บทที่ 671 ผมขอโทษคุณ

ถึงธัญพรจะโง่ขนาดไหนก็มองออกว่าพสิษฐ์ไม่ได้มีเจตนาที่ดี ขมวดคิ้วพูดขึ้น“คุณ……คุณหัวเราะอะไร！”

“พอได้แล้ว！”จู่ๆชาลีก็ส่งเสียงพูดขึ้นมา ตัดบทพูดของธัญพรอย่างเย็นชา ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ“ต้องเย็บปากของคุณก่อนใช่ไหม คุณถึงจะเงียบปาก?”

“ฉัน……”

“ต้องขอโทษอยู่แล้ว แต่คำขอโทษนี้ไม่ใช่ธัสมีต่อผม แต่ผมติดค้างเขาเอาไว้”ชาลีโยนส้อมในมือทิ้งไปบนจานอาหารที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะพูดกับเวธัสอย่างหนักแน่นจริงจัง“ผมไม่ควรจะหาแม่ที่หยาบคายต่ำช้าแบบนี้ให้กับน้องนิ่มเลยจริงๆ”

รอยยิ้มที่มุมปากของธัญพรก็หยุดชะงักลงทันที มองชาลีด้วยความเหลือเชื่อ……

“พรุ่งนี้ผมจะไปหาพี่เลี้ยงให้กับน้องนิ่มคนใหม่ คุณเพิ่งจะคลอดเด็กออกมา ไม่เหมาะที่จะเลี้ยงดูน้องนิ่ม ต่อไปก็ไม่ต้องลำบากคุณอีกแล้วล่ะ”ชาลีพูดกับธัญพรอย่างตรงไปตรงมา

เวธัสยกริมฝีปากขึ้นอย่างเย็นชา ก่อนจะพูดประชดออกมา“ผมก็ว่าอยู่คุณมีตัวเลือกตั้งมากมาย แต่ทำไมดันมาเลือกคุณนุชคนนี้ซะอย่างนั้น”

“นี่เป็นความผิดของผมเอง ผมยอมรับ ตระกูลรุ่งโรจน์จะถอดโปรเจกต์นิวอีสต์เลคอันนั้นออก ถือว่าเป็นการชดเชยของผม”ชาลีพูดขึ้นอย่างง่ายๆสบายๆ เหมือนกับบอกว่าวันนี้อากาศดีมากๆเลยอย่างไรอย่างนั้น

พสิษฐ์ที่เดิมทีก็โมโหธัญพรจนแทบจะปะทุออกมาอยู่แล้ว ตอนนี้พอได้ยินชาลีล้มเลิกโปรเจกต์ไปอย่างง่ายๆแบบนี้อีก ก็ไม่สนสถานการณ์อะไรแล้วทั้งนั้นสบถหึออกมาเบาๆ“โปรเจกต์นิวอีสต์เลคอันนั้นมีเงินอุดหนุนอยู่ด้วย ผลกำไรจำนวนพันล้าน！ชาลี แกมาพูดล้มเลิกไปอย่างง่ายดายขนาดนี้ ก็ถือใจกว้างไม่น้อย แต่ถ้าเกิดผู้ถือหุ้นของตระกูลรุ่งโรจน์เอาผิดขึ้นมาจะทำยังไง”

“ใครใช้ให้ลูกชายของคุณไร้ความสามารถกันล่ะ”ตาเรียวยาวของชาลีหรี่ลง“ถ้าไม่อย่างนั้น คุณก็ลองไปหาผู้หญิงข้างนอกมาคลอดลูกให้อีกสักสองสามคนไหม? เปลี่ยนทายาทผู้สืบทอดเอามาอบรมเลี้ยงดู เหล่าผู้ถือหุ้นพวกนั้นจะต้องพึงพอใจมากแน่ๆ”

“……ดูท่าคืนนี้ฉันคงจะมาผิดที่ซะแล้วสินะ！”พสิษฐ์จากออกไปด้วยความโมโห

เหล่าบรรดาคนรับใช้ยื้อเอาไว้ พสิษฐ์ก็ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

ศิริจันทร์พอเห็นพสิษฐ์หายวับไปด้วยความโมโหแล้ว ก็แอบถอนหายใจเงียบๆอยู่ภายในใจ ตั้งแต่ที่เจนนี่จากไป ความสัมพันธ์ของสองคนพ่อลูกก็ยิ่งแข็งกระด้างมากขึ้นเรื่อยๆ……

กลัวว่าถ้าขืนยังมีปากเสียงกันแบบในคืนนี้ต่อไปเรื่อยๆ สองคนพ่อลูกจะต้องทะเลาะวิวาทตบตีกันแน่ๆ

“คุณย่า มากินเค้กเถอะครับ คืนนี้ย่าแต่งตัวสวยขนาดนี้ ช่างเป็นเทพีแห่งความอมตะจริงๆ ผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดหวานที่สุดนี้ขอมอบให้กับย่า ขอให้ย่ามีความรุ่งโรจน์เฉกเช่นในวันนี้ไปทุกๆปีและตลอดไป”

ศิริจันทร์มองค้อนใส่เขาด้วยความโมโห“วันเกิดของแก แต่ทำไมฉันเหมือนเป็นเจ้าของวันเกิดซะเองเลยล่ะ?”

“คุณยายคะ นี่ก็เป็นเจตนาที่ดีของพี่นะคะ”ณิชาก็อาศัยโอกาสนี้พูดขึ้นอย่างอ่อนหวาน หางตากลับชำเลืองไปที่พวกชาลี น้องนิ่มและธัญพรทั้งสามคนอย่างไม่หยุดไม่หย่อน

คำพูดเมื่อตะกี้ของชาลีแปลกประหลาดมากๆ……

อะไรคือไม่ควรจะหาแม่ที่หยาบคายต่ำช้าแบบธัญพรให้กับน้องนิ่ม?

ทำไมเขาต้องขอโทษเวธัสด้วย?

ณิชามีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว……

ทุกสิ่งทุกอย่างต้องรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ เวธัสบอกว่าจะพาลูกสาวกลับมา……

เธอเชื่อเขา！

……

วันรุ่งขึ้น เวธัสปลอมตัวเป็นนักสืบเอกชนอีกครั้ง นัดสถานที่จ่ายค่าไถ่กับคุณภูมิ เป็นสวนสนุกแห่งหนึ่งที่มีผู้คนหนาแน่น

เงินสดจำนวนหนึ่งร้อยล้านไม่ใช่สิ่งสำคัญ ใครเป็นคนมาจ่ายค่าไถ่มาให้ก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญ

สิ่งสำคัญคือภายในระยะเวลานี้ คนที่กระเหี้ยนกระหือรือที่สุดในสภาเมืองคือใครกันแน่

ในเวลานี้เวธัสกำลังอยู่ในห้องควบคุมกล้องวงจรปิดสภายในของสวนสนุก เขาจ้องมองหน้าจอกล้องวงจรปิด รอยยิ้มแวววาวเป็นประกาย

“หมากกระดานนี้มันใหญ่กว่าที่ฉันคิดเอาไว้เสียอีก”

พระอาทิตย์กำลังส่องสว่างเรืองรองข้างนอกหน้าต่าง บนท้องฟ้าก็มีเมฆครึ้มที่ดำมืดอยู่หนึ่งก้อน ความมืดมิดปกคลุมไปครึ่งหนึ่งของสวนสนุกทำให้บรรยากาศดูน่าสะพรึงกลัว ราวกับจะบ่งบอกว่าต่อไปเมืองพรจะมีเหตุการณ์นองเลือดเกิดขึ้น……