บทที่ 670 ผมมีเบาะแสของลูกสาวแล้ว

ไม่รู้เพราะเหตุใด คำพูดที่ผิดหวังทำให้ณิชาโกรธชาลีไม่ลง

สิ่งที่เขากระทำคือสิ่งที่เขาต้องการอยากจะให้คนอื่นได้เห็น……

น้อยมากที่จะอ่านใจของเขาได้จริงๆ

ถอนหายใจอย่างจนปัญหา ณิชาหยิบถุงน้ำแข็งออกมาจากกล่องยา ใช้ขนหนูห่อไว้แล้วโยนไปที่ด้านหน้าของชาลี ความโกรธยังคงไม่บรรเทา "พี่ประคบลดอาการบวมก่อน เดี๋ยวคุณยายเห็นจะเป็นห่วงได้”

“ณิชา ขอโทษ……” ชาลีจริงจังขึ้นกะทันหัน

ณิชาจ้องบาดแผลบนใบหน้าของเขา ซึ่งเห็นได้ชัดว่าสาหัสกว่าเวธัส เห็นแล้วถึงกับตกใจ

เพลิงความโกรธจางลงอย่างอธิบายไม่ถูก ความหงุดหงิดกระตุ้นขึ้น“เอาละ ตอนนี้ฉันไม่อยากรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกพี่ แต่ทางที่ดีพี่รีบประคบแผลก่อน คุณยายพวกเขายังรอพี่ลงไปตัดเค้กอยู่”

ชาลีไม่ขยับ แต่กลับยกมุมปากขึ้นเยาะเย้ยตัวเอง

“ที่จริงแล้วเธอต่างหากที่สมควรจะต่อยพี่สี่ห้าหมัด”

เขาไม่มีหน้าที่จะบอกความจริงกับณิชาจริงๆ ให้เวธัสเป็นคนบอกกับเธอแล้วกัน

กล่าวจบ ชาลีพลิกตัวขึ้นจากพื้นอย่างปราดเปรียว หยิบเสื้อคลุมที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาคลุมตัวเอาไว้ แล้วทำการปัดฝุ่นออก มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋า และก็เดินออกไปอย่างช้าๆ

ณิชาจ้องแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไป ก็ยิ่งรู้สึกมึนงง จึงตะโกนขึ้น“พี่ไม่ทายาแล้วเหรอ”

สิ่งที่ตอบกลับเธอคือชาลีจากไปโดยไม่หันหลังกลับมา

ตอนนี้ พวกเขาสองสามีภรรยาต้องการเวลาส่วนตัวมากกว่าหรือเปล่า

ณิชาเห็นเขาเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว จึงต้องดึงความสนใจมาที่ตัวของเวธัส ต่อยกันไม่ชกหน้า หน้ายังขนาดนี้ แล้วบนตัวจะขนาดไหน”

เมื่อนึกถึงวันนี้ยังมีนัดกับคุณภูมิคนนั้น ณิชาก็ยิ่งกังวล เขาอย่าได้บาดเจ็บไปมากกว่านี้

“ณิชา ผมมีเรื่องที่ต้องบอกกับคุณ คุณทำใจให้ดีๆ นะ……” เวธัสจ้องณิชาด้วยดวงตาที่แผดเผา

คำพูดเพิ่งจะเริ่มก็ถูกณิชาขัดจังหวะขึ้น ณิชาจดจ่อกับการทายาให้กับเขา“อย่าเพิ่งพูด และก็อย่าขยับ ฉันจัดการแผลของคุณก่อน! นี่ใบหน้าครึ่งหนึ่งเขียวฟกช้ำไปดหมดแล้ว……”

“เรื่องนี้สำคัญมาก เกี่ยวข้องกับ……”

“เกี่ยวข้องกับอะไรก็ไม่สำคัญไปกว่าคุณหรอก!” มือที่เรียวยาวของณิชากดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา ปิดกั้นทุกคำพูดของเขาทั้งหมด สายตาอาวรณ์อย่างอ่อนโยนสะท้อนบาดแผลที่ฟกช้ำของเขา“ฉันต้องการแค่คุณไม่เป็นอะไร”

เวธัสสัมผัสความกังวลในดวงตาที่สดใสของเธอได้ จึงกลืนคำพูดกลับลงไป

เขารู้ว่าเธอกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องของคุณภูมิ……

กลัวการเจอกันของพรุ่งนี้มาโดยตลอด คุณภูมิสามารถสังหารได้ในวงกว้าง เหมือนกับการระเบิดโรงแรมในตอนนั้น ยอมที่จะพรากชีวิตสิบกว่าชีวิต ก็จะต้องขุดรากถอนโคนผู้ที่ต่อต้าน

สูดหายใจเข้าลึกๆ เวธัสก็ไม่ได้เอ่ยเรื่องภูมิหลังของน้องนิ่มอีก รอให้พรุ่งนี้ยืนยันตัวตนของคุณภูมิก่อน แล้วค่อยบอกเธอก็แล้วกัน

ตอนนี้ให้น้องนิ่มอยู่ข้างกายชาลีไปก่อน ปลอดภัยยิ่งกว่าอีก

ฝ่ามือใหญ่คว้ามือเล็กๆ ของเธอที่เช็ดแผลเบาๆ มาวางลงบนริมฝีปากแล้วหอมจูบสองสามที จากนั้นเกิดความคิดอยากหยอกล้อสักหน่อย "แล้วถ้าผมบอกว่าผมมีเบาะแสเกี่ยวกับลูกสาวแล้ว คุณก็ไม่สนใจเหรอ"

มือของณิชาสั่นเทา ฉับพลันแววตาดำขลับเบิกกว้างขึ้น มองเขาด้วยความตกใจ……

หัวใจเต้นเร็ว สั่นแรงและคาดหวังไปพร้อมๆ กัน

แต่เธอกลัวว่าตัวเองจะหวังมากเกินไป จึงระงับความกระวนกระวายนั้นไว้ แล้วแสร้งกล่าวอย่างใจเย็น“สืบตัวคุณภูมิได้ ก็จะพบตัวชาช่าเอง ฉันไม่รีบร้อน จริงๆ นะ ทุกอย่างความปลอดภัยมาเป็นอันดับหนึ่ง”

เวธัสเห็นเธอกังวลจนไม่สามารถที่จะถือยาไว้ได้แล้ว ในใจรู้สึกขำมาก เม้มริมฝีปากบางขึ้น“พรุ่งนี้ที่ผมกลับมา ผมจะพาลูกสาวกลับมาให้คุณด้วย”

ณิชาเกือบจะหายใจไม่ออก และยังคงพยายามบังคับตัวเองให้สงบ“ทุกอย่างเชื่อฟังคุณค่ะ”