน์ได้ ดังนั้นจึงรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย ปกติแล้วก็ดูเธอเหมือนคนที่ค่อนข้างตรงไปตรงมา”

“ตรงไปตรงมาเหรอ” ตุ๊กเยาะเย้ย “คุณณิชา อย่าถูกผู้หญิงคนนั้นหลอกเชียวนะ! ดูเหมือนตรงไปตรงมา แต่ในใจเต็มไปด้วยแผนการ ก่อนหน้านี้คุณชาลีให้บัตรเอทีเอ็มแก่เธอใบหนึ่ง เมื่อวานออกไปช้อปปิ้ง ก็ซื้อของกลับมาเต็มไปหมด ถ้าเป็นอาหารเสริมทั่วไปจะไม่ว่าเลย ยังมีเครื่องสำอางที่ไม่มีฉลากด้วย ฉันกลัวว่าเธอจะถูกหลอก ทานแล้วส่งผลไม่ดีต่อการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ของเธอ ฉันห้ามเธอไม่ให้กินของเหล่านั้น แต่เธอคิดว่าฉันอิจฉาเธอ……”

“……” ธัญพรที่คุณตุ๊กพูดถึงคือคนเดียวกันกับที่เธอเจอในวันนั้นเหรอ

ตุ๊กไม่ทันได้พูดจบ ก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะปากมากเกินไปแล้ว จึงรีบกล่าวขึ้น “ฉันไม่ได้อยากจะขี้ฟ้องนะ ก็แค่พูดไปอย่างนั้น คุณณิชาคุณอย่าได้นำไปใส่ใจเลยนะคะ เพราะถึงอย่างไรคุณชาลีก็เป็นคนพาเธอกลับมา ก็ถือเป็นกึ่งเจ้านาย”

ณิชาพยักหน้า“ฉันเชื่อเธอแน่นอนอยู่แล้ว”

เมื่อนึกถึงภาพใบหน้าอันน่ารักของน้องนิ่ม ที่อยากดื่มน้ำนมในอ้อมแขนของเธอ ณิชาก็ใจอ่อน และก็ลงตึกไปเจรจากับธัญพร

ข้างสระว่ายน้ำกลางแจ้งขนาดใหญ่ ชาลีเพิ่งจะขึ้นมาจากสระน้ำ พร้อมผ้าเช็ดตัวหลวมๆ พันรอบเอว และเอนกายลงบนเก้าอี้อาบแดดอย่างเกียจคร้าน มือข้างหนึ่งรองอยู่ด้านหลังศีรษะของเขา สายลมพัดเบาๆ สบายตัวจนอธิบายไม่ถูก

ในทางกลับกัน ธัญพรเธอก็เปลี่ยนชุดจากเมื่อสองวันก่อน และสวมใส่บิกินี่สุดเซ็กซี่

เห็นได้ชัดว่ารอบเอวมีไขมันส่วนเกิน แต่เธอไม่ได้รู้สึกส่งผลกระทบแต่อย่างใด และอวดความเซ็กซี่ของเธอ ใช้ส้อมจิ้มชิ้นผลไม้ที่หั่นเสร็จแล้วป้อนให้กับชาลี

“คุณชาลี ทานแอปเปิลสักชิ้นสิคะ” รอยยิ้มเธอมีความเย้ายวนเล็กน้อย

ในที่สุดณิชามั่นใจได้ว่าคุณตุ๊กไม่ได้โกหก สายตาของธัญพรไม่ได้ไร้เดียงสาเหมือนก่อนหน้านี้

“เธอสวมบิกินี่ไม่รู้สึกหนาวเหรอ” ณิชายิ้มอ่อนและนั่งลงตรงด้านหน้าของธัญพร ตามอายุของน้องนิ่ม ธัญพรก็น่าจะใกล้จะออกไฟแล้ว

ช่วงเวลานี้น่าจะใส่ใจในการรักษาความอบอุ่นของร่างกาย ไม่เช่นนั้นจะทำให้เจ็บป่วยได้ง่าย เธอไม่เชื่อว่าธัญพรจะไม่รู้ข้อนี้

ธัญพรบิดเอวเบาๆ ยืดอกของเธอขึ้น แล้วกล่าวอย่างกระหยิ่มใจ“ไม่หรอกค่ะ ฉันคิดว่าอุณหภูมิในฤดูร้อนกำลังดี คุณต่างหากที่ใส่หนาเกินไปหรือเปล่าคะ”

“โอ้ ฉันเพิ่งจะคลอดลูกได้ไม่นาน กลัวหนาวกลัวลม” ณิชาพลางกล่าวพลางดึงคอเสื้อให้สูงขึ้น แล้วขดตัวเป็นก้อนกลม ราวกับว่ากลัวหนาวจริงๆ

ธัญพรเบะปากแล้วกล่าว“บอบบางจริงๆ ที่บ้านนอกของพวกเราคนที่เพิ่งคลอดลูกเสร็จ จะต้องออกไปทำงานสวนด้วยนะ!”

“แต่ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่บ้านนอก อยู่ที่บ้านของตระกูลรุ่งโรจน์ ยังต้องดูแลน้องนิ่ม ตอนนี้อุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนยังต่างกันมาก หากว่าเธอเป็นหวัด นมของเธอยังจะป้อนน้องนิ่มได้ไหม”

“ฉันไม่มีทางเป็นหวัด……ฮัดชิ้ว!” ธัญพรยังไม่ทันกล่าวประโยคจบ ลมเย็นพัดโชยเข้ามาพอดี ปลายจมูกจึงคัด เธออดไม่ได้ที่จะจามขึ้น