บทที่ 662 การเสียชีวิตของสุขุม

ณิชา “ใจดี” ถ่ายรูปของสุขุมในสภาพตอนนี้ที่นอนอยู่บนเตียง แล้วสะบัดไปมาตรงหน้าเขา

“หากภาพใบนี้ถูกตีแผ่ออกไป ให้คนทั้งเมืองพรรู้ว่า คุณสุขุมผู้น่าเกรงขามในแวดวงธุรกิจในตอนนั้น กลายเป็นสภาพที่อัมพาตครึ่งซีกอย่างตอนนี้ คงจะต้องสนุกน่าดูสินะ”

“อ้า……อ้า……” สุขุมทำได้แค่ส่งเสียงอ้าๆ ออกมาแค่นั้น ทั้งเศร้าทั้งแค้น

ณิชามองช่วงอกของเขากระเพื่อมอย่างเงียบๆ เธอร้องไห้อย่างไร้เสียงในใจด้วยความเจ็บปวด

ถูกเขาเลี้ยงมาสิบแปดปี ต่อให้เธอจะเกลียดมากเพียงใด ก็ใช่จะบอกว่าไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย แต่ว่ายิ่งเคยศรัทธาในตัวเขา เมื่อความศรัทธาถูกทำลาย ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด……

เวธัสยื่นมือมาโอบเธอเข้ามาในอ้อมกอด ตบหลังเธอเบาๆ เพื่อปลอบโยนเธอ

ไม่พูดจาใดๆ แต่ความเงียบกลับดีกว่าการเปล่งเสียง

“คุณหมอเข้ามาตรวจห้องคนไข้” เวลานี้ประตูด้านนอกจึงได้มีเสียงจังหวะเคาะประตูดังขึ้น

“เข้ามา” เวธัสเอ่ยปากอย่างเย็นชา

บอดีการ์ดผลักประตูเข้ามา คุณหมอที่รักษาประจำได้พาสองพยาบาลเข้ามาตรวจสอบ ภาพที่เข้ามาในดวงตาก็คือสุขุมนอนอัมพาตชักกระตุกอยู่บนเตียง ทุกคนจึงต่างตกใจ

แต่เมื่อสัมผัสสายตาที่เย็นชาของเวธัสนั้น ทุกคนต่างก้มหน้าลงและไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

พยาบาลทำการตรวจเช็กตามปกติ เช็กลงในเวชระเบียน แล้วจากนั้นคนกลุ่มนี้ก็จากไป……

ณิชาใช้ช่วงเวลานี้สงบความโกรธและความแค้นในใจ แล้วเดินกลับไปที่ข้างเตียงของสุขุม จากนั้นเปิดรูปที่อยู่ด้วยกันในปัจจุบันของกานต์รวีกับวีรพงษ์......

“นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้พบคุณแล้วมั้ง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จะขอบอกหนึ่งข่าวดีกับคุณก็แล้วกัน ถึงแม้ว่าคุณจะทำร้ายแม่ แต่พ่อก็ยังคงรักแม่มากๆ ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของพวกเขารักใคร่กันดี คุณสมควรที่จะเป็นได้แค่หนอนสกปรกที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมหลืบ และมองดูพวกมันมีความสุขก็เท่านั้น…...”

“คุณจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ รออนาคตคุณพ่อกลับเมืองพร แล้วค่อยมาเยี่ยมหนูอีกครั้ง”

ณิชาค่อยๆ เลื่อนเปิดภาพอัลบั้มจนเสร็จ แม้สุขุมจะไม่อยากดูก็ตาม ก็ถูกบังคับให้ดูจนจบ……

น้ำตาสีเลือดเมื่อไหลยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ แยกไม่ออกว่าอันไหนคือความแค้นอันไหนคือความเสียใจ

ขณะที่ณิชากับเวธัสกำลังจะจากไปนั้น มือของสุขุมก็กระตุกอย่างรุนแรง และมีฟองอากาศสีขาวก็เริ่มพ่นออกมาจากปากของเขา เปลือกตาเหลือกขึ้น และลมหายใจของเขาก็อ่อนลงเรื่อยๆ……

ณิชาตอนแรกคิดว่าเขาเป็นโรคหลอดเลือดสมอง เนื่องจากการกระทบกระเทือน แต่ต้องตกใจที่เลือดเข้มเริ่มไหลออกจากปากของเขา!

สีเลือดผิดปกติมาก...

สีหน้าของเวธัสถอดสีเล็กน้อย ก้าวมาด้านหน้าเช็กดูทันที พบว่ายาที่สุขุมถูกฉีดเข้าไปนั้นถูกคนเปลี่ยนถุงไปแล้ว ในนั้นเติมพิษร้ายแรงเข้าไป เขาจึงรีบดึงขวดยาออก แต่มันก็สายเกินไปแล้ว……

ณิชากดกริ่งรีบเรียกหมอให้รีบมาทันที

“คุณเวธัส เกิดอะไรขึ้น” เอกและบอดีการ์ดรีบบุกเข้ามาเมื่อได้ยินการเคลื่อนไหว

เวธัสกำชับอย่างใจเย็น "คุณหมอกับพยาบาลสองคนเมื่อกี้หนึ่งในนั้นได้ทำอะไรบางอย่าง รีบปิดโรงพยาบาลทันที ล้อมจับคนกลับมาให้ได้!

ลูกน้องที่พามาโรงพยาบาลด้วยไม่ได้เยอะ เวธัสกับเอกจึงไปตามแพทย์และพยาบาลที่เพิ่งเข้ามาเมื่อสักครู่

ในห้องจึงเหลือเพียงณิชากับสุขุมสองคน

สุขุมเริ่มหายใจขัดมากขึ้น เสียงที่เปล่งออกมาจากปากกลายเป็นเสียงอู้อี้ในลำคอ เขาจับผ้าปูที่นอนด้านล่างไว้อย่างแน่นหนา ดิ้นรนที่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง……

“ช่วย……ช่วย…...ฉันด้วย……”

ยังไม่ทันได้กล่าวจบ ดวงตาก็เหลือกขึ้น ร่างกายแน่นิ่ง

สุขุมตายตาไม่หลับ

ณิชามองดูครู่หนึ่งด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก เดินมาด้านหน้า ยื่นมือมาปิดคู่ดวงตาที่ลืมไว้ของเขา

ถึงแม้เขาจะเต็มไปด้วยความชั่วร้าย การเจอกันอีกครั้งหลังสี่ปี ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยแผนการ แต่เธอก็ยังคงจำได้เสมอ ภาพตอนเด็กๆ ที่เขาอุ้มเธอไปที่ทั่วรอบห้อง แล้วเรียก “ณิชา” ด้วยรอยยิ้ม